Gayolle

Une montée qui te charme avant de te briser les jambes.
L’approche est pittoresque, presque douce, puis le bois t’aspire dans une pente atrocement raide qui ne pardonne rien. Par temps chaud, l’ombre rend l’effort supportable, mais pas la pente.

Tu t’es arraché, vraiment.
Et au sommet, cette satisfaction énorme, presque sauvage, celle qu’on ne ressent qu’après avoir tout donné.

Une côte courte, rude, magnifique.

Dit is echt een killer klim. Heel zwaar en nooit echt ruimte om echt op adem te komen. Sommige stukken raken even de 26％. Het is een smalle weg en voor het grootste deel in goede staat. Van de steengroeve beneden, langs de mooie woonwijk en dan nog door een bosje naar de velden op het plateau. Deze moet je gewoon eens gedaan hebben.

Een korte, venijnige klim in de Condroz, langs de Bocq-vallei bij Yvoir. Vanuit de oude steengroevezone slingert de weg eerst rustig omhoog, maar zodra je het bos in draait verandert het karakter volledig. Daar volgen de steilste stroken elkaar op via smalle, beschutte weggetjes tot net onder de top. Ondanks de zwaarte blijft deze klim relatief onbekend buiten de regio.

Côte Cotacol n° 996, que j'aurai découverte lors du Tour de Namur Cyclo 2025. Comme on dit familièrement : un sacré morceau ! Selon l'encyclopédie, cette difficulté est bien connue des cyclotouristes namurois. Il ne devait donc pas y avoir beaucoup de Namurois parmi ceux que j'ai vu mettre pied à terre dans la partie la plus pentue ! :-)

Geweldige beklimming: enorm steil, leuke bochtjes, mooie omgeving - laatste stuk tussen de bomen. Zit ieder jaar in Tour de Namur en zeker op het laatste, enorm steile deel valt er veel volk stil. De baan is war smal, en zeker op het steile gedeelte is het dan opletten geblazen

Montée réalisée lors du circuit de la Haute Meuse se trouvant dans le livre les 100 côtes de Belgique et empruntant les 4 grosses difficultés de la région.

Peut être la plus sous estimée des 4 je pense. Tout d'abord on traverse une très belle vallée ( en faux plat descendant pour moi) et on arrive à une sorte de station où l'on tourne à gauche. Ensuite ça monte assez facilement entre 7 et 9％ et c'est là que l'on sous estime la Gayolle. La partie raide arrive et si on l'a sous estimé alors on craque car on est parti trop vite. La dernière partie dans le petit bois et sur la petite route est vraiment pentue et sûrement à plus de 20％ par moment.

Super côte, montée en lacets très agréable qui finit sur un long mur qui casse bien les jambes ! Il faut en garder sous la pédale dans les lacets

De klim begint vanop een weg die naar een groeve of fabriekje loopt. Het begint direct redelijk steil en lijkt een typische helling voor de streek met een paar mooie scherpe bochten om te nemen. Als je kan probeer hier echter te doseren. Wanneer je de camping passeert en het bos in rijdt wordt het pas echt steil. De enige manier (voor de meesten) om daar naar boven te rijden is stoempen. En dan net wanneer je denkt dat je gaat ontploffen is het net zo plots gedaan.

Je l'ai montée lors d'une randonnée Fexhe-dinant-Fexhe et mon petit repère était le bois car a partir de ce moment les choses se complique dans le ％ et vu que cela se termine par le tronçon le plus dur cela rend la côte dur

Na elke bocht in het bos een sprintje geplaatst omdat ik dacht dat hij gedaan zou zijn. Om steeds weer een nieuwe muur voor me op te zien doemen. Zachtjes gestorven, maar jeetje wat een mooie klim.

Echt een zeer lastige klim die zeker de moeite waard is. Indelen is wel van groot belang, want het zwaarste stuk kom aan het eind. Het pad is niet heel breed en er rijden ook wel wat wagens op, dus zeker oppassen al je omhoog rijdt.

Opvallende start van de klim in een (best wel aangename) industriezone. Een riviertje overstekend begint de klim slingerend, eens je het gehucht uitrijdt zie je de steile passage aankomen, doorbijten tot de top op glad asfalt. Mooie bosrijke omgeving (van horen zeggen - weinig tijd om rond te kijken echter als je hier op doorgaat). Al bij al toch een stuk makkelijker dan Triple Mur en Sept Meuses in de buurt.

Het gloednieuwe asfalt - waarover sprake hieronder - rijdt als een droom maar dat maakt de beklimming niet minder lastig. De percentages schieten de hoogte in en er lijkt geen einde aan te komen. Het lastigste stuk bevindt zich wel in een bosje dus goed te doen zelfs bij zomerse weersomstandigheden.

Een van de zwaarste beklimmingen in dit stuk van de ardennen. Enkel de Triple Mur de Monty is misschin nog een tikkeltje zwaarder. Deze is wel mooier. Zorg dat je nog wat over hebt als je in het bos komt, want daar doet het pijn.

Edit van review hieronder: Op de Gayolle (laatste stuk vanaf Parc Résidentielle) en de Rue Haie aux Faulx ligt nu een volledig nieuw wegdek.

De aanloop tussen de steengroeven langs de Bocq is prachtig ! Het hele stukje licht er verlaten bij en los van de occasionele vrachtwagen die langs je doorrijdt is het eenzaam genieten tot aan de voet van de Gayolle. Met enkele slingerbewegingen begint de col heel leuk en gestaag waarna je via het Parc Résidentielle en de lintbebouwing naar heb bos met de zwaarste stukken rijdt. Let wel, ze zijn deze weg momenteel aan het herasfalteren, en ook aan de afdaling/ beklimming via de Rue Haie aux Faulx zijn ze aan het werk, daar leggen op dit moment kasseien aan in de haarspeldbochten. Deze beklimmingen worden dus beslist nog mooier ! Het slechte asfalt in het bos valt wel mee en is zéker te doen met je koersfiets, al reed ik deze wel na een weekje zonnig en droog weer. Zoals gezegd kan ik afdalen via de Rue Haie aux Faulx eens de werkzaamheden zijn afgerond beslist aanraden ! Leuke beklimming en vooral aanloop in een prachtige omgeving die voor mij daarom wel een omweg waard is.

De eerste fase van de klim loopt het echt lekker omhoog en kun je goed door blijven draaien. Maar loop niet te hard van stapel, want het wegdek tegen het eind is erbarmelijk en dat bij verschrikkelijke percentages. Het tart eigenlijk elke beschrijving. Eenmaal het bos uit ben je boven en heb je heel wat jasjes uitgedaan. Absoluut niet naar beneden rijden! De weg naar beneden richting Bauche is ook beroerd, met vreselijke kasseien in de haarspeldbochten. Daarna loopt de weg wel door een heel mooi bos verder!

Première aprtie agréable avec quelques épingles sur un bon revêtement, puis inflexion de la pente et partie très dure ensuite, avec revêtement en état moyen. presque pas de circulation

Je begint tussen de industriele steengroeven maar eens op de klim is daar niets meer van te merken en is er zo goed als geen verkeer. Tot aan het bos is de klim goed te doen en het wegdek prima. Eens in het bos wordt het lastig en is het wegdek zeer slecht (putten, scheuren, bulten, stenen en modder) daardoor verlies je veel energie en kan je niet echt rechtr op de trappers gaan staan (tenminste toen ik passeerde)