Karlshöher przez Friedrichweg

Piękny podjazd przez Aachener Wald. W dużej mierze nieutwardzony, co sprawia, że ten podjazd nie jest odpowiedni dla rowerów szosowych, szczególnie w mokrych warunkach. Moim zdaniem rower gravelowy został stworzony do tego podjazdu. Na pierwszym leśnym odcinku piękne widoki na Akwizgran.

Tak, to szuter, ale zdecydowana większość jest doskonale przejezdna (twarda i dość drobnoziarnista), a podjazd wije się przez piękne krajobrazy. Z obszaru zabudowanego wznosi się spokojnie wzdłuż linii kolejowej (z kilkoma bardziej płaskimi odcinkami). W miejscu, w którym asfaltowa droga skręca w lewo, należy jechać prosto, aż do szutrowej drogi, która od razu ładnie się wznosi. Tutaj szuter jest nieco bardziej szorstki, ale daje radę, choć nie wjeżdżałbym na niego w pełni na cienkich oponach. Za szlabanem, zgodnie z opisem, pojawia się doskonały szuter, który utrzymuje się aż do ponownego dotarcia do asfaltu. Droga dość mocno się kołysze i jest wiele bocznych dróg, ale wystarczy podążać za "zakrętem", aby pozostać na trasie. Odcinek ten zaczyna się płasko (a czasem nawet w dół), ale dalej wznosi się i tak aż do szczytu. Co jakiś czas fragmenty dziurawej drogi i fragmenty po dość stromych zboczach. Piękna trasa. Zakręt sprowadza nas z powrotem na asfalt, a dalej skręcamy ostro w lewo na szczyt.
Wskazówka: Jeśli pojedziesz prosto na ostatnim zakręcie w doskonałą i prawie płaską drogę szutrową (w końcu już jechałeś po szutrze), miniesz barierę dla czołgów, a nieco dalej wjedziesz do Belgii (tutaj droga staje się nieco mniejsza, ale nadal jest w porządku). Na następnym skrzyżowaniu (z krzyżem drogowym) można skręcić w prawo, lekko opadającą drogą asfaltową do Vaalserberg (tuż przed punktem trzech krajów kilka metrów złej nawierzchni).

Początkowo łagodne nachylenie na dobrym asfalcie, po wejściu do lasu nachylenie staje się trudniejsze, a asfalt zamienia się w kiepską szutrową ścieżkę. Na płaskim odcinku podjazdu szutrowa ścieżka staje się jednak bardzo dobra. W końcowej części, ostatnie kilka metrów pokonuje się po dobrym asfalcie. Na początku jest jeszcze kilka widoków na okolicę, ale najpóźniej w środkowej części jest to już tylko gęsty las. Niemniej jednak jest to bardzo przyjemna wspinaczka.

Z powodu zamknięcia drogi byliśmy zmuszeni odkryć ten szutrowy podjazd, ale jesteśmy za to bardzo wdzięczni. Wspaniała jazda na rowerze, nawet na oponach 25 mm. Droga wije się bardzo ładnie przez zielony i zacieniony las, gorąco polecana każdemu w tym regionie, kto nie boi się odrobiny szutru.