Simplonpass z Brig

Początek wspinaczki od północy jest całkiem przyjemny, ponieważ można go pokonać bocznymi drogami. Jak tylko wjedzie się do galerii za mostem, robi się nieprzyjemnie. Duży ruch i brak alternatyw. Trzeba tego chcieć.

Tak wiele czytałem o tym, jak zły jest Simplon do jazdy na rowerze. W końcu spróbowałem tej wspinaczki w sobotnie popołudnie w połowie października, podczas wakacji szkolnych. Ruch był znacznie mniejszy niż się spodziewałem: dosłownie nikogo na pierwszym odcinku (z wyjątkiem dwóch motocykli), aż droga łączy się z główną trasą Simplonpass w Rosswald. Pierwszy odcinek jest panoramiczny, duży i na DOSKONAŁYM asfalcie. Następnie zaczyna się główna droga: większość samochodów jechała z przeciwnego kierunku, a droga jest nadal wystarczająco szeroka, aby czuć się bezpiecznie (z wyjątkiem sytuacji, gdy minęły mnie dwie ciężarówki: ale we Włoszech ciężarówki nie mogą jeździć w weekendy). Do przełęczy są trzy tunele: dwa są półotwarte z boku z szerokimi oknami (wpada dużo światła), ostatni tuż przed przełęczą jest prawdziwym tunelem, ale jest bardzo krótki (450 m) i płaski. Podjazd staje się coraz łatwiejszy, ostatni kilometr jest przyjemnie płaski. Wspaniałe widoki: złote modrzewie dookoła, duże głębokie doliny i ogromny Ganterbrücke. Prawdopodobnie istnieją inne małe objazdy, które można obrać, aby jeszcze bardziej ominąć główną drogę (np. jeden biegnie poniżej Ganterbrücke), ale nie jestem pewien, czy są one utwardzone. Po 4-krotnym przejechaniu Grand-Saint-Bernard w tym roku, ten jest o wiele lepszy: krótszy, łatwiejszy, bez niekończącego się tunelu i zdecydowanie czułem się bezpieczniej w ten weekend o małym natężeniu ruchu. Zjazd jest również całkiem przyjemny (przez całą drogę trzymałem się głównej drogi), o dziwo nie było żadnych robót drogowych, a większość zakrętów jest bardzo szeroka. W porównaniu do GSB spodziewam się jednak, że druga strona będzie znacznie gorsza (kanion Gondo jest okropny nawet samochodem), nie sądzę, żebym kiedykolwiek próbował jechać do Włoch w ten sposób.

Podjazd rozpoczyna się z dala od ruchliwej autostrady (która, nawiasem mówiąc, jest dobra do zjazdów). Jest to również najbardziej stroma (i gorąca) część podjazdu. W pewnym momencie trasa ta łączy się z główną drogą, ale możliwe jest kontynuowanie jazdy równolegle nad główną drogą przez dłuższy czas, a następnie przejazd mostem Napoleona. Wtedy tylko ostatnie 8 km pokonuje się w towarzystwie samochodów i innych pojazdów. Widoki są fenomenalne, ale ostatni odcinek jest nieco ostrożny.

To była moja pierwsza prawdziwa wspinaczka (w sierpniu 2023 r.) i była to jedna z najbardziej wstrząsających i przerażających rzeczy, jakie kiedykolwiek zrobiłem. Podczas bikepackingu na starym rowerze ze stalową ramą z ogromną tarczą i malutką kasetą (53/39 i siedem biegów 11/25) zdecydowałem, że fajnie byłoby wybrać się na wycieczkę do Włoch. Uczucie sprintu, aby wydostać się z tunelu, zanim zostanie się przejechanym przez ciężarówki jadące w obie strony, jest tym, którego prawdopodobnie nigdy nie zapomnę. Nieskazitelnie piękne, ale nie warto, gdy w okolicy jest tyle niesamowitych podjazdów.

Niestety, jak dotąd była to moja najmniej ulubiona wspinaczka w Szwajcarii. Duży ruch z Brig przez większość drogi i kilka opóźnień w budowie dróg. Nie zrobię tego ponownie.

Moja sugestia: unikać głównej drogi jak tylko się da i wybierać w tym miejscu starą drogę przelotową. Następnie jedzie się pustą drogą, która jest słabo utrzymana (ale w sam raz do wspinaczki). To krąży wzdłuż głównej ruchliwej drogi, którą jeździ się bardzo szybko. Zamiast Ganterbrücke można też pojechać np. starą drogą, a miniemy piękny wodospad.
W kierunku szczytu nie ma już drogi alternatywnej i trzeba będzie iść główną drogą.

Mało zabawne. Długie, strome, ruch, przepaści z nielicznymi poręczami i kilkoma tunelami. Ale wyżej, strasznie piękne krajobrazy. Jedno z niewielu połączeń doliny Rodanu z Włochami.