The whole thing started in August 2007 in Tolmezzo, a town in the Carnic Alps, where we were almost blown off the road by a low-flying Starfighter. The fighter flew very low, because it stood on a pedestal in the middle of a roundabout at the entrance of the village, its graceful fuselage pointed to the sky. I allowed myself two full laps to admire its slender lines, until el capitana in its own cockpit had had enough and directed us back to the streets. The wrong streets of course, so a few kilometers further we were clearly not on the route that should have been the shortest way to Cortina d'Ampezzo. Instead, we wandered further and further into the foothills of the mountains, passing insignificant villages along the way. Until the next village appeared in front of us: Ovaro. Why it made me think of ovaries I don't know, because the straw bikes and flags of the Monte Zoncolan had little to do with reproduction. Zoncolan? Legendary by name, but in my simple mind that mountain was located somewhere else, like I often think of climbs somewhere else than they actually are. As we approached the center of Ovaro I came to my senses. We rode through the unspoilt Valkenburg of the Monte Zoncolan, and that without having looked for it. I had reached 39 degrees Celsius. Goddamn. Without a bike at the foot of the Zoncolan in a sweating car.
There is not much choice. We go up. From the main street right to Liariis, through narrow streets out of the hamlet, after which the rest of the climb reveals itself in all seriousness. On the way we passed a white-smoking car with its hood open, a mountain biker with his head on the handlebars, a dripping, unlit tunnel and in every bend the head of a famous champion. Merckx, Gimondi, Pantani; you name it. At the top we met two groomers, still steaming from the effort and in the short talk that followed the eldest turned out to be the uncle of Franco Pellizotti, rider of Liquigas, who had finished eighth in the 17th stage of the Giro, which ended on this mountain. His uncle had come to check on his nephew's efforts and needed no further explanation. We were asked in passing how we came to be here, four of us in a car? Sir, I did not have the bicycle with me....
My God, how I suffered on that mountain, gripping my seatbelt.
Het hele gedonder begon in augustus 2007 in Tolmezzo, een plaatsje in de Karnische Alpen, waar we door een laagvliegende Starfighter bijna van de weg werden geblazen. Verdomd laag vloog die straaljager, want hij stond op een sokkel in het midden van een rotonde bij het binnenrijden van het dorp, zijn sierlijke romp reikhalzend naar de hemel gericht. Ik permitteerde me twee volle rondjes om zijn ranke lijnen te bewonderen, tot el capitana in de eigen cockpit het welletjes vond en ons terug naar de straten dirigeerde. De verkeerde straten natuurlijk, dus een paar kilometer verder zaten we duidelijk niet op de route die de kortste weg naar Cortina d’Ampezzo had moeten zijn. In plaats hiervan doolden we steeds verder de aanloop van de bergen in, onderweg onbeduidende dorpjes passerend. Tot zich aan onze voorruit een volgend dorp aanmeldde: Ovaro. Waarom het mij aan eierstokken deed denken weet ik niet, want de strooien fietsen en vlaggen van de Monte Zoncolan hadden toch weinig met voortplanting te maken. Zoncolan? Legendarisch van naam, maar in mijn simpele denken situeerde die berg zich ergens anders, zoals ik wel meerdere beklimmingen ergens anders bedenk dan ze feitelijk liggen. Naarmate wij het centrum van Ovaro naderden kwam ik tot inkeer. Wij reden hier door het onbezoedelde Valkenburg van de Monte Zoncolan, en dat zonder ernaar gezocht te hebben. Ik zat op slag op 39 graden. Godgodgloeiende. Zonder fiets aan de voet van de Zoncolan in een zwetende auto.
Veel keuze is er dan niet. Wij omhoog. Vanaf de hoofdstraat rechts naar Liariis, door nauwe straatjes het gehucht uit, waarna de rest van de klim zich in alle ernst openbaart. Onderweg passeerden we een witrokende auto met openstaande motorkap, een mountainbiker met het hoofd bij het stuur, een druipend, onverlicht tunneltje en in elke bocht de kop van een bekende kampioen. Merckx, Gimondi, Pantani; noem maar op. Boven troffen we twee trimmers, nog dampend van de inspanning en in het korte praatje dat volgde bleek de oudste de oom te zijn van Franco Pellizotti, renner van Liquigas, die in de 17de giro-etappe, met aankomst op deze berg, achtste was geworden. Oom was de inspanningen van zijn neef komen controleren en hoefde geen verdere uitleg meer. Ons werd terloops gevraagd hoe we hier terecht kwamen, met zijn vieren in een auto? Mijnheer, ik had de fiets niet bij me…
Mijn God, wat heb ik afgezien op die berg, vretend aan mijn gordel.
Continue with Google
Continue with Facebook
Continue with Apple
