Silzer Sattel

Klimmen naar Kühtai kan vanuit Oetz of vanuit Haiming. Maar de beklimming vanuit Haiming is zeker de zwaarste.
De klim van de Silzer Sattel (vanuit Haiming) is 9,5 km lang, waarvan de eerste 8km steeds dubbele klimpercentages zijn.
Als je na 2 km klimmen reeds op de kleinste versnelling bent gesukkeld, dan weet je dat het afzien wordt om boven te geraken.
De weg is kwalitatief in orde, maar er passeert wel veel verkeer (ook vrachtwagens). Ik had bovendien de pech dat op het tijdstip van mijn poging de weg van Oetz naar Kühtai was afgesloten (een enorme rotsblok was op deze weg gedonderd), zodat alle verkeer naar Kühtai via Hamming moest.
Kühtai is bekend als skioord, maar ook voor het loslopend vee. Je moet dan ook niet verwonderd zijn, dat er (zeker naarmate je de top bereikt) koeien en paarden op de weg staan.
De klim eindigt in Ochsengarten. Je hebt daarna weliswaar een afdaling van bijna 2 km. Maar om Kühtai te bereiken moet je na Ochsengarten terug de klimmersbenen aanspreken. Dit zijn dan weliswaar niet zo steile kilometers, maar als de benen al totaal verzuurd zijn, dan zijn dit toch wel heel zware kilometers.

Nadat ik in de voormiddag de Rettenbachferner bedwongen had, startte ik enkele uurtjes later in Oetz aan deze klim. Ik dacht dat varkentje wel even te wassen, maar dat liep even anders. Ik had deze klim duidelijk onderschat. Bijna 10 km lang zakken de percentages nauwelijks onder de 10％, waardoor recuperatie vrijwel onmogelijk is. Het gevolg laat zich raden, nl. een dik uur lang harken richting de top. Desalniettemin blij dat deze, het zij minder bekende klim, op het palmares staat.

Vandaag in de mist en regen vanuit Haiming naar boven gereden. Een pittige klim waar je continu boven de 10％ klimt. Slopend tot en met! De bossen waar je doorheen fiets zijn wel mooi maar aangezien je meestal op je tandvlees fiets zie je er weinig van. Vergezichten heb ik door de mist bijna niet gezien, alleen redelijk onderaan de beklimming.

Het wegdek is verder prima en weinig verkeer gehad onderweg.

Tja wat zal ik zeggen, foutje bedankt!
Nadat we in 2018 de nacht hadden doorgereden even een paar uurtjes geslapen in Wenns om daarna de Kuhtai Sattel te doen, leuke warming up voor de komende week.
Ik kon geen goede overzichten vinden en de beklimming naar Kuhtai viel wel mee volgens diverse sites. Route gemaakt en na een lekkere afdaling op de rotonde naar links gedraaid want de route gaf het aan.
Vanuit Haiming naar boven en dat was afzien. In Oostenrijk hebben beklimmingen vaak diverse benamingen, een lokale, internationale etc oftewel zorg dat je goed voorbereidt bent, want deze maakt gehakt van je benen en mentale gestel.
Er komt geen eind aan de dubbele cijfers en als je eenmaal boven bent moet je nogmaals door naar Kuhtai.
Mijn fietsmaten waren al ver achter, eentje met pech andere met lekke banden en de teambus haalde me bij na de kleine afdaling richting Kuhtai. Het was gaan regenen en ik had het ietwat koud.
Een drankje en hapje maakte veel goed en ik ging door naar de top. Weer een paar kilometer klimmen, eenmaal in het dorp; alles dicht; volledig uitgestorven een typisch Tirools skidorp in de zomer.
Ik ben in de zon gaan zitten langs de weg en gewacht op mijn maatjes, uiteindelijk is er nog 1 van de 4 op de fiets bovengekomen en konden we bij de gratie gods een drankje doen in een stube.
Afdalen hebben we niet gedaan, zo koud en zoveel wind dat het niet verstandig was.

Als ik terugkijk hadden we rechtsaf gemoeten voor de "rustige " beklimming van Kuhtai, Team Jumbo laat zijn klimmers vanuit Haiming trainen en de knechten vanuit Oetz! Dit zegt genoeg. Laat het een les zijn en kijk goed hoe iets genoemd wordt en kijk zelf naar de percentages want dit soort beklimmingen zijn echte slopers.

Wel leuk om later te vertellen, onderweg was het minder.