Pico de las Nieves

Epickie! Koniecznie do zrobienia. Przeczytaj niektóre z innych recenzji: to rzeczywiście wspinaczka w 4 częściach. Całkowita wysokość tam i z powrotem wynosiła dla mnie 2600 m. Smacznego!

Wspaniała, długa wspinaczka. Na uwagę zasługuje leśna sekcja w ostatniej części szczytu i wspaniałe widoki na Teide 'w pobliżu'

Wspaniała wspinaczka z naszym przewodnikiem rowerowym Bartem z FreeMotion Tours 👍👍

Kultowa trasa na Gran Canarii, dużo wspinaczki, ale zawsze przejezdna, tylko kilka kilometrów, które drapią trochę bardziej. Po dość nudnych pierwszych 45 minutach wjeżdża się do doliny z zapierającymi dech w piersiach widokami. Dla mnie drugi raz.

O tej porze roku nie jest to zbyt trudne, ale jeśli nie jesteś zaznajomiony z trasą, powinieneś jechać spokojnie.

Muszę to zrobić... ale jak wspomniano, nie daj się zwieść średniej wartości procentowej. Mój podjazd pokonałem z wiatrem czołowym przez pierwsze około 20 km i przy ponad 34 stopniach w listopadzie 🤨. Piękna jazda, absolutnie piękny asfalt i niewielki ruch (nawet w niedzielę). Świetnie z foodtruckiem na szczycie 🌭🥤

Trzeba zrobić... oba, jak wspomniano, nie należy kierować się średnim procentem. Zrobiłem podjazd z wiatrem czołowym przez pierwsze około 20 km i przy ponad 34 stopniach w listopadzie 🤨. Piękna jazda, absolutnie piękny asfalt i niewielki ruch (nawet w niedzielę). Świetnie z foodtruckiem na szczycie 🌭🥤

Większość pokonywanych stoków zarówno pod górę, jak i w dół. Długi podjazd, ale z łatwymi do opanowania nachyleniami i sekcjami zjazdowymi, które zmuszają do zrobienia sobie przerwy

Zrobiłem to w sierpniu. Nie będę powtarzać innych recenzji. Wyjechałem z Maspalomas o 6 rano i minąłem pierwszą przełęcz przed przerwą dzienną. Nie zatrzymałem się w San Bart ani Ayacata. Skończyło mi się 1,5l elektrolitu i to był błąd, że się nie zatrzymałem. Trasa do Roque Nublo jest bardzo stroma i część musiałem pokonać pieszo. Na przełęczy była ciężarówka z jedzeniem, więc uzupełniłem zapasy, ale wchłonięcie zajęło trochę czasu, a mój wzrok zaczął się rozmywać, zanim się unormował. Na szczycie również znajduje się food truck. Odcinek od Ayatasca do jest najbardziej stromy.
W dół było 25 mil zjazdu zawsze na hamulcach. Zjechałem przez GC120 i 130, ponieważ zatrzymałem się w Bahia Feliz. 8440 stóp przewyższenia i 63 metry długości. Zużyłem 4 litry elektrolitu...

Są cztery podjazdy i tyle samo zjazdów (do pokonania w drodze powrotnej!). Nie zwracaj uwagi na średnie nachylenie, ponieważ mają na nie wpływ zjazdy, podjazdy mają szczyty na poziomie 11/12％, ale poza tym wszystkie są na poziomie 6/7/8％. Długa, wymaga przygotowania i cierpliwości. Z Maspalomas zjeżdża się dość szybko, a następnie rozpoczyna wspinaczkę. Nieco bardziej wymagająca niż wspinaczka na Teide na Teneryfie, z którą dzieli długość. Po około 10 km od Maspalomas wjeżdża się na spektakularny teren, który warto zobaczyć. Jeden z podjazdów, których żaden rowerzysta nie powinien przegapić. Piękny.

Ta wspinaczka jest darem dla wszystkich, którzy się na nią zdecydują. Będziesz obdarowany widokami, nachyleniem, spokojem i poczuciem wysublimowanego osiągnięcia, które może pochodzić tylko z tak dużego wyzwania.

Trasa w górę przez podjazd Fataga daje kilka chwil wytchnienia w dość równych odstępach czasu, ale nie popełnij błędu - to wysiłek przez całą drogę. Ale nie skupiaj się na nachyleniu i procentach. Jeśli to zrobisz, stracisz sens. Ta bestia ma 42 km długości. Jeśli rozważasz jego pokonanie, podjazdy, zakręty i ostre sekcje nie są ci obce. Twoja fizyczna zdolność do pokonania nachylenia nie jest kwestionowana. Ale czy masz wystarczającą odporność psychiczną, by wspinać się przez +3,5 godziny? Pico to wyzwanie mentalne. Oto kilka wskazówek, jak poradzić sobie psychicznie.

Podziel wspinaczkę na 4 mniejsze podjazdy i zapoznaj się z tempem na tych podjazdach, ponieważ wytrzymałość jest kluczowa.

Pierwszy podjazd to mała rozgrzewka do punktu widokowego w Las Yeguas. Wygląda niewinnie, ale jak to często bywa w przypadku GC, ma kilka bezczelnych odcinków +9％. Pojawiają się one bardzo wcześnie, zanim zdążysz się odpowiednio rozgrzać. Bądź więc na nie przygotowany. I nie zaprzątaj sobie głowy myśleniem "o Boże - gdzie są moje nogi?". Nogi są w porządku. Ale twój umysł musi być silny. Po dotarciu do parku "Mundo Aborigine" tył tej wspinaczki został złamany, więc pęknij na szczyt i ciesz się pierwszym podejściem. Wspinaczka 1 zakończona.

Kolejna wspinaczka rozpoczyna się w Arteara, tuż za farmą wielbłądów. Od tego miejsca wspinasz się aż do San Bart, z wyjątkiem niewielkiego zejścia tuż za szczytem Fataga. Jest to podstępna wspinaczka, ponieważ będziesz tak skupiony na nadchodzącej Fatadze, że nie zwrócisz uwagi na metry pokonane przed dotarciem do wioski Fataga. Odcinki te są wyczerpujące dla nóg, ponieważ nadal będziesz w nastawieniu na zejście, próbując galopować do podnóża Fatagi. Tego odcinka nie da się pokonać galopem. Uszanuj to, nie kwestionuj i doceń fakt, że często nie zdając sobie z tego sprawy, pochylenie girlandy wzrasta do +10％. Skoncentruj się, aż dotrzesz do wioski Fataga, a następnie przygotuj się na magiczne wejście na słynną Fatagę. Sama Fataga to piękna wspinaczka, z widokami i zakrętami (oraz dużym ruchem ulicznym, jeśli wyjedziesz zbyt późno), więc wejdź w rytm i ciesz się nią. Gdy wejdziesz na szczyt i zjedziesz do San Bart, będziesz spokojny, wiedząc, że podjazd nr 2 został ukończony i nie jesteś daleko od połowy drogi. Wspaniała piekarnia jest prawie zawsze otwarta w San Bart i ma toaletę. Przystanek tutaj nigdy nie jest złym pomysłem. Ale nie rozsiądź się wygodnie. Praca dopiero się zaczyna.

Odcinek z San Bart do Ayacata jest spektakularny. Pierwsze 4 km wymagają pewnej koncentracji, ale należy rozkoszować się widokami i być gotowym na ogromne emocje, które pojawią się podczas pokonywania tego odcinka, gdy droga przed nami będzie bardzo widoczna, ale nigdy zbyt przytłaczająca. Te trudne pierwsze 4 km zostaną nagrodzone zjazdem i szybką drogą do Ayacata. Teraz będzie zimno, będziesz w cieniu, więc przygotuj się na kilka warstw. Wjedź do Ayacata jak szef z 3 podjazdem za pasem, zatrzymaj się w pizzerii po prawej stronie, uzupełnij węglowodany i skorzystaj z toalety, ponieważ teraz zaczyna się ciężka praca.

Zobaczysz, że średnie nachylenie wynosi 9％ przez pierwsze 3 km podjazdu 4 (ostatni podjazd). Należy to zignorować i przygotować się na odcinek drogi, który tak naprawdę nie schodzi poniżej 10％. Jest to bardzo wykonalne, więc nie należy się tym przejmować. Należy bardziej skupić się na tym, że jest to odcinek techniczny, z ciasnymi, stromymi nawrotami i wąskimi sekcjami poprzecznymi. Ale wcześnie wrzuć odpowiedni bieg, połącz się ze swoimi mięśniami wspinaczkowymi i zanim się zorientujesz, miniesz sekcje testowe i ponownie będziesz wspinał się na 7-8％. Jeśli jesteś sprawny i psychicznie czujesz się komfortowo z takimi testami, poradzisz sobie na tym odcinku. Będzie ci się podobać.

Wjedziesz na Roque Nublo, po czym zostaniesz obdarowany wspaniałą sekcją toczenia. Zregeneruj siły, rozruszaj nogi, daj odpocząć siodełku, ponieważ po serii kempingów i skrzyżowań skręcisz na ostatni odcinek. W każdy inny dzień zjadłbyś ten kawałek na śniadanie. Ty to wiesz. Ja to wiem. Ale dziś jest inaczej. Zobaczysz drogę prowadzącą w prawo, zardzewiałe ogrodzenie z drutu kolczastego wyznaczające trasę. Wiedz, że gdy ogrodzenie się skończy, jesteś prawie na szczycie. Więc kop głęboko, nie trać serca i stukaj, aż dotrzesz do małego parkingu.

Miejsce na szczycie jest rozczarowujące, brązowy znak szczytu całkowicie pokryty naklejkami. A mały parking jest pełen samochodów. Ale zrób te zdjęcia, wejdź na górny punkt widokowy i rozkoszuj się chwałą swojego wysiłku, patrząc w dół doliny. Udało ci się. I mam nadzieję, że podobało ci się tak bardzo jak mnie.

Krótkie słowo o sprzątaniu. Trzeba nosić ze sobą warstwy. Nawet w maju, gdy temperatura w ośrodku wynosiła 29 ° C, w San Bart zaczynałem odczuwać zimno. Na szczycie, nawet w słońcu, jest chłodno, a zejście będzie zimne. Warstwy w górę!

Wyjedź wcześnie. Wyruszyłem o 5.30 rano, w San Bart byłem o 7.40, w Ayacata o 8.45, a na szczycie o 10. Przez większość wspinaczki byłem sam, bardzo mało samochodów i dużo spokoju. Poza tym przez całą wspinaczkę byłem z dala od słońca. Gdybym wyszedł później, słońce byłoby czynnikiem w maju (mniejszy problem w pierwszych miesiącach).

Na koniec warto sprawdzić pogodę. Powyżej San Bart pogoda jest nieprzewidywalna, więc nie zakładaj, że będzie świecić słońce. Jeśli na początku sezonu pojawi się choćby cień chmury, należy zabrać ze sobą coś suchego. Na początku sezonu chmury gromadziły się również w godzinach popołudniowych, więc pogodny poranek często prowadził do pochmurnego, deszczowego popołudnia.

Ciesz się tą wspinaczką. Twórz na niej wspomnienia. Zostaw kawałek swojego serca na szczycie. I obiecaj, że pewnego dnia wrócisz ponownie.

Obowiązkowy punkt każdej wizyty w GC. Po Ayacata może być zimno, więc zaleca się dodatkowe ubranie na szczyt i zejście.

Wspinaczka na Gran Canarii. Jest dość długi, z absolutnie niesamowitymi widokami i świetnym gładkim asfaltem! Początkowa wspinaczka z Maspalomas jest dość trudna, ale potem można się rozpędzić, można odpocząć w San Bartolome lub Ayacata przed najtrudniejszą częścią - 3-kilometrową sekcją 11％ z Ayacata do Viewpoint. Jako ciężki kolarz polecam kasetę 32 na ten podjazd, jechałem na 28 i bardzo cierpiałem na stromych odcinkach.

Wspinaczka naprawdę warta zachodu. Zacznij wcześnie, a przez długi czas będziesz jechać w cieniu. Czasami kilka stromych odcinków i długość sprawiają, że jest to wyczerpujące. Po drodze wiele okazji do zakupu jedzenia i picia.

Bardzo przyjemna wspinaczka. Szczególnie ostatni odcinek z Ayacata na szczyt jest równie trudny. Najbardziej uderzyła mnie słaba nawierzchnia drogi. Zjazd w dół nie jest zbyt przyjemny. Ten odcinek jest szczególnie zły z powrotem do Ayacata i z Ayacata do San Bartolome (60％).

Nie zniechęcaj się, ponieważ droga w górę jest naprawdę piękna ze wszystkimi formacjami skalnymi i widokami wokół ciebie!

Długa wspinaczka, która jest jednak wykonalna. Po drodze jest wiele zjazdów, a także wiele dobrze przejezdnych odcinków (mniej niż 6％). W każdym razie strome odcinki nie były dla mnie zbyt złe, tylko jak wspomniano wcześniej, od Ayacata jest dłuższy stromy odcinek. Nawierzchnia drogi jest bardzo dobra aż do San Bartolome, potem zmienna aż do wjazdu na GC-130 i wtedy znów jest przyjemnie. Widoki po drodze są już dobre, ale na szczycie (gdzie znajduje się również stoisko z wodą i jedzeniem) są fenomenalne.

Świetna wspinaczka z oszałamiającymi widokami, z góry widać El Teide. Nachylenie czasami sięga 12-13％, ale nie na długo. Drogi z dobrym asfaltem i zjazdy z kilkoma fajnymi hairpinami, aby poćwiczyć technikę pokonywania zakrętów. Większość przejeżdżających samochodów daje Ci dużo miejsca przy wyprzedzaniu. Po drodze jest kilka barów/restauracji, gdzie można odpocząć i zatankować.

Wspaniała wspinaczka, która dość mocno wyczerpuje, ale można ją wytrzymać dzięki odpoczynkom między kolejnymi etapami. Najtrudniejsze odcinki są za wioską Ayacata, a przed szczytem. Bardzo urozmaicony krajobraz, spokojna trasa, w większości dobry asfalt, a pomiędzy nimi kilka bardzo umiarkowanych kilometrów. Widok na szczycie jest jednak bardzo miłą nagrodą. Latem na szczycie znajduje się wózek, w którym można zaopatrzyć się w jedzenie i napoje.

Niezła wspinaczka. Pierwszy odcinek po Ayacata jest trudny. Garmin wskazywał na pasy 15-16％. Mijając Roque Nublo kolejny odcinek lasu, potem w styczniu szybko zakładamy coś ciepłego.

Ja zrobiłem tylko odcinek z San Bartalomé w połączeniu z Alto de Fataga z Vecindario. Ciężka wspinaczka, szczególnie odcinek od Ayacaty jest ciężki, procenty 11％ i więcej. Pod koniec znowu nie jest źle, ale głównie ma się nadzieję, że szczyt jest blisko. Gorąco polecam!

Bardzo piękna i z pewnością niełatwa wspinaczka. Opisywany wariant to klasyczna trasa podejścia. W nim znajdziecie przeróżne rzeczy, łatwe odcinki, ale też strome fragmenty i około 3 krótkie zjazdy. W sumie w obie strony wychodzi ponad 2400 altimetrów, więc na pewno nie jest to łatwe. Godne polecenia jest również wypróbowanie licznych innych wariantów, przy czym trasy północne są zdecydowanie najpiękniejsze ze względu na występującą tam roślinność. Dwie drogi są wyjątkowo strome: przejście Doliną Łez (zachodnia strona) i przejście La Pasadille na południowym wschodzie. Obie są na poziomie Mortirolo - innymi słowy wyjątkowo strome.

Czy ta wspinaczka przez Arguineguin, Baranquillo Andrés, Salto del. Perro, a następnie w Ayacata po małej przerwie końcowy podjazd. Jest bardzo pikantny i wymagający. Szkoda, że ten wariant nie jest u nas dostępny.

ogólnie miło i cicho. Byłem tam w pre-seasonie w 2018 roku. Fantastyczna pogoda i ogólnie bardzo dobra nawierzchnia dróg

Po wyjściu z Maspalomas, jest trochę walki aż do punktu widokowego z ewentualnie trochę ruchu, takich jak autokary i buggy's, ale po tym jest oazą spokoju i pięknej scenerii (to wygląda trochę jak Wielki Kanion).
Do punktu widokowego jest w porządku, średnio około 6％, potem pojawiają się niesławne ostre zakręty w dół (miłe na drogę powrotną). Po zjazdach wspinaj się do San Bartolome, gdzie nigdy nie jest naprawdę stromo i jest kilka fajnych hairpinów. W San Bartolome można napić się kawy, a następnie wspiąć się do Ayacata. W Ayacata (która w niczym nie przypomina wsi) jest 1 restauracja, w której można zjeść makaron i ewentualnie ogrzać się przy kominku (szczególnie przydatne, jeśli na szczycie jest bardzo zimno). Odcinek od Ayacata do punktu widokowego Roque Nublo (+/- 2,5 km) jest najtrudniejszą częścią tej super długiej wspinaczki ze średnim procentem 11％. Po tym, to kolejne 10 km lub tak do szczytu, z ostatnich kilku kilometrów, gdzie można już zobaczyć szczyt jest naprawdę trudne, ale po dotarciu do szczytu, w jasny dzień jesteś traktowany do oszałamiających widoków, nawet Teide można zobaczyć