| Beroemde beklimming |
| Mooi landschap |
| 14 haarspeldbochten |
| #31 zwaarste beklimming van Spanje |
| #70 meeste hoogtemeters van Wereld |
| #92 langste beklimming van Wereld |
| #42 gemiddeld steilste beklimming van Gran Canaria |
Pico de las Nieves is een klim in de regio Gran Canaria. De klim is 44.5 km lang en overbrugt 2056 m stijging met een gemiddeld stijgingspercentage van 4.6%, wat resulteert in een moeilijkheidsgraad van 1316. De top van de klim bevindt zich op 1922 m boven zeeniveau. Climbfinder-gebruikers deelden 24 reviews over deze klim en uploadden 51 foto's.
Straatnamen: GC-60 & GC-600
5.0 door RoanMaspalomas eenmaal uit is het even doorbijten tot het uitzichtspunt met mogelijk wat verkeer zoals touringcars en buggy's maar daarna is het een oase van rust en prachtige landschappen (het lijkt wel wat op de grand canyon). Tot aan het uitzichtspunt is het prima te doen, rond de 6％ gemiddeld, dan krijg je de beruchte haarspeldbochten naar beneden (fijn voor de terugreis). Na de afdalingen lekker doorklimmen tot aan San Bartolome waar het nooit echt stijl is en een paar leuke haarspeldb... lees verder
Welkom! Activeer je account als je wilt reageren op onze website. Je hebt een verificatie e-mail in je inbox.
Als je foto's wilt uploaden, maak dan een account aan. Het duurt maar 1 minuut en het is helemaal gratis.
Doorgaan met Google
Doorgaan met Facebook
Doorgaan met Apple
Aanmelden met e-mail
Episch! Een must do. Lees enkele van de andere recensies: het is inderdaad een klim in 4 delen. Totale hoogte heen en terug zat voor mij op 2600m. Veel plezier!
Epic! A must do. Read some of the other reviews: it is indeed a climb in 4 parts. Total altitude back and forth for me sat at 2600m. Enjoy!
Geweldige klim met onze fietsgids Bart van FreeMotion Tours 👍👍
Great climb with our bike guide Bart from FreeMotion Tours 👍👍
Iconische route op Gran Canaria, veel klimmen maar altijd berijdbaar, alleen een paar kilometers die wat meer krassen. Na een vrij saaie eerste 45 minuten kom je in een vallei met adembenemende uitzichten. Tweede keer voor mij.
Percorso iconico a Gran Canaria, tanta salita ma sempre pedalabile, solo un paio di Km che graffiano un po’ di piu’. Dopo i primi 45 minuti abbastanza noiosi si entra in una valle che offre panorami mozzafiato. Per me la seconda volta.
Niet te moeilijk in deze tijd van het jaar, maar doe het rustig aan tenzij je de route kent.
Not to hard at this time of year, go at it steady away unless you’re familiar with the route.
Moet je doen...maar zoals gezegd, laat je niet misleiden door het gemiddelde percentage. Heb mijn klim gedaan met tegenwind de eerste ca 20 km en in meer dan 34 graden deze november 🤨. Prachtige rit, absoluut heerlijk asfalt en weinig verkeer (zelfs op zondag). Heerlijk met de foodtruck op de top 🌭🥤
Must do…but as mentioned, dont be fooled by the average percentage. Did my climb with headwind the first approx 20 km and in more than 34 degrees this november 🤨. Beautiful ride, absolutely lovely tarmac and little traffic (even on a Sunday). Great with the foodtruck at the top 🌭🥤
Moet je doen...allebei zoals gezegd, laat je niet leiden door het gemiddelde percentage. Heb mijn klim gedaan met tegenwind de eerste ca 20 km en in meer dan 34 graden deze november 🤨. Prachtige rit, absoluut heerlijk asfalt en weinig verkeer (zelfs op zondag). Heerlijk met de foodtruck op de top 🌭🥤
Must do…both as mentioned, dont be files by the average percentage. Did my climb with headwind the first approx 20 km and in more than 34 degrees this november 🤨. Beautiful ride, absolutely lovely tarmac and little traffic (even on a Sunday). Great with the foodtruck at the top 🌭🥤
De meeste geslagen hellingen zowel bergop als vooral bergaf. Lange klim maar met beheersbare hellingen en afdalingen die je doen pauzeren
Versante più battuto sia in salita ma soprattutto in discesa. Salita lunga ma con pendenze gestibili e tratti in discesa che fanno rifiatare
Ik heb dit in augustus gedaan. Ik zal geen andere recensies herhalen. Ik verliet Maspalomas om 6 uur 's ochtends en was de eerste pas voorbij voordat de dag aanbrak. Ik ben niet gestopt in San Bart of Ayacata. Mijn 1,5 liter elektrolyt was op en het was een vergissing om niet te stoppen. De route naar Roque Nublo is v steil en ik moest stukjes lopen. Op de pas was er een voedselwagen dus ik heb bijgevuld, maar het duurde even voordat het was opgenomen en mijn zicht begon wazig te worden voordat het normaliseerde. Er is ook een voedselwagen op de top. Het stuk van Ayatasca naar de top is het steilste stuk.
De afdaling was 25 mijl, altijd op de rem. Ik kwam naar beneden via GC120 en 130 omdat ik in Bahia Feliz verbleef. 8440 ft stijgen en 63 m lang. 4 liter elektrolyt gebruikt...
I did this in August. Won't repeat other reviews. I left Maspalomas at 6am and was past the first pass before day break. I didn't stop in San Bart or Ayacata. Ran out of my 1.5lt of electrolyte and it was a mistake not stopping. The route up to Roque Nublo is v steep and I had to walk bits of it. At the pass there was a food truck so replenished but it took a while to be absorbed and my vision started to blur before normalising. There is a food truck at the top as well. The stretch from Ayatasca to is the steepest bit.
Down hill was 25mile descent always on brakes. I came down via GC120 and 130 as stayed in Bahia Feliz. 8440ft of ascent and 63m long. 4 lt of electrolyte used...
Er zijn vier subklimmen met evenzoveel afdalingen (te doen op de terugweg!). Let niet op het gemiddelde stijgingspercentage want dat wordt beïnvloed door de afdalingen, de beklimmingen hebben pieken op 11/12％ maar zijn verder allemaal op 6/7/8％. Lang, het vereist voorbereiding en geduld. Vanuit Maspalomas ga je vrij snel naar buiten en dan begin je te klimmen. Iets veeleisender dan de Teide-klim op Tenerife, waarmee het de lengte deelt. Je rijdt in een spectaculaire inhoud (na ongeveer 10 km vanaf Maspalomas) die de moeite waard is. Een van de beklimmingen die geen enkele fietser mag missen. Prachtig.
Salita che si articola in 4 sotto salite con altrettante discese (poi da fare al ritorno!…). Non prestate attenzione alla pendenza media perché risente delle discese, le salite hanno picchi al 11/12％ ma per il resto sono tutte al 6/7/8％. Lunga, richiede preparazione e pazienza. Da Maspalomas si esce abbastanza rapidamente e poi si comincia a salire. Un po’ più impegnativa rispetto alla salita del Teide di Tenerife con cui condivide la lunghezza. Si pedala in un contento spettacolare (dopo ca.10 km da Maspalomas) che merita di essere visto. Una delle salite che non può mancare al alcun ciclista. Bella bella.
Deze beklimming is een geschenk voor iedereen die het probeert. Je krijgt uitzichten, hellingen, rust en het gevoel van sublieme prestatie dat alleen kan komen van een grote uitdaging als deze.
De route omhoog via de Fataga klim geeft je een paar momenten van adempauze op redelijk gelijkmatige intervallen, maar vergis je niet - het is de hele weg een inspanning. Maar concentreer je niet op hellingen en percentages. Als je dat doet, mis je het punt. Dit beest is 42 kilometer lang. Als je overweegt om het te doen, ben je niet vreemd van hellingen en haarspeldbochten en pittige stukken. Je fysieke vermogen om de helling te overwinnen staat niet ter discussie. Maar heb je de mentale veerkracht om +3,5 uur te klimmen? Pico is een mentale uitdaging. Hier zijn een paar tips om er mentaal mee om te gaan.
Verdeel de klim in 4 kleinere beklimmingen en raak vertrouwd met je tempo op deze beklimmingen, want uithoudingsvermogen is de sleutel.
De eerste klim is een kleine warming-up naar het uitkijkpunt bij Las Yeguas. Het ziet er onschuldig uit, maar zoals vaak het geval is met GC, heeft het een aantal brutale stukken van +9％. En ze komen al vroeg op je af, voordat je goed bent opgewarmd. Wees er dus op voorbereid. En haal het niet in je hoofd om te denken "oh God - waar zijn mijn benen?". Je benen zijn prima. Maar je geest moet sterk zijn. Eenmaal bij het 'Mundo Aborigine'-park is de achterkant van deze klim doorbroken, dus breek door naar de top en geniet van je eerste beklimming. Klim 1 gedaan.
De volgende klim begint bij Arteara, net na de kamelenboerderij. Vanaf dit punt klim je helemaal naar San Bart, met uitzondering van de kleine afdaling net na de top van de Fataga. Dit is een stiekeme klim omdat je zo gefocust bent op de komende Fataga dat je geen aandacht schenkt aan de meters die je moet klimmen voordat je het dorp Fataga bereikt. En deze secties zijn beenverslindend omdat je nog steeds in je dalende mindset zit en probeert naar de voet van de Fataga te galopperen. Je kunt deze sectie niet in galop doen. Respecteer het, stel het niet in vraag en waardeer dat, vaak zonder dat je het beseft, de slingerende camber stijgt naar +10％. Blijf gefocust tot je bij het dorp Fataga komt en bereid je dan voor op de magische beklimming van de beroemde Fataga. De Fataga zelf is een prachtige klim, met uitzichten en haarspeldbochten (en veel verkeer als je te laat vertrekt.) Dus kom in een ritme en geniet ervan. Als je de top beklimt en San Bart opduwt, ben je veilig in de wetenschap dat beklimming 2 achter de rug is en je niet ver van de helft bent. In San Bart is bijna altijd een heerlijke bakkerij open en er is een toilet. Een stop hier is dus nooit een slecht idee. Maar maak het je niet te gemakkelijk. Het werk begint nog maar net.
Het stuk van San Bart naar Ayacata is spectaculair. De eerste 4 km vereisen enige concentratie, maar drink het uitzicht in je op en wees klaar voor de enorme emoties die over je heen zullen stromen terwijl je het aftikt, de weg die voor je ligt zeer zichtbaar maar nooit te overweldigend. Die zware eerste 4 km worden beloond met een afdaling en een snelle weg naar Ayacata. Het zal nu koud zijn, je zit in de schaduw dus zorg dat je wat laagjes aan hebt. Rijd Ayacata binnen als een baas met klim 3 onder je riem, stop bij het pizzacafé aan de rechterkant, tank bij en maak gebruik van het toilet want het zware werk begint nu.
Je zult zien dat het gemiddelde stijgingspercentage 9％ is voor de eerste 3 km van klim 4 (de slotklim). Je moet dit negeren en je voorbereiden op een stuk weg dat niet echt onder de 10％ komt. Het is heel goed te doen, dus haal het je niet in je hoofd. Je moet je meer concentreren op het feit dat het een technisch stuk is, met krappe steile haarspeldbochten en smalle dwarsstukken. Maar zet vroeg de juiste versnelling in, maak contact met je klimspieren en voor je het weet ben je de moeilijke stukken voorbij en klim je weer op 7-8％. Als je fit bent en je mentaal op je gemak voelt bij dit soort beproevingen, zul je het prima doen op dit gedeelte. Je zult ervan genieten.
Je klimt verder naar de Roque Nublo waarna je een heerlijk glooiend stuk voorgeschoteld krijgt. Herstel, schud de benen uit, geef je zadel een pauze want na een reeks campings en kruispunten draai je de laatste sectie op. Op elke andere dag zou je dit stuk als ontbijt nemen. Je kent het. Ik ken het. Maar vandaag is anders. Je ziet de weg naar rechts oprijden, een roestig hek van kippengaas markeert de route. Weet dat je, zodra het hek eindigt, zo'n beetje op de top bent. Graaf dus diep, verlies de moed niet en tik door tot je bij de kleine parkeerplaats aankomt.
De ruimte op de top is ondermaats, het bruine topbord helemaal bedekt met stickers. En de kleine parkeerplaats staat vol met voertuigen. Maar maak die foto's, klim naar het bovenste uitkijkpunt en koester je in de glorie van je inspanning terwijl je over de vallei naar beneden kijkt. Het is je gelukt. En ik hoop dat je er net zo van genoten hebt als ik.
Nog even iets over het huishouden. Je moet laagjes dragen. Zelfs in mei, toen de temperatuur in het resort 29 graden was, begon ik het tegen San Bart koud te krijgen. Op de top is het, zelfs bij zonneschijn, nippy en de afdaling zal koud zijn. Laagjes aan!
Vertrek vroeg. Ik vertrok om 5.30 uur, was om 7.40 uur in San Bart, om 8.45 uur in Ayacata en om 10 uur op de top. Het grootste deel van de klim was ik alleen, er reden weinig auto's en er was veel rust. Ook was ik de hele klim uit de hitte van de zon. Als ik later was gegaan, zou de zon in mei een factor van belang zijn geweest (minder een probleem in de eerste maanden).
Controleer tot slot het weer. Boven San Bart is het weer onvoorspelbaar, dus ga niet uit van zonneschijn. Als er zelfs maar een vleugje bewolking is in het begin van het seizoen, neem dan een droge shake mee. En in het begin van het seizoen hadden wolken ook de neiging om 's middags op te bouwen, dus een heldere ochtend leidde vaak tot een bewolkte, regenachtige middag.
Geniet van deze beklimming. Maak herinneringen. Laat een beetje van je hart achter op de top. En beloof dat je op een dag terugkomt.
This climb is a gift to all those who give it a go. You’ll be gifted views, gradients, peace and the feeling of sublime achievement that can only come from a big challenge like this.
The route up via the Fataga climb gives you a few moments of respite at fairly evenly-spaced intervals but make no mistake - it is an effort all the way. But don’t focus on gradients and percentages. If you do that, you’re missing the point. This beast is 42kms long. If you’re considering doing it, you’re no stranger to ramps and hairpins and spicy sections. Your physical ability to overcome the gradient isn’t in question. But do you have the mental resilience to climb for +3.5hrs? Pico is a mental challenge. So here are a few tips on how to cope, mentally.
Break the climb into 4 smaller climbs and get familiar with your pacing on these climbs, because endurance is key.
The first climb is a little warm up to the viewpoint at Las Yeguas. It looks innocuous but, as is often the case with GC, it has some cheeky sections of +9％. And they come at you early-on, before you are properly warmed up. So be prepared for them. And don’t get in your head, thinking “oh God - where are my legs??” Your legs are fine. But your mind needs to be strong. Once at the ‘Mundo Aborigine’ park, the back of this climb has been broken so crack on to the top and enjoy your first ascent. Climb 1 done.
The next climb starts at Arteara, just after the camel farm. From this point, you are climbing all the way to San Bart, excepting the small descent just after the summit of the Fataga. This is a sneaky climb because you will be so focused on the upcoming Fataga that you will not pay any attention to the metres climbed before you reach Fataga village. And these sections are leg sapping because you’ll still be in your descending mindset, trying to gallop onto the foot of the Fataga. You can’t gallop this section. Respect it, don’t question it and appreciate that, often without you realising it, the garlanding camber is rising to +10％. Keep your focus until you get to Fataga village and then prepare for the magical ascent of the famous Fataga. The Fataga itself is a beautiful climb, with views and hairpins (and lots of traffic if you leave too late.) So get into a rhythm and enjoy it. As you summit and push onto San Bart, you will be safe in the knowledge that climb 2 is done and you’re not far off half way there. A wonderful bakery is nearly always open in San Bart, and it has a toilet. So a stop here is never a bad idea. But don’t get too comfortable. The work is only beginning.
The section from San Bart to Ayacata is spectacular. The first 4 kms require some concentration but drink in the views and be ready for the huge emotions that will flow over you as you tap it out, the road ahead very visible but never too overwhelming. Those tough first 4 kms are rewarded with a descent and a quick road to Ayacata. It’ll be cold now, you’ll be in the shade so be ready with some layers. Cruise into Ayacata like a boss with climb 3 under your belt, stop at the pizza cafe on the right, carb up and use the toilet because the hard work starts now.
You’ll see the average gradient mooted at 9％ for the first 3 kms of climb 4 (the final climb). You need to disregard this and prepare yourself for a stretch of road that doesn’t really dip below 10％. It is very doable so don’t get in your head. Your focus needs to be more on the fact that it is a technical stretch, with tight steep hairpins and narrow transverse sections. But get into the right gear early, connect with your climbing muscles and before you know it, you’ll be past the testing sections and climbing at 7-8％ again. If you are fit and mentally comfortable with tests like this, you will be fine on this section. You will enjoy it.
You will climb on to the Roque Nublo after which point you will be gifted with a wonderful rolling section. Recover, shake out the legs, give your saddle a break because after a series of campsites and junctions you will turn onto the last section. On any other day, you’d have this bit for breakfast. You know it. I know it. But today is different. You’ll see the road ride up to the right, a rusty chicken wire fence marking the route. Know that, once the fence ends, you’re pretty much at the top. So dig deep, don’t lose heart and tap it out until you arrive at the tiny car park.
The summit space is underwhelming, the brown summit sign totally covered in stickers. And the small car park full of vehicles. But get those photos, climb up to the upper viewpoint and bask in the glory of your effort as you look down the valley. You did it. And I hope you enjoyed it as much as I did.
A quick word on housekeeping. You need to carry layers. Even in May when the resort temperature was 29c, by San Bart I was starting to feel the cold. At the top, even in sunshine, it is nippy and the descent will be cold. Layer-up!
Leave early. I left at 5.30am, I was in San Bart by 7.40am, Ayacata by 8.45 and summit by 10. I was on my own for the majority of the climb, very few cars and lots of peace. Also, I was out of the sun’s heat for the entire climb. Had I left it later, the sun would have been a factor in May (less of a problem in the early months).
Finally, check the weather. Above San Bart, the weather is unpredictable so do not assume sunshine. If there is even the hint of clouds in the early part of the season, bring a shake dry. And clouds tended to build during the afternoon in the early season too, so a bright clear morning often led to a cloudy, showery afternoon.
Enjoy this climb. Make memories on it. Leave a bit of your heart at the top. And promise you’ll return again one day.
Een must do bij elk bezoek aan GC. Het kan koud zijn na Ayacata, dus extra kleding voor de top en de afdaling is aan te raden.
A must do every time visiting GC. Can be cold after Ayacata so extra clothes to the top and the descend is recommended.
DE klim van Gran Canaria. Het is behoorlijk lang met absoluut geweldige uitzichten en geweldig glad asfalt! De eerste klim vanaf Maspalomas is vrij zwaar, maar daarna krijg je de flow te pakken. Je kunt even uitrusten in San Bartolome of Ayacata voor het moeilijkste deel - de 11 km lange sectie van Ayacata naar Viewpoint. Als zware rijder raad ik een 32 cassette aan voor deze klim, ik heb hem op 28 cassettes gereden en had veel last van de steile stukken.
THE climb of Gran Canaria. Its quite long with absolutely amazing views and great smooth tarmac! The initial climb from maspalomas is quite hard, but then you get into the flow, you can have a rest in San Bartolome or Ayacata before the hardest part - the 3k 11％ section from Ayacata to Viewpoint. As a heavy rider i recommend a 32 cassette for this climb, rode it on 28 and suffered greatly at the steep sections.
Hele mooie klim om te doen. Vooral laatste stuk van Ayacata naar de top is even pittig. Wat me vooral opviel was het slechte wegdek. Naar beneden dalen is niet heel prettig. Dit stuk is vooral terug naar Ayacata zeer slecht en vanuit Ayacata naar San Bartolome(60％).
Laat dit je alleen niet afschrikken want de weg naar boven is echt mooi met alle rotspartijen en uitzichten om je heen!
Lange klim die desondanks goed te doen is. Er zijn een aantal afdalingen onderweg en ook veel goed lopende stukken (minder dan 6％). Sowieso vielen de steile stukken me erg mee, alleen zoals eerder genoemd vanuit Ayacata. Wegdek is tot San Bartolome erg goed, daarna wisselend tot je op de GC-130 komt en dan is het weer genieten. Het uitzicht onderweg is al goed, maar op de top (waar ook een kraam met water en eten staat) is het fenomenaal.
Geweldige klim met prachtig uitzicht, El Teide is vanaf de top te zien. Het stijgingspercentage bedraagt soms 12-13％, maar niet lang. Wegen met goed asfalt en afdalingen met enkele mooie haarspeldbochten om je bochtentechniek te oefenen. De meeste passerende auto's geven je alle ruimte bij het inhalen. Er zijn enkele bars/restaurants onderweg waar je kunt rusten en bijtanken.
Great climb with stunning views, El Teide can be seen from the top. The gradient sometimes reaches 12-13％ but not for very long. Roads with good tarmac and descents with some nice hairpins to practice your cornering technique. Most of the passing cars give you plenty of room when overtaking. There are some bars/restaurants on the way where you can rest and refuel.
Geweldige klim die je wel aardig uitput, maar door de rustpunten tussendoor wel vol te houden is. De zwaarste stukken zitten na het dorp Ayacata, en voor de top. Zeer afwisselend landschap, rustige route, grotendeels goed asfalt, met wel een aantal heel matige kilometers er tussen. Het uitzicht bovenop is wel een hele fijne beloning. In de zomermaanden staat er boven op de top een karretje waar je wat eten en drinken kunt halen.
Erg mooie en zeker geen eenvoudige klim. De variant die beschreven staat is de klassieke aanvliegroute. Daarin vind je van alles, eenvoudige stukken, maar ook steilere passages en een 3 tal korte afdalingen. In totaal komt een retourtje op ruim 2400 hoogtemeters, dus dat is zeker niet eenvoudig. Warm aanbevolen is het ook om de talloze andere varianten eens te proberen, waarbij de noordelijke routes zonder meer de mooiste zijn door de daar aanwezige vegetatie. Er zijn twee routes is extreem steil zijn: de passage via de Valley of the Tears (westkant) en de passage via La Pasadille in het zuidoosten. Beide zijn van het niveau Mortirolo - extreem steil dus.
Heb deze klim via Arguineguin, Baranquillo Andrés, Salto del. Perro en vervolgens bij Ayacata na een kleine pauze de laatste klim. Het is zeer pittig en uitdagend. Jammer dat deze variant hier niet te vinden is.
Maspalomas eenmaal uit is het even doorbijten tot het uitzichtspunt met mogelijk wat verkeer zoals touringcars en buggy's maar daarna is het een oase van rust en prachtige landschappen (het lijkt wel wat op de grand canyon).
Tot aan het uitzichtspunt is het prima te doen, rond de 6％ gemiddeld, dan krijg je de beruchte haarspeldbochten naar beneden (fijn voor de terugreis). Na de afdalingen lekker doorklimmen tot aan San Bartolome waar het nooit echt stijl is en een paar leuke haarspeldbochten inzitten. In San Bartolome kun je even een koffie doen en om vervolgens naar Ayacata te klimmen. In Ayacata (wat niks voorsteld als dorp) zit 1 restaurant waar je een pasta kunt eten en mogelijk op kunt warmen bij een haardvuur (met name handig als het op de top erg koud is). Het stukje van Ayacata naar Roque Nublo viewpoint (van +/- 2.5 km) is het zwaarste stuk van deze superlange klim met een gemiddeld percentage van 11％. Eenmaal daar is het nog een kilometer of 10 naar de top, waarbij de laatste kilometers waarbij je de top al kunt zien echt nog wel even afzien is, maar eenmaal boven aangekomen word je bij helder weer getrakteerd op een prachtig uitzicht, zelfs de Teide is te zien
| 7 km/u | 06:21:49 |
| 11 km/u | 04:02:58 |
| 15 km/u | 02:58:11 |
| 19 km/u | 02:20:40 |
Deze pagina is beter in de app
