Passo Costalunga / Karerpass z Vigo di Fassa

6/10 Dobra wspinaczka, nic szalonego, ale też nic nudnego. Nie było zbyt tłoczno, a nawierzchnia była dobra. Popełniłem błąd jadąc Strada Veia zamiast główną drogą, miałem niesamowicie stromy odcinek haha. Jeśli (tak jak ja) jedziesz w kierunku Bozen, upewnij się, że masz ze sobą OŚWIETLENIE, ponieważ są tu bardzo długie i kręte tunele.

Spokojna wspinaczka do wioski Vallonga, następnie zaczyna się środkowy odcinek o średnim nachyleniu 7％, bez szczególnych wstrząsów, a na koniec ostatnie 3 km na falsopiano. Nawierzchnia drogi jest miejscami wąska, a przy dużym natężeniu ruchu istnieje ryzyko stania w kolejce samochodów.

Długa, dość nieregularna wspinaczka. Pierwsza część podjazdu prowadzi przez tereny zabudowane, ale po 2 km sceneria staje się bardziej rustykalna i piękna. Dość ruchliwa droga łącząca, która wspina się dość nieregularnie. Ostatnie kilka kilometrów to fałszywy płaski podjazd na przełęcz. Ogólnie rzecz biorąc, piękne widoki dookoła sprawiają, że i tak jest to przyjemna wspinaczka.

Przejechałem tę przełęcz w ramach wycieczki rozpoczynającej się w Campitello di Fassa i docierającej do Lago di Carezza, a następnie z powrotem do Fedaia w przeciwnym kierunku.

Podjazd jest dość regularny i nie ma stromych odcinków. Panuje tam spory ruch, choć prawdopodobnie miałem łatwiej niż inni wspinacze, ponieważ jechałem dość wcześnie rano.

Widoki, które można podziwiać dookoła, to wciąż coś!

Raczej nudna wspinaczka używana głównie jako połączenie z innymi dolinami.

Ta wspinaczka jest zwykle przyjmowana jako najkrótsza droga z doliny Fassa do Bolsano. Pomyśl o niej jako o kol. łączącej, ponieważ szczyty Doliny Fassa, Przełęczy Pordoi, Przełęczy Sella i Fedaiapass są tuż za rogiem. Karerpass jest ruchliwy, ale do zrobienia pod względem nachylenia. Nigdzie nie ma wartości odstających powyżej 10％. Ostatnie kilometry są prawie płaskie z ładnymi widokami na masywy Latemar i Rosengarten. Na szczycie znajduje się mnóstwo punktów gastronomicznych, w których można naładować się na chwilę. Kiedy jednak pochwalisz się, że przyjechałeś do Doliny Fassa specjalnie po to, by zrobić Karerpass, przeciętny fanatyk kolarstwa nazwie cię wariatem.

Przyjeżdżając z Canazei opuścić ruchliwą SS48, na zewnątrz cyklu Pozza di Fassa, skręcić w prawo pod górę z doliny przez turystycznej Vigo di Fassa. Pierwsze kilometry dobrze pod górę z krótkimi pikantnymi odcinkami(+10％) wijącymi się przez lasy sosnowe ze sporadycznymi widokami na dolinę. Ostatnie 3,5 km do szczytu idziemy lekko pod górę po czymś w rodzaju płaskowyżu pozwalającym na większe zmiany. Na wysokości przełęczy znajduje się gastronomia (zaopatrzenie),wyciąg krzesełkowy na masyw Latemar i, jak się wydaje, wspaniałe widoki. Mgła/deszcz i chmury były wtedy game-breakerami.
(Dzięki Climbfinder-Google street view widziałem teraz wszystko)!
Odległość do szczytu na niebieskich prostokątnych znakach drogowych co kilometr.

Po Pordoi wciąż dochodziłem do siebie, nie tylko psychicznie, ale i fizycznie, bo na szczycie było bardzo zimno. Po zjeździe cała ekipa razem i dalej do Bolzano. Według książki drogowej jeszcze jeden podjazd i po sprawie.
Słońce sprawia, że jestem rozmarzony, myślami jestem już na mecie i nie bardzo chce mi się już wspinać.
Ale Dolomity wciąż mają coś w zanadrzu, a deserem była Costalunga.
Z wioski skręcamy na podjazd i jak patrzę na moje podsumowanie jazdy to pisze, że podjazd około 4 kilomterów, oh well just sit down and be done. Ale nie przestaje, a nogi zaczynają coraz bardziej protestować. TY coraz wyżej i radość zamienia się w irytację; tylko dlatego, że jesteś psychicznie gotowy i chcesz dotrzeć do mety z poprawnymi terminami, a teraz wspinasz się la ponad 6 kilometrów i wciąż idzie w górę. Czyli nadchodzi ten 4-kilometrowy podjazd, czy też nastąpiła pomyłka w długości!
Potem oczywiście było potężnie, a że jest to wolontariat to trzeba się nim po prostu cieszyć, ale w tym momencie chętnie bym przyciął.
Na szczycie żadnych widoków, ale tylko lasy dookoła. Znów jesteśmy w Trentino i to niedaleko.
W sumie ta przełęcz ( vel Karerpass) jest fajna, od początku stroma, ale na płaskowyżu znów można trochę odetchnąć. Na następny i co wtedy nie wiedzieliśmy niestety w dolinie potężne gradobicie zmusiło nas do ucieczki do lasu po schronienie. To wszystko w ciągu jednego dnia pracy w górach.