Tips in de buurt
| Mooi landschap |
| #33 zwaarste beklimming van Veneto |
| #48 meeste hoogtemeters van Veneto |
| #83 langste beklimming van Veneto |
| #74 gemiddeld steilste beklimming van Dolomieten |
Passo Fedaia is een klim in de regio Belluno. De klim is 12.8 km lang en overbrugt 1002 m stijging met een gemiddeld stijgingspercentage van 7.8%, wat resulteert in een moeilijkheidsgraad van 996. De top van de klim bevindt zich op 2057 m boven zeeniveau. Climbfinder-gebruikers deelden 28 reviews over deze klim en uploadden 73 foto's.
Straatnaam: SP641
5.0 door patrickbaertVanuit fietsknooppunt Caprile de moeilijke zijde van de Passo Fedaia gefietst. Het eerste deel kan men in vergelijking met het slot als niet te zwaar beschouwen alhoewel het klimwerk om de drukke toeristische Sottoguda kloof rond en over te fietsen al heel stevig is. Vanaf Malga Ciapela,waar de kabelbaan naar de Marmolada vertrekt,start het beestige slot. Beginnende met wat in Giro historieboeken als het "Kampioenenkerkhof" wordt omschreven. Nagenoeg rechte + 10％ stijgende weg d... lees verder
Welkom! Activeer je account als je wilt reageren op onze website. Je hebt een verificatie e-mail in je inbox.
Als je foto's wilt uploaden, maak dan een account aan. Het duurt maar 1 minuut en het is helemaal gratis.
Doorgaan met Google
Doorgaan met Facebook
Doorgaan met Apple
Aanmelden met e-mail
Van alle beklimmingen die ik in de Dolomieten heb gedaan, is de Passo Fedaia misschien wel mijn favoriet. Waarom? Om te beginnen is de klim in de laatste 5 kilometer gewoon wreed - een van de zwaarste 25 minuten die ik ooit op een fiets heb doorgebracht... Ik ging de klim in met de strategie om de benen te sparen voor het steile gedeelte en dat was waarschijnlijk een goed idee, want er stond die dag een aanhoudende tegenwind. Het lange rechte stuk met constante hellingen met dubbele cijfers was nog duivelser dan ik had verwacht. De weg gaat maar door en door zonder het einde in zicht, maar plotseling kom je in een meer open terrein en kun je opgelucht ademhalen als je een restaurant tegenkomt en de eerste serie switchbacks. Op dit punt in mijn rit kon ik wat meer genieten van de klim met schilderachtige uitzichten naar beneden in de vallei, ook al bleven de stijgingspercentages boven de 10 ％. Het bereiken van de Rifugio op de top is zeker een goed gevoel, maar voor het meest spectaculaire uitzicht moet je na de Rifugio (Passo summit) verder rijden naar het gletsjermeer.
Of all the climbs I have done in the Dolomites, the Passo Fedaia is possibly my favourite one. Why? For starters, the climb is just brutal in the last 5 kilometers - some of the hardest 25 minutes I have ever spent on a bike... I went into the climb with the strategy to save the legs for the steep section, and that was probably a good idea as there was a persistent headwind on the day. The long straight section with constant double digit gradients was even more diabolical than I had anticipated. The road just goes on and on with no end in sight, but all of a sudden you get into a more open terrain and can breath a sigh of relief, as you encounter a restaurant and the first series of switchbacks. At this point in my ride, I could enjoy the climb a bit more with scenic views down into the valley even if the gradients remain above 10 ％. Reaching the Rifugio at the top is definitely a good feeling, but to get the most spectacular views you will need to continue onwards after the Rifugio (Passo summit) for the glacier lake.
Gereden in juli 2024 als tweede van 4 beklimmingen, na Passo Giau en een wandeling met het gezin. Dit was een brute klim. De uitzichten waren niet zo spectaculair als sommige van de andere beklimmingen, maar deze was zwaarder. De laatste 5 km's duren een eeuwigheid. Ik heb nog nooit zoveel gezweet tijdens het fietsen, maar zelfs het bereiken van de top vergde al het nodige. Maar het wegdek was mooi en ik zag niet veel auto's, alleen op de weg naar beneden. Een klim die je niet moet doen vanwege het uitzicht, maar vanwege de stijgingspercentages.
Ridden in July of 2024 as the second of 4 climbs, after Passo Giau and a hike with the family. This was a brutal climb. The views were not as spectacular as some of the other climbs, but this was harder. The last 5 Km's takes forever. I have never sweated that much while riding, but even to reach the top took everything. But the road surface was nice and I didn't see many cars, only on the way down the other side. A climb that shouldn't be tackled because of the views, but because of the gradiants.
Gereden op een zonovergoten 13 oktober 2025 ; een dag die zelfs warm aanvoelde op het middag uur ! Eerste drie kwart van de route gaat bergop, vlak en dalend ; ideaal om op te warmen en te herstellen van korte steile strookjes. Vanaf Malga Ciapela gaat het niet meer onder de 10％ met de kort opeenvolgende haarspeldbochten als steilste stroken. Op deze oktober dag waren en nauwelijks auto's, laat staan fietsers. Je fietst op de hoofdweg door twee tunnels waar het in het toeristische seizoen wel aangeraden is om een achterlichtje mee te nemen. En eenmaal boven (waar de gpx-track stopt) is het beter om nog een stukje door te fietsen langs een nagenoeg vlakke weg want daar heb je een beter zicht op de Marmolada !
Ik heb de Passo Fedaia vanaf Canazei (de makkelijke kant) al gedaan in 2023. Dit jaar was ik van plan om eindelijk de moeilijkere kant aan te pakken vanaf Rocca Pietore. Ik begon in Campitello, ging eerst naar Pordoi, toen naar Arabba en daalde toen af naar het begin van Fedaia.
Ik was een paar dagen eerder door de Passo gereden, dus ik wist wat me te wachten stond, en ik hield een rustig tempo aan tot Malga Ciapela, waar de pret begint! Aan het rechte stuk weg naar Capanna Bill komt geen einde, ik besloot een rustig ritme aan te houden om het te overwinnen (denk aan slavenroeiers in een Romeinse Trireme). Eenmaal daar aangekomen zie je de "rollercoaster" sectie die op je wacht, met dezelfde hellingen maar in ieder geval haarspeldbochten.
Eenmaal op de top zijn de uitzichten ongeëvenaard, zowel om je te vergapen aan de weg die je net hebt gereden, als aan het Fedaia-meer en de Marmolada op de achtergrond!
I already did Passo Fedaia from Canazei (the easy side) in 2023. This year I planned to finally tackle the harder side from Rocca Pietore. Starting in Campitello, I went to Pordoi first, then Arabba and then descended to the start of Fedaia.
I had driven through the Passo a few days before so I knew what was ahead of me, and I kept an easy pace until Malga Ciapela, where the fun begins! The straight road section to Capanna Bill is never ending, I decided to keep a steady rythm to overcome it (think slave rowers in a Roman Trireme). Once you get there you will see the "rollercoaster" section that awaits you, with the same gradients but at least on hairpin turns.
Once at the top the views are unparalleled, both to gaze at the road you just rode, or at Fedaia Lake and the Marmolada in the background!
Een lange klim, welke aan het einde heel mooi, maar ook best zwaar gaat worden. Het zijn brede, grote & lange wegen, welke het soms een beetje saai maakt.
Super mooie klim. Wat water langs het parcours maar er zijn genoeg bars. Neem een vuurtje mee want er zijn weinig galerijen.
Super nice ascent. Some water along the course but there are plenty of bars. Bring a light because there are few galleries.
Een beklimming die rustig begint, met een paar kleine uitzonderingen, maar niets bijzonders, zelfs een vlak stuk om uit te rusten... Het beste deel komt na het dorp Malga Ciapela, waar de weg gestaag klimt over 10％, tot het verschrikkelijke rechte stuk dat leidt naar de Capanna Bill hut, een uitputtend recht stuk, zonder bochten om uit te rusten... Dan, zes haarspeldbochten in dubbele cijfers, maar als je eenmaal aan dat rechte stuk ontsnapt bent, klaart je hoofd op, ook al is het nog steeds erg zwaar de hele weg naar de top.
Salita che parte tranquilla, pendenze abbordabili con qualche piccola eccezione, ma niente di speciale, anche un tratto pianeggiante per rifiatare... Il bello arrivo dopo il villaggio di Malga Ciapela, dove la strada si impenna costantemente oltre il 10％, fino al terribile rettilineo che porta al rifugio Capanna Bill, un diritto estenuante, senza curve per rifiatare... Poi, sei tornanti in doppia cifra, ma una volta sfuggito a quel rettilineo, la testa si libera, anche se è comunque durissima fino alla cima.
Moeilijk om een sterrenclassificatie te geven. Verbluffende uitzichten. De helling is absoluut meedogenloos. Er reed een man voorbij in een groene Lamborghini. Ik denk dat hij veel meer plezier had dan wij. Nog steeds .... het uitzicht. Type 3 plezier. Doe het één keer in je leven.
Hard to give a star rating. Jaw dropping views. The gradient is absolutely relentless. A guy drove past in a green lamborghini. I think he was having alot more fun than we were. Still .... the views. Type 3 fun. Do it once in your life.
Het gemiddelde percentage is verraderlijk! Laat je niet verleiden om in het begin te enthousiast te beginnen! De laatste 5KM is ruim boven de 10％ gemiddeld! Wel heerlijk te pacen en een fantastisch uitzicht onderweg.
Een mythische en veeleisende klim in een alpiene omgeving. Eerste deel tot Malga Ciapela "pedaalbaar" tweede deel beslist zwaarder met een lang, eindeloos recht stuk
Salita mitica e impegnativa, esigente e in ambiente alpino. Prima parte fino a Malga Ciapela "pedalabile" second parte decisamente più dura con un rettilineo lungo e interminabile
Een zeer veeleisende klim, van Malga Ciapela naar de Bill hut, een hels recht stuk, dan beginnen de haarspeldbochten, die minder erg zijn
dan ze lijken, omdat je dan een beetje kunt uitrusten.
Het is echter de moeite waard om het ten minste één keer te proberen
Salita molto impegnativa, da Malga Ciapela a capanna Bill drittone infernale poi iniziano i tornanti che sono meno peggio
di quello che sembrano dato che permettono di rifiatare un pò.
Comunque vale la pena provarla almeno una volta
Monsterlijke klim. De laatste 5 km vergt een hoofd van de meest dikke metaalsoort. Een plateau van 2km in de dubbele cijfers waar geen eind aan komt. Daarna volgt er nog 3km aan haarspeldbochten met dik 15％. Je denkt aan afstappen en omdraaien maar doe dit niet! Er wacht een fantastisch uitzicht waarna je de pijn volledig bent vergeten.
De mensen die hier op de racefiets bovenkomen horen in de categorie gevorderde amateur.
Succes!
Echt een veeleisende klim. Al met al redelijk gedaan met een 34x30, maar vanaf Malga Ciapela heb je geen gedachten meer, je denkt alleen nog maar aan hoe ver het nog is naar de top.
Het grote rechte stuk op 10％ (als het een beetje opklaart') van bijna 3 km ontneemt elke drang om te duwen en als dan de haarspeldbochten komen is het niet veel beter.
Het moet worden gedaan door degenen die houden van de inspanning op de klim en niet bang zijn om te lijden. Want deze klim, in tegenstelling tot andere, laat zaterdagochtendamateurs zoals ik niet veel te lijden over. Eenmaal boven waren er niet eens zoveel mensen (in juli) en je voelde je bijna een dwaas. Maar dan komt het meer en het uitzicht op de Marmolada en denk je dat de inspanning al met al toch niet zo nutteloos was.
Salita veramente impegnativa. Fatta tutto sommato dignitosamente con un 34x30, ma da Malga Ciapela in poi non hai più pensieri, pensi solo a quanto manca alla cima.
Il drittone al 10％ (quando molla un po') per quasi 3 km ti toglie ogni velleità di spingere e poi quando arrivano i tornanti non è che la situazione migliori così tanto.
Deve essere fatta da chi ama lo sforzo in salita e non ha paura di soffrire. Perchè questa salita, a differenza di altre, non lascia molto agli amatori del sabato mattina come me, ma solo una gran sofferenza. Una volta in cima non c'era nemmeno tanta gente (a Luglio) e ti senti quasi uno sciocco. Poi però arriva il lago e la vista della Marmolada e pensi che tutto sommato, lo sforzo non è stato così inutile.
Mijn ervaringen komen overeen met alle ervaring die hier zijn beschreven.
Dat de Sella en Giau (die ik ook heb gefietst) mooiere klimmen zouden zijn kan ik niet zo zeggen. Bij de beklimming van de Fedaia heb ik hooguit een meter voor mij kunnen kijken .... of naar mijn achterderailleur of ik tòch niet nog een tandje over had ...
Rustige en zeer berijdbare klim naar Malga Ciapela, daarna begint de hel. Rectone tot Capanna Bill is eindeloos, je gaat niet eens omhoog. Vanaf Capanna Bill (begin van de haarspeldbochten) tot aan de pas wordt het beschaafd, een paar erg harde hellingen maar over het algemeen goed te doen. 34 voor en 28 achter, als ik achter wat extra tanden had gehad, had ik die heel graag gebruikt.
Salita tranquilla e molto pedalabile fino a Malga Ciapela, poi inizia l'inferno. Rettone fino alla Capanna Bill infinito, non vai su neanche a piangere. Da capanna Bill (inizio tornanti) al passo ritorna civile, qualche rampa molto dura ma nel complesso affrontabile. 34 davanti e 28 dietro, avessi avuto dei denti in più dietro li avrei usati molto molto volentieri.
Zware klim. De eerste kilometers voeren je langs enkele kleine plaatsen en variëren van vals plat tot wat steile stroken. Je rijdt onder andere over de Sottoguda kloof heen. Ze zijn bezig met herstelwerkzaamheden en is mogelijk 2024 weer open. Op een gegeven moment buigt de weg naar het noorden af en begint de ellende. Een kaarsrecht stuk van twee kilometer waar de stijgingspercentages niet onder de tien procent komen. Fysiek en mentaal een zeer lastig stuk. De laatste drie kilometer doet qua stijgingsgraad niet veel onder, maar kent wat meer variatie en heeft met de haarspeldbochten ook wat meters waar de druk even de benen af kan. Asfalt in prima staat en weinig verkeer.
Absolute beest van een klim en de moeilijkste in de Dolomieten.
Het middelste deel met 10％ feld makkelijker dan 10％ en zag niet veel >10％ op mijn wahoo.
De laatste 5k behoren tot de zwaarste kilometers in de Alpen. De eerste 2,3 km zonder bochten zijn niet alleen zwaar voor je benen, maar ook voor je geest. Er zijn maar weinig auto's die je toestaan S-bochten te maken op de weg om je benen 2-3 seconden "rust" te geven.
De laatste 2,5 km bevat bochten, maar ook enkele van de steilste stukken. Ze zijn echter gemakkelijker voor je geest omdat de top steeds dichterbij komt.
Geklommen met 48/35 voor en 10/33 achter en in redelijk goede conditie (82kg, 190cm)
Ik zou een zwaardere versnelling aanraden
Absolute beast of a climb and the hardest in the Dolomites.
The middle section with 10％ feld easier than 10％ and didn’t see much >10％ on my wahoo.
The last 5k are some of the toughest kilometers in the alps. The first 2,3k without any turns is not only tough on your legs but also your mind. Few cars allow you to make S-turns on the road to give your legs 2-3 seconds “rest”.
The last 2,5k has turns but also some of the steepest sections. They are however easier on your mind as the summit is getting closer.
Climed with 48/35 front and 10/33 rear and in pretty good shape (82kg, 190cm)
Wouldn’t recommend harder gearing than this
Niets toe te voegen aan wat al bekend is over deze mythische klim. Je moet het doen om uit eerste hand te ervaren dat het rechte stuk na Malga Ciapela eindeloos is.
Nada que agregar a todo lo que se sabe sobre esta subida mítica. Pues hay que hacerla para vivir en carne propia la sensación de que el rectilíneo después de Malga Ciapela es interminable.
Kernachtig vanaf de tweede helft. Prachtige schans in de lucht. Mooi. De Giro-finale van 2022 rijden was een legendarische ervaring.
Kernig-knackig ab der zweiten Hälfte. Wunderbare Rampe in den Himmel. Wunderschön. Das Giro-Finale 2022 nachzufahren war ein legendäres Erlebnis.
Een bucketlist klim voor mij (30 mythische cols). Wat een monsterlijk ding! Matige benen en dan is het toch wel echt stoempen om op dat lange rechte steile stuk (laatste 5K) wat vaart te houden. De voldoening als je toch weer boven komt was er niet minder om. Niet de mooiste, wel een om niet te vergeten. Leuk dat ie dit jaar ook in de GIRO zat met leuke beelden van o.a. de wheelies van Van der Poel en de uitzinnige Italianen.
Ten opzichte van van bv de sella en Giau is dit een minder mooie klim maar hij is zeker de moeite waard. Ik reed hem net voor mijn rustdag dus voelde me het eerste stuk niet echt fris, maar kwam zonder problemen boven. Maar het laatste stuk is echt wel pittig. De laatst 4 Km is constant boven de 10-12％ Je rijdt eerst door een paar dorpjes, op maar ook stukjes af. Na het dorpje ga je met een paar slingers onder een paar tunnels door. Vanaf daar gaat het beginnen. Eerst een paar Km rechte weg van 10 tot 11％. hierna slingert het nog een beetje tot dat je bij een aantal haarspeldbochten komt waardoor ook eindelijk kan zien dat je hard omhoog gaat. Daar zit ook het eerste stuk van 15％. vandaar heb je ook het beste uitzicht van waar je vandaan komt een de enorme rotspieken. Maar het mooist beeld heb je net na de top langs het meer.
Zeker niet de mooiste klim in de regio, maar het uitzicht als je eenmaal boven bent en langs het stuwmeer fietst is fantastisch. Onderin prima te doen, bovenin wordt het kruipen. Vergis je niet in de gemiddelde percentages van de laatste kilometers: dat gaat om een gemiddelde van redelijk lopende haarspeldbochten die direct weer worden gevolgd door rechte stukken van 15％. Echt een beest van een klim.
Dit is een zware klim. Ik heb drie weken in de Dolomieten doorgebracht en hoewel dit misschien niet de mooiste beklimming is, was het wel de zwaarste. Ik denk dat dat een goede reden is om hem op je bucketlist te zetten :-) Als je alleen al naar de cijfers en het profiel kijkt, is het moeilijk uit te leggen waarom hij zo moeilijk is. Maar het lange stuk klimmen op de rechte weg voor de haarspeldbochten heeft me wel uitgeput en de haarspeldbochten deden de rest. Een goede uitdaging :-)
This is a hard climb. I spent three weeks in the Dolomites and while this may not be the most beautiful climb, it sure was the hardest. I guess that is a good reason to put it on your bucket list :-) Just looking at the numbers/profile, it is hard to explain why it is so difficult. But the long stretch of climbing on the straight road before the hairpins did wear me down and the hairpins did the rest. A good challenge :-)
Vervelende klim. Na een onregelmatige eerste helft, blijft de weg in het tweede deel continu 11-15％ omhoog lopen. Doordat er gedurende 2,3km geen bocht te bekennen is, lijkt de klim eindeloos.
De kloof bij Sottoguda maakt veel goed. Deze is echter al een tijdje gesloten, waardoor de omgeving tijdens het klimmen momenteel niet kan tippen aan het Sella Rondje. Enkel het meer op de top is wat dat betreft uniek.
Voorlopig slechts een klim om af te vinken op de bucket list. Indien de Sottoguda kloof weer open gaat komen er 2 sterren bij.
Deze col kan worden omschreven als een loeier van een klim. Het eerste deel is nog mild, maar de laatste 6 kilometer zijn zeer zwaar, met uitschieters naar 15％ en voor de moraal een moeilijk stuk van ruim 1,5 kilometer rechtdoor aan bijna 11％. De Fedaia kan zo in het rijtje met de Mortirolo. De verleiding is om in het begin teveel te geven, wat je later dubbel terugbetaalt.
Passo Fedaia; in de Giro van 2021 al een pittige klim, voor mij als sterveling niet iets wat je voor het ontbijt afwerkt.
Hij begint rustig en loopt over goed asfalt. Het verkeer is er niet echt, als je de eerste paar honderd hoogtemeters hebt verslonden wordt je met ruim 10％ even terug gezet. Hij vlakt weer af alsof de klim zegt; je gaat het nodig hebben...
Niets is minder waar de laatste 5 kilometer vreten je op, halen alle energie uit je lijf en als er een paar tornanti komen in de verder redelijk saaie klim staat er een bord met 15％ erop! Ook nog maar even 18％ aankondigen al was dit waarschijnlijk een bord wat er nog lag want ik heb geen 18％ op mijn computer gezien.
Dat de laatste kilometers zwaar zijn moge duidelijk wezen.
Ik heb het niet opgezocht maar Fedaia in het Italiaans is voor mijn in het Nederlands verschrikkelijk.
Boven even wat gedronken en toen afgedaald langs het meer en door naar Canazei. Ik denk dat die zijde leuker klimt maar het blijft pittig.
Prachtige beklimming die je initieel op het verkeerde been zet. Het niet al te steile begin in combinatie met de stukjes omlaag sussen je in slaap totdat het rechte stuk weg je trakteert op stijgingspercentages tot 16％. De pijn stopt dan voorlopig niet meer, want ook in de bochtige laatste 3 km word je vrijwel continue getrakteerd op 12-15％. Weinig ontspanning op de benen mogelijk tot de top. Desalniettemin een prachtige klim, relatief rustig en een heerlijke afdaling richting Canazei als beloning.
Vanuit fietsknooppunt Caprile de moeilijke zijde van de Passo Fedaia gefietst.
Het eerste deel kan men in vergelijking met het slot als niet te zwaar beschouwen alhoewel het klimwerk om de drukke toeristische Sottoguda kloof rond en over te fietsen al heel stevig is.
Vanaf Malga Ciapela,waar de kabelbaan naar de Marmolada vertrekt,start het beestige slot. Beginnende met wat in Giro historieboeken als het "Kampioenenkerkhof" wordt omschreven. Nagenoeg rechte + 10％ stijgende weg die eindeloos lijkt (4km) en je psychologisch het gevoel gaf bijna niet vooruit te komen. Als kers op de klimtaart is er in de laatste kilometers nog een slotreeks van 10 haarspeldbochten als dakgoten tegen de bergflank. Om fietsers met gevoelloze benen erop attent te maken staan er ook nog twee verkeersborden die je waarschuwen voor stroken met 15％ stijging.
Pashoogte is rustige verademing met berghut (bevoorrading) en als je even verder onder de boog fietst komt men aan het stuwmeer uit met bij goed weer zicht op de Marmoladagletsjer.
Er is een alternatieve route door de Sottoguda kloof mits betaling.
Prachtige zware col die vooral voor het persoonlijk gevecht met de rechte weg na Malga Ciapela zal bijblijven!!!
| 7 km/u | 01:49:30 |
| 11 km/u | 01:09:40 |
| 15 km/u | 00:51:06 |
| 19 km/u | 00:40:20 |
Deze pagina is beter in de app
