Wskazówki w pobliżu
Col du Petit Saint-Bernard z Bourg Saint Maurice przez Montvalezan to podjazd znajdujący się w regionie Savoie. Ma długość 26.7 km i pokonuje 1406 m przewyższenia ze średnim nachyleniem 5.3%, co daje wynik trudności 841. Najwyższy punkt znajduje się na wysokości 2189 m nad poziomem morza. Użytkownicy Climbfinder opublikowali 15 recenzje tego podjazdu i zamieścili 44 zdjęcia.
Nazwa drogi: D1090
5.0 przez CromagnonTo jest automatyczne tłumaczenie treści oryginalnie opublikowanej po francusku.Wychodząc, nie wiedziałem, którą trasę wybiorę. Dłuższą, równą i łagodniejszą? Czy może nieco krótszą, ale bardziej stromą? Przekonały mnie małe żółte tabliczki ustawione z okazji przejazdu Tour de France. Wybieram więc trasę Touru! Te tabliczki są urocze. Przyznaję, że byłem bliski zabrania jednej z nich, żeby postawić ją na kominku. Ale potem przypomniałem sobie, że nie mam kominka. Miejscowi rowerzyści również polecają tę panoramiczną trasę, bardzie... więcej
Witamy! Jeśli chcesz się czymś podzielić koniecznie aktywuj Twoje konto. Mail weryfikacyjny znajdziesz w swojej skrzynce pocztowej.
Jeśli chcesz przesłać swoje zdjęcia, musisz założyć konto. Zajmuje to tylko 1 minutę i jest całkowicie darmowe.
Kontynuuj z Google
Kontynuuj z Facebook
Kontynuuj z Apple
Zarejestruj się za pomocą e-maila
Świetna trasa na dzień, w którym nie chcesz przesadzać z nachyleniem. Różowa nawierzchnia to fajny chwyt marketingowy, ale nic więcej. Po La Rosière stopniowo przekracza się granicę lasu, a podjazd staje się ładniejszy, ale nigdzie nie robi naprawdę spektakularnego wrażenia.
Prima klim voor een dag waarop je het niet te gek wil maken qua stijgingspercentages. Het roze wegdek is een leuke (marketing-)gimmick, maar ook niet meer dan dat. Na La Rosière kom je geleidelijk boven de boomgrens en wordt de klim mooier, maar echt spectaculair wordt het nergens.
Wychodząc, nie wiedziałem, którą trasę wybiorę.
Dłuższą, równą i łagodniejszą? Czy może nieco krótszą, ale bardziej stromą?
Przekonały mnie małe żółte tabliczki ustawione z okazji przejazdu Tour de France.
Wybieram więc trasę Touru! Te tabliczki są urocze. Przyznaję, że byłem bliski zabrania jednej z nich, żeby postawić ją na kominku. Ale potem przypomniałem sobie, że nie mam kominka.
Miejscowi rowerzyści również polecają tę panoramiczną trasę, bardziej dziką i mniej uczęszczaną. No i jest jeszcze ten mały przywilej pokonywania 10-procentowego wzniesienia na tej różowej wstążce. To sprytny chwyt marketingowy La Rosière – wioski, która wszystko maluje na różowo, nawet swoje słonie (patrz zdjęcie). Pozostając na drodze D1090, nie doświadczycie tej niecodziennej atrakcji.
Z drugiej strony ten „skrót” oferuje trudne odcinki, których nachylenie z łatwością przekracza 8% podane w profilu Climbfinder! Średnia nachylenia na kilometr jest tu nieco myląca. Krótko mówiąc, na tej D84 jest ciężej, ale przynajmniej pokonuje się ją na różowej drodze.
Reszta trasy (droga D1090) jest naprawdę łagodna i bardzo przyjemna w jeździe.
Ostatnie pięć kilometrów jest naprawdę przepiękne. Kwiaty i świstaki dodają uroku tej trasie.
Poza tym czujemy się bezpiecznie, bo w XI wieku archidiakon Bernard pokonał tam na górze diabła i od tamtej pory ten dzielny człowiek „chroni podróżnych, narciarzy i alpinistów”.
Ani słowa o rowerzystach. Brawo, Bernardzie!
Obok naszego Bernarda, który dał diabłu porządne lanie, ale ma gdzie rowerzystów, odkrywamy tam na górze groteskową i kiczowatą faunę, która przyciąga uwagę: mijamy na oślep wielkie bernardyny (tym razem psy…), koziorożce, orły, świstaki, kozice pośród kolejnego pomnika naszego Bernarda, dzielnego archidiakona… Nadążacie?
Zwiedzanie skansenu należy koniecznie zakończyć freskiem przedstawiającym miłego włoskiego celnika i jego najlepszego kumpla, miłego francuskiego celnika, którym towarzyszy bernardyn (ten pies, równie miły jak celnicy).
Poza tym bar-hotel nazywa się „Lancebranlette”, a klasztor przekształcił się w zajazd. Nikt nie wie, co o tym sądzi św. Bernard (człowiek wiary). Jeśli chodzi o armię wielkich posągów św. Bernarda, są one dość spokojne i nie zdradzają zbyt wiele na ten temat.
Brawo za scenografię!
Niepozornie, ale udało im się: nie da się zapomnieć o tej przełęczy! A w tej okolicy konkurencja jest ostra (Iseran, Cormet de Roselend).
5 gwiazdek dla różowego słonia Hannibala, który przekroczył Alpy przez tę przełęcz, by w końcu wylądować na parkingu. Tę samą historię opowiadają nam na przełęczy Mont-Cenis, ale oni nie mają różowych słoni jako niepodważalnych dowodów historycznych.
5 gwiazdek za wspaniałe krajobrazy i tę różową wstążkę.
5 gwiazdek dla Bernarda, który pozbył się dla nas diabła.
PS nr 1: Napisałem do burmistrza La Rosière, aby sprowadził do tej alpejskiej menażerii tego biednego różowego słonia, który nudzi się na swoim obskurnym parkingu.
PS nr 2: Oświadczam, że nie zażywałem ani narkotyków, ani alkoholu. Nie mogę jednak ręczyć za trzeźwość tych, którzy udekorowali tę przełęcz.
En partant, je ne savais pas quelle option j’allais prendre.
L’itinéraire long, régulier et plus doux ? Le chemin légèrement plus court, mais plus pentu ?
Les petits panneaux jaunes disposés pour le passage du Tour de France m’ont convaincu.
Ce sera donc le parcours du Tour ! Ils sont mignons ces panneaux. Je confesse que j’étais proche d’en ramener un pour le mettre sur ma cheminée. Et puis, je me suis rappelé que je n’avais pas de cheminée.
Les cyclistes locaux recommandent aussi de passer par cette route panoramique, plus sauvage et moins fréquentée. Et puis, il y a ce petit privilège de grimper à 10% sur ce ruban rose. Un joli coup marketing de La Rosière, village qui repeint tout en rose même ses éléphants (cf photo). En restant sur la D1090, vous ne vivrez pas cette expérience décalée.
Par contre, ce « raccourci » propose des passages sévères qui dépassent allègrement les 8% annoncés par le profil Climbfinder ! Le lissage par kilomètres est ici un peu trompeur. Bref, on en bave davantage sur cette D84, mais on en bave sur une route rose.
Le reste (La D1090) est vraiment doux et très roulant.
Les cinq derniers kilomètres sont vraiment très beaux. Les fleurs et les marmottes sont de la fête.
Et puis, on se sent en sécurité puisqu’au 11e siècle, l’archidiacre Bernard a vaincu le diable là-haut et depuis, ce brave homme « protège les voyageurs, skieurs et alpinistes ».
Pas un mot pour les cyclistes. Bravo Bernard !
À côté de notre Bernard, qui a mis une raclée au diable mais qui se fout des cyclistes, nous découvrons là-haut une faune grotesque et kitch qui interpelle : en vrac, nous croisons des gros saint-bernard (le chien, cette fois…), des bouquetins, des aigles, des marmottes, des chamois au milieu d’une énième statue de notre Bernard, le courageux archidiacre… Vous suivez ?
La visite du musée en plein air se complète impérativement par la fresque du gentil douanier italien et de son meilleur copain, le gentil douanier français, tous deux accompagnés d’un saint Bernard (le chien, gentil comme les douaniers).
Sinon, le bar hôtel se nomme Lancebranlette et l’hospice religieux est devenu une auberge. Personne ne sait ce qu’en pense Saint Bernard (l’homme de foi). Quant à l’armée de gros saint bernard statufiés, ils sont assez placides et se confient peu sur ces affaires.
Bravo pour la scénographie !
Mine de rien, ils ont réussi leur coup : on ne peut pas l’oublier, ce col ! Et dans le coin, la concurrence est rude (Iseran, Cormet de Roselend).
5 étoiles pour l’éléphant rose d’Hannibal qui a traversé les Alpes par ce col pour finir sur un parking. La même histoire nous est racontée au col du Mont-Cenis, mais eux n’ont pas d’éléphants roses comme preuves historiques incontestables.
5 étoiles pour les paysages somptueux et ce ruban rose.
5 étoiles pour Bernard qui nous a débarrassé du diable.
PS numéro 1 : J’ai écrit au maire de La Rosière afin qu’il rapatrie dans cette ménagerie alpine ce pauvre éléphant rose qui s’emmerde sur son parking sordide.
PS numéro 2 : J’atteste n’avoir consommé ni drogue, ni alcool. Je ne peux m’engager sur la sobriété de ceux qui ont décoré ce col.
Długa, ale dostępna wspinaczka, odcinek w kierunku Montvalezan jest najtrudniejszy, ale także najspokojniejszy. Większy ruch na drodze D1090
Belle montée, longue, mais accessible, La partie vers Montvalezan est la plus difficile, mais aussi la plus tranquille. Plus de circulation sur la D1090
Podjazd jest bardzo podobny do innej wersji Petit Saint-Bernard, różni się tylko środkową częścią... Jest to również najbardziej stroma część! Reszta jest długa, ale bardzo regularna i przyjemna w jeździe. Mamy szczęście, że jedziemy po odcinku drogi całkowicie pomalowanym na różowo!
Ascension très comparable à l'autre version du petit Saint-Bernard, seule une portion au milieu en diffère ... C'est aussi la partie la plus pentue ! Le reste est long, mais très regulier et agréable à parcourir. On a la chance de rouler sur une partie de route complètement peinte en rose !
Wystartowałem około 18:30 z Seez. Ruch niewielki, ale nie za duży. Nawierzchnia jest w porządku. W kilku zakrętach nawierzchnia jest gówniana, co stwarza pewne niebezpieczeństwo, ale tylko wtedy, gdy jedziesz na pełnym gazie
Started around 18:30 from seez. Some light traffic but not too much. Road surface is allright. In a couple hairpins the surface is shit, which brings some danger, but only if you go full gass
Długa, ale niezbyt bolesna i ze wspaniałymi widokami. Zrobiliśmy to pierwszego i drugiego dnia otwartego pod koniec maja, więc w pobliżu szczytu było dużo śniegu. Wspaniały zjazd do La Rosière z łatwym nachyleniem, przyzwoitą nawierzchnią i łagodnymi zakrętami. Podobało mi się również, że wyprzedzili mnie z dużą prędkością Simon Geschke i Guillaume Martin z Cofidis podczas treningu. Oto krótki film z tego doświadczenia... https://youtu.be/j7QwBWzA6m8
Long but not too painful, and wonderful views. We did it the first and second day open at the end of May so lots of snow near the top. Brilliant descent to La Rosière with easy gradient, decent road surface, and gentle bends. Also enjoyed being passed at high speed by Simon Geschke and Guillaume Martin of Cofidis out training. Here's a short film of the experience... https://youtu.be/j7QwBWzA6m8
Sam nie jeździłem na rowerze, ale te dwa podjazdy łączą się i nie można ich pominąć.
Droga znów jest kolorowa...
Ben hem zelf niet omhoog gefietst, maar de twee beklimmingen voegen zich samen en dan is hij niet te missen.
De weg is weer ingekleurd...
Załączony profil nie wyszczególnia najbardziej klasycznego podejścia, które odbywa się w całości na D1090 na głównej drodze łączącej Francję z Włochami, o 4 km dłuższej i przez to łatwiejszej.
Wariant proponowany na ClimbFinder to typ Tour de France, trzeba zjechać z głównej drogi zaraz za Noyeray w kierunku Montvalezan potem Hauteville.
Ten wariant jest cichszy, a także znacznie ładniejszy pod względem krajobrazów niż D1090, jednak procenty są poważne z 6KM pomiędzy 8 a ponad 9 ％.
Do głównej drogi dołączamy na ok. 5 km od Rosière i od razu możemy wrzucić bieg, trafiamy też na duży ruch aż do szczytu, czyli przez kolejne 12 km.
Za Rosière, jeśli nie trzymałeś pedału do metalu, jest to męczące, ponieważ możesz zobaczyć Statut Petit St Bernard, ale droga jest nadal długa, zimno jest czasami odczuwalne, a wiatr może wiać dość mocno.
Podczas zjazdu trzeba będzie unikać zabawy w kamikadze, bo niektóre miejsca poddają się rygorom zimy i asfalt jest popękany.
Dobra droga i roztropność
Ps: W załączeniu zdjęcia z mojego ostatniego wejścia 1 czerwca 2019 roku między ścianami śniegu, krótko po otwarciu przełęczy.
Le profil ci-joint ne détaille pas l’ascension la plus classique qui s’effectue en totalité sur la D1090 sur une route à grande circulation qui relie la France à L’Italie, plus longue de 4km et donc aussi plus facile,.
La variante proposée sur ClimbFinder est celle type Tour de France, il faut quitter la route principale juste après le Noyeray en direction de Montvalezan puis Hauteville.
Cette variante est plus calme et aussi bien plus jolie au niveau paysages que par la D1090, par contre les pourcentages sont sévères avec 6KMs entre 8 et plus de 9 ％
On rejoint la route principale à environ 5km de la Rosière et on peut remettre du braquet immédiatement, on retrouve aussi la circulation intense jusqu’au sommet, c’est-à-dire pendant encore 12 bornes.
Après la Rosière si on n’en a pas gardé sous la pédale, c’est usant moralement car on aperçois la Statut du Petit St Bernard, mais la route est encore longue, le froid se fait parfois sentir et aussi le vent qui peut souffler assez fort.
Lors de la descente il faudra éviter de jouer les kamikazes car certains endroits subissent les rigueurs de l’hiver et le bitume est crevassé.
Bonne route et prudence
Ps : Photos jointes de ma dernière ascension le 1 juin 2019 entre des murs de neige, peu après l’ouverture du col.
Bardzo ładna wspinaczka! Gorąco polecam, jeśli chodzi o mnie w tej dziedzinie. Wspinaczka z Bourg st Maurice i zjazd do La Thuile na włoską kawę. Z Francji długa wspinaczka, ale "biegacz". Nigdzie nie jest tak naprawdę bardzo stromo i często można podziwiać ładne widoki. Do La Rosiere jest nieco bardziej ruchliwy, ale po tym ośrodku narciarskim staje się spokojniejszy. Spory ruch samochodowy i motocyklowy chcący jednak zajrzeć na granicę. Z La Thuile wspinaczka jest dużo krótsza i bardziej stroma, ale i tu da się zrobić.
Hele mooi klim! Is een aanrader wat mij betreft in deze omgeving. Vanuit Bourg st Maurice beklommen en afgedaald naar La Thuile voor Italiaanse koffie. Vanuit Frankrijk een lange klim maar wel een 'loper'. Het wordt nergens echt heel steil en je hebt vaak mooi uitzicht. Tot La Rosiere is het wat drukker, maar na dit skioord wordt het rustiger. Wel veel auto- en motorverkeer dat een kijkje op de grens wil nemen. Vanuit La Thuile is de klim een stuk korter en steiler, maar ook hier goed te doen.
Czy to też jest fajna wspinaczka, w porównaniu z tym co jeszcze można znaleźć w pobliżu?
Is dit ook een mooie klim, in vergelijking met wat in de buurt nog meer te vinden is?
Wspinaczka z Włoch w dniu 12 lipca. Długi choć około 23 km, ale niezbyt stromy. Spory ruch na dole, ale dość spokojny dalej w górę. Nawierzchnia dróg po stronie włoskiej dużo lepsza niż w części francuskiej.
Op 12 juli vanuit Italië beklommen. Wel lang, zo'n 23 km, maar niet erg steil. Beneden veel verkeer, maar verder naar boven vrij rustig. Wegdek aan de Italiaanse kant veel beter dan het Franse deel.
Prachtige col (28-8 gefietst), heerlijk om in en rond Bourg Saint Maurice mee te starten! Col wisselt volgens de kilometerpaaltjes tussen de 4 en 6% en is daarmee nergens echt heel steil, maar wel 26 km lang. Wegdek is prima, waardoor dalen ook goed gaat. De weg was op de maandag dat wij het fietsten niet heel erg druk. Aanrader dus!
Gisteren deze col gefietst. Beschouw mezelf als beginnende klimmer. Echt prima te doen, heerlijk gefietst. Bedankt voor de info!
Ik heb gister deze col beklommen en gestart vanaf de camping in Bourg Saint Maurice. De klim begint direct in de richting van Seez en zal tot de 2188m hoogte nergens afvlakken. Een heerlijke loper! Aanrader voor de beginnende klimmer (zoals ik zelf)
lange beklimming maar max 6%,ideaal als opwarmer
| 7 km/h | 03:49:04 |
| 11 km/h | 02:25:46 |
| 15 km/h | 01:46:54 |
| 19 km/h | 01:24:23 |
Ta strona jest lepsza w aplikacji
