16 mythical cols, one legendary place!

The Maurienne welcomes you with its 16 mythical Alpine cols and 60 over cycling routes! More info!

Monte Zoncolan

Elevation profile Monte Zoncolan
Elevation profile Monte Zoncolan
Elevation profile Monte Zoncolan
1764
difficulty points
12.3%
avg. gradient
23.3%
steepest 100 meters
9.8km
length
1206m
total ascent

Share this climb

1305

Feedback about this climb?
Show climbs nearby

Monte Zoncolan is a climb in the region Friuli Venezia Giulia. It is 9.8km long and bridges 1206 vertical meters with an average gradient of 12.3%, resulting in a difficulty score of 1764. The top of the ascent is located at 1730 meters above sea level. Climbfinder users shared 8 reviews/stories of this climb and uploaded 15 photos.

Road names: Via pedrada SS355, Via ex Ferrovia, Via Brac, Via della Scuole, Via Lenzone & Via Liarris

This is an automatic translation, the original language is: Dutch.
I also think it is a beast of a climb, but the Beast of Asturias is the Alto de l'Angliru in Spain. The Zoncolan is in Italy.... read more
1%
2%
4%
6%
8%
10%
12%
15%
20%
Click on the climb for street view
Show climbs nearby

Photos (15)

Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Monte Zoncolan

If you want to upload your photos, you need to create an account. It only takes 1 minute and it's completely free.

  • Get a reward for sharing reviews and photos
  • Share your experience on all ascents you've climbed
  • Submit your favorite climbs
Sign up

Already have an account?

Statistics

Monte Zoncolan from Ovaro
This climb
Friuli Venezia Giulia
31 climbs
Italian Alps
833 climbs
Alps
3169 climbs
Italy
1824 climbs
Europe
20708 climbs
Difficulty points
1764
HC
rank
2
rank
8
rank
15
rank
8
rank
28
Average gradient
12.3%
rank
5
17% less steep than
Passo della Forcella from Ovaro
rank
44
54% less steep than
Muro di Cassone
rank
81
54% less steep than
Muro di Cassone
rank
66
54% less steep than
Muro di Cassone
rank
307
59% less steep than
Calçada do Rêgo Lameiro
Length
9.8km
rank
17
rank
393
rank
1255
rank
759
rank
3090
Total ascent
1206m
rank
5
18% less ascent than
Bus del Giaz from Polcenigo
rank
120
43% less ascent than
Colle del Nivolet
rank
297
43% less ascent than
Colle del Nivolet
rank
154
43% less ascent than
Colle del Nivolet
rank
475
56% less ascent than
Pico Veleta

Classification

Famous climb
Beautiful scenery
Hidden gem
22 hairpin turns

Road surface condition

100% 0% 0%
Based on 4 votes
Share your knowledge. What was the road condition during your ascent?

Traffic

100% 0% 0%
Based on 4 votes
Your experience counts. How much traffic did you encounter during the climb?

Climbing times

7 km/h 01:24:20
11 km/h 00:53:40
15 km/h 00:39:21
19 km/h 00:31:04

Popular

Monte Zoncolan

Monte Zoncolan

famous beautiful
Monte Zoncolan from Sutrio

Monte Zoncolan from Sutrio

famous beautiful
Monte Zoncolan from Priola

Monte Zoncolan from Priola

beautiful hidden
 

Accommodations

Reviews/stories (8)

RogerThijs
5 Mo
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

The whole thing started in August 2007 in Tolmezzo, a town in the Carnic Alps, where we were almost blown off the road by a low-flying Starfighter. The fighter flew very low, because it stood on a pedestal in the middle of a roundabout at the entrance of the village, its graceful fuselage pointed to the sky. I allowed myself two full laps to admire its slender lines, until el capitana in its own cockpit had had enough and directed us back to the streets. The wrong streets of course, so a few kilometers further we were clearly not on the route that should have been the shortest way to Cortina d'Ampezzo. Instead, we wandered further and further into the foothills of the mountains, passing insignificant villages along the way. Until the next village appeared in front of us: Ovaro. Why it made me think of ovaries I don't know, because the straw bikes and flags of the Monte Zoncolan had little to do with reproduction. Zoncolan? Legendary by name, but in my simple mind that mountain was located somewhere else, like I often think of climbs somewhere else than they actually are. As we approached the center of Ovaro I came to my senses. We rode through the unspoilt Valkenburg of the Monte Zoncolan, and that without having looked for it. I had reached 39 degrees Celsius. Goddamn. Without a bike at the foot of the Zoncolan in a sweating car.
There is not much choice. We go up. From the main street right to Liariis, through narrow streets out of the hamlet, after which the rest of the climb reveals itself in all seriousness. On the way we passed a white-smoking car with its hood open, a mountain biker with his head on the handlebars, a dripping, unlit tunnel and in every bend the head of a famous champion. Merckx, Gimondi, Pantani; you name it. At the top we met two groomers, still steaming from the effort and in the short talk that followed the eldest turned out to be the uncle of Franco Pellizotti, rider of Liquigas, who had finished eighth in the 17th stage of the Giro, which ended on this mountain. His uncle had come to check on his nephew's efforts and needed no further explanation. We were asked in passing how we came to be here, four of us in a car? Sir, I did not have the bicycle with me....
My God, how I suffered on that mountain, gripping my seatbelt.

Het hele gedonder begon in augustus 2007 in Tolmezzo, een plaatsje in de Karnische Alpen, waar we door een laagvliegende Starfighter bijna van de weg werden geblazen. Verdomd laag vloog die straaljager, want hij stond op een sokkel in het midden van een rotonde bij het binnenrijden van het dorp, zijn sierlijke romp reikhalzend naar de hemel gericht. Ik permitteerde me twee volle rondjes om zijn ranke lijnen te bewonderen, tot el capitana in de eigen cockpit het welletjes vond en ons terug naar de straten dirigeerde. De verkeerde straten natuurlijk, dus een paar kilometer verder zaten we duidelijk niet op de route die de kortste weg naar Cortina d’Ampezzo had moeten zijn. In plaats hiervan doolden we steeds verder de aanloop van de bergen in, onderweg onbeduidende dorpjes passerend. Tot zich aan onze voorruit een volgend dorp aanmeldde: Ovaro. Waarom het mij aan eierstokken deed denken weet ik niet, want de strooien fietsen en vlaggen van de Monte Zoncolan hadden toch weinig met voortplanting te maken. Zoncolan? Legendarisch van naam, maar in mijn simpele denken situeerde die berg zich ergens anders, zoals ik wel meerdere beklimmingen ergens anders bedenk dan ze feitelijk liggen. Naarmate wij het centrum van Ovaro naderden kwam ik tot inkeer. Wij reden hier door het onbezoedelde Valkenburg van de Monte Zoncolan, en dat zonder ernaar gezocht te hebben. Ik zat op slag op 39 graden. Godgodgloeiende. Zonder fiets aan de voet van de Zoncolan in een zwetende auto.
Veel keuze is er dan niet. Wij omhoog. Vanaf de hoofdstraat rechts naar Liariis, door nauwe straatjes het gehucht uit, waarna de rest van de klim zich in alle ernst openbaart. Onderweg passeerden we een witrokende auto met openstaande motorkap, een mountainbiker met het hoofd bij het stuur, een druipend, onverlicht tunneltje en in elke bocht de kop van een bekende kampioen. Merckx, Gimondi, Pantani; noem maar op. Boven troffen we twee trimmers, nog dampend van de inspanning en in het korte praatje dat volgde bleek de oudste de oom te zijn van Franco Pellizotti, renner van Liquigas, die in de 17de giro-etappe, met aankomst op deze berg, achtste was geworden. Oom was de inspanningen van zijn neef komen controleren en hoefde geen verdere uitleg meer. Ons werd terloops gevraagd hoe we hier terecht kwamen, met zijn vieren in een auto? Mijnheer, ik had de fiets niet bij me…
Mijn God, wat heb ik afgezien op die berg, vretend aan mijn gordel.

SteveDanckers
7 Mo 01:45:53 (5.6km/h)
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

End of August '21 rode from Ovaro, a climb that his name of Beast all honor. One that you should not ride for pleasure or time but purely for the kick when you get to the top. In Liariis the local "village hero" pointed us in the wrong direction. An incredibly tough climb where after Liariis while riding on the bike eating was not an option due to the steepness. Between kilometre 3 and kilometre 6 we had to slalom several times on the road surface in order to stay upright and continue. At 1.5 km from the top, there is a small piece of descending line, where I had the feeling that for the first time after Liariis I could recuperate. After this, the tunnels followed, which are easy to ride through. Because of the thick layer of clouds I was never able to see the summit. Standing on the top with some applauding unknown bikers gives goosebumps (not only from the cold).

I was equipped with front and back light which was no luxury, especially in the tunnels. During the ascent I encountered a few bikers and one descending cyclist, but no one else. Along the way we had all the weather we could think of, from summer heat to melting snow. Because of this the view on the top was rather limited and the descent towards Sutrio on wet road surface not really pleasant.

As already indicated by @Maglia_Rosa, for this climb, adjust the speed at which your Garmin automatically pauses to e.g. 2km/h.

Eind august '21 opgereden vanuit Ovaro, een klim die zijn naam van Beest alle eer aandoet. Eentje die je niet voor het plezier of de tijd moet oprijden maar zuiver voor de kik als je bovenkomt. In Liariis even de foute kant opgewezen door de lokale "dorpsheld". Een ongelooflijk zware klim waarbij na Liariis al rijdend op de fiets eten geen optie was door de steiltegraad. Tussen kilometer 3 en kilometer 6 meerdere malen over het wegdek moeten slalommen om toch maar recht te blijven en te kunnen verder rijden. Op anderhalve kilometer van de top is er een klein stukje dalende lijn, waar ik het gevoel had voor het eerst na Liariis even te kunnen recupereren. Hierna volgden de tunneltjes dewelke vlot doorrijdbaar zijn. Door de dikke laaghangende bewolking heb ik onderweg nooit de top kunnen zien. Als je dan plots op de top staat met enkele applaudisserende onbekende motards geeft dit kippenvel (niet enkel van de kou).

Zelf was ik voorzien van voor- en achterlicht wat zeker in de tunneltjes geen overbodige luxe was. Tijdens de beklimming enkele malen motards tegen gekomen en één dalende fietser verder niets of niemand gezien. Onderweg zowat alle weer gehad wat voor mogelijk te houden was van zomers warm tot smeltende sneeuw. Hierdoor was het zicht op de top ook eerder beperkt en de afdaling richting Sutrio op nat wegdek niet echt aangenaam.

Zoals reeds aangegeven door @Maglia_Rosa pas voor deze beklimming de snelheid waarbij je Garmin automatisch pauzeert aan naar bijv. 2km/h.

Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
thijsvandoren
9 Mo
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

True, @RobertS. To emphasize the seriousness of the climb, I wanted to give it a medieval touch and christen it with a neologism The Beast of Azzuria. The autocorrect threw a spanner in the works.

Klopt, @RobertS. Om de ernst van de klim te benadrukken, wilde ik hem een middeleeuwse touch geven en hem met een neologisme dopen tot Het Beest van Azzurië. De autocorrect gooide roet in het eten.

RobertS
9 Mo
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

Rotten thing, that autocorrect! The beast of Azzuria is a very beautiful name, Thijs :D. I hope to ride it someday and still have the presence of mind to remember this nickname.

Rottig ding, die autocorrect! Het beest van Azzurie vind ik wel een hele mooi naam, Thijs :D. Ik hoop 'm een keer op te fietsen en dan nog de tegenwoordigheid van geest te hebben om deze bijnaam te onthouden.

thijsvandoren
12 Mo
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

The Beast of Asturias... Inhuman climb, but also inhumanly beautiful. The Walloon calf bites fade to molehills compared to this wall.

Het Beest van Asturië... Onmenselijke klim, maar ook onmenselijk mooi. De Waalse kuitenbijters vervagen tot molshopen in vergelijking met deze muur.

RobertS
12 Mo
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

I also think it is a beast of a climb, but the Beast of Asturias is the Alto de l'Angliru in Spain. The Zoncolan is in Italy.

Ik denk ook dat het een beest van een klim is, maar het Beest van Asturie is de Alto de l'Angliru in Spanje. De Zoncolan ligt in Italie.

Kevin
1 y 01:21:36 (7.2km/h)
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

Zoncolan, a household name among connoisseurs. In terms of steepness virtually unparalleled. Especially the middle part of about five kilometers (from the exit of Liariis) is insane. On this stretch I met only two cyclists, both were parked on the ground. The horrendous percentages drop somewhat in the final kilometers and it is also here that you can fully enjoy the beautiful panoramic views. The moment you reach the top feels like pure ecstasy. The ultimate cross-pollination between suffering and enjoying!

Zoncolan, een begrip bij de kenners. Qua steilte vrijwel ongeëvenaard. Vooral het middenstuk van circa vijf kilometer (vanaf je Liariis uitrijdt) is waanzin. Op dit stuk slechts twee fietsers tegengekomen, beiden stonden geparkeerd aan de grond. De gruwelijke percentages zakken enigszins in de laatste kilometers en het is hier ook dat je volop kan genieten van de prachtige panoramische uitzichten. Het moment dat je de top bereikt voelt als pure extase. De ultieme kruisbestuiving tussen afzien en genieten!

Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Monte Zoncolan
Maglia_Rosa
1 y 01:15:40 (7.8km/h)
This is an automatic translation, the original language is: Dutch. Show original

The Zoncolan has the reputation of being the toughest climb ever to be included in a European cycling race. That is not for nothing. Only the Angliru, Punta Veleno and Kitzbuhler Horn are comparable. This climb is not for fun, but for the bucket list.
The first 2km you ride out of Ovaro towards Liariis. Only when you leave Liariis the really steep kilometers start on a quiet road through the forest. The steepest part is about 5 km long and seems endless. The 17%-18% gradient only decreases slightly in the bends. The trick is to find a rhythm in which you can control your heart rate and let it drop a few beats in the bends. The last 2-3 km are a pleasure. They contain some steep sections, but because you've had the hardest part, they seem like a formality. In this section are also the tunnels which are great to cycle through.

If you start with the aim of reaching the top, it is advisable to literally start as slowly as possible. Do not waste your strength in the relatively easy kilometres to Liariis. Then try to survive the first steep kilometers by zigzagging upwards at 4-5km/h. This requires a small gear. This requires a small gear. 34x30 is the minimum you need, but at 4-5km/h that is actually already too big.

Bonus tip: Adjust the speed at which your Garmin automatically pauses to e.g. 2km/h for this climb. At the default minimum speed, there is a good chance that your Garmin automatically pauses regularly and only starts again when you reach a speed of 10km / h ...

De Zoncolan heeft de naam de zwaarste beklimming te zijn die ooit is opgenomen in een Europese wielerwedstrijd. Dat is niet voor niets. Enkel de Angliru, Punta Veleno en Kitzbuhler Horn zijn enigszins vergelijkbaar. Deze klim rijd je niet voor je plezier op, maar vooral voor de bucket list.
De eerste 2km rijd je Ovaro uit richting Liariis. Pas als je Liariis uitrijdt beginnen de echt steile kilometers over een rustige weg door het bos. Het steilste deel loopt een kilometer of 5 door en lijkt oneindig. De stijgingspercentages van 17%-18% zwakken enkel in de bochten iets af. De kunst is een ritme te vinden waarin je je hartslag onder controle krijgt en deze in de bochten steeds weer een paar slagen laat zakken. De laatste 2-3km zijn genieten. Deze bevatten nog enkele steile stroken, maar doordat je het zwaarste hebt gehad lijken deze een formaliteit. In deze sectie bevinden zich ook de tunnels waar prima doorheen te fietsen is.

Als je start met als doel boven te komen is het aan te raden om letterlijk zo langzaam mogelijk te beginnen. Verspil geen krachten in de relatief eenvoudige kilometers naar Liariis. Probeer vervolgens de eerste steile kilometers te overleven door met 4-5km/h zigzaggend naar boven te rijden. Dit vereist wel een klein verzet. 34x30 heb je minimaal nodig, maar bij 4-5km/h is dat eigenlijk al te groot.

Bonustip: Pas voor deze beklimming de snelheid waarbij je Garmin automatisch pauzeert aan naar bijv. 2km/h. Bij de standaard minimumsnelheid is de kans groot dat je Garmin geregeld automatisch pauzeert en pas weer start als je een snelheid van 10km/h haalt...

Monte Zoncolan
Monte Zoncolan

Add my review/story

If you want to share something you need to create an account. It only takes 1 minute and it's completely free.

  • Get a reward for sharing reviews and photos
  • Share your experience on all ascents you've climbed
  • Submit your favorite climbs
Sign up

Already have an account?