Col du Grand-Saint-Bernard z Aoste przez Porossan

Zawsze jest to podjazd nadający się do jazdy, ale nie należy go lekceważyć ze względu na jego długość. Ten wariant jest bardzo piękny i przede wszystkim wolny od ruchu ulicznego. Zawsze piękny asfalt. Wodopojów aż do skrzyżowania z drogą Colle (na skrzyżowaniu jest ostatni), potem aż do szczytu już nie widziałem, poza punktem gastronomicznym Praz D'Arc około 7 km od szczytu, ale trzeba wejść do środka. Zjazd natomiast zrobiłem w całości po głównej drodze, idealny asfalt i dużo miejsca, by bezpiecznie go pokonać.

Gorąco polecam. Odcinek przed oficjalną wspinaczką jest być może nawet przyjemniejszy niż sama wspinaczka. Podjazd tą trasą i powrót główną drogą okazał się idealny. Dobry asfalt bez żwiru. Bardzo mały ruch. Poranny cień. Wszystko na najwyższym poziomie.
Odradzam jazdę główną drogą do początku podjazdu, więc zawsze wybieraj tę trasę.

Bardzo przyjemna przejażdżka. W przeciwieństwie do trasy przez główną drogę (SS27), ta trasa prowadzi głównie cichymi bocznymi drogami o stosunkowo niewielkim natężeniu ruchu w pierwszej części. Trasa jest nieco dłuższa niż bezpośrednia alternatywa, ale o wiele spokojniejsza, bardziej zróżnicowana i oferuje piękne widoki. Dopiero po 21 kilometrach wjeżdża się na drogę SS27, a potem jest już tylko kilka kilometrów do ponownego opuszczenia ruchliwej głównej drogi na skrzyżowaniu prowadzącym do tunelu. Ostatnia część podjazdu wiedzie przez fantastyczne górskie krajobrazy. Podjazd jest długi (+/- 38 km), ale nigdzie nie jest zbyt stromy. Jeśli dobrze dozujesz i zachowasz cierpliwość, jest to wykonalne, a panorama jest fantastyczna. Wspinałem się w dzień powszedni na początku lipca. Można sobie wyobrazić, że przełęcz może być zatłoczona motocyklami w weekendy / w sezonie. Jednak w moim przypadku tak nie było. Jeśli o mnie chodzi, gorąco polecam.

Nie jest to trudna wspinaczka, ale ciągnie się w nieskończoność. Widoki z nawiązką wynagradzają cierpliwość i wysiłek.
Bardzo ruchliwa w pierwszej części, potem, po tunelu, jest trochę ciszej.
Bardzo mało tuneli i doskonała nawierzchnia.
Możliwość odświeżenia się na przełęczy i wzdłuż trasy, kilka fontann na butelki z wodą.
Samochody można zaparkować na przedpolu kolejki linowej do Piły.

Jeden z najpiękniejszych przejazdów w tym roku. Długie, wymagające cierpliwości. Do czasu objazdów z tunelem jest dość ruchliwa. Stąd skręcamy w prawo, nachylenie wzrasta i utrzymuje się dość stabilnie w granicach 6/8％. Czuje się, że dotarło się do celu, gdy widzi się dom ANAS, ale od niego są jeszcze 4 km i 300 m do pokonania. Powyżej jest pięknie, jest kilka punktów odświeżania. Jezioro jest bardzo piękne

Jak wiele dużych coli, jest ona przeważnie bardzo uczęszczana przez samochody'i motocykle. Powyżej tunelu robi się nieco spokojniej i można zacząć czerpać nieco więcej przyjemności z jazdy na rowerze. Szczególnie długość robi się w nogi na końcu. U góry jest to plac targowy. Typowy przypadek "chcesz przejechać to raz, ale w okolicy są o wiele ładniejsze podjazdy".