Col du Petit Saint-Bernard vanuit Bourg Saint Maurice via Montvalezan

Toen ik vertrok, wist ik nog niet welke route ik zou nemen.
De lange, gelijkmatige en vlakkere route? Of het iets kortere, maar steilere pad?
De kleine gele bordjes die waren geplaatst voor de doorkomst van de Tour de France hebben me overtuigd.
Het wordt dus de Tour-route! Het zijn schattige bordjes. Ik moet bekennen dat ik er bijna een mee naar huis had genomen om hem op mijn schoorsteenmantel te zetten. Maar toen bedacht ik me dat ik helemaal geen schoorsteen heb.
Ook de lokale fietsers raden aan om deze panoramische route te nemen, die ruiger en minder druk is. En dan is er nog dat kleine voorrecht om een helling van 10% te beklimmen op dit roze lint. Een leuke marketingzet van La Rosière, een dorp dat alles roze schildert, zelfs zijn olifanten (zie foto). Als je op de D1090 blijft, mis je deze eigenzinnige ervaring.
Deze ‘kortere route’ bevat echter zware stukken die ruimschoots de 8% overschrijden die het Climbfinder-profiel aangeeft! De gemiddelde helling per kilometer is hier een beetje misleidend. Kortom, je moet meer afzien op deze D84, maar je zwoegt wel op een roze weg.
De rest (de D1090) is echt rustig en rijdt heel soepel.
De laatste vijf kilometer zijn werkelijk prachtig. Bloemen en marmotten maken het plaatje compleet.
En bovendien voel je je veilig, want in de 11e eeuw versloeg aartsdiaken Bernard daarboven de duivel en sindsdien ‘beschermt’ deze dappere man ‘reizigers, skiërs en bergbeklimmers’.
Geen woord over fietsers. Bravo Bernard!
Naast onze Bernard, die de duivel een flinke pak slaag heeft gegeven maar zich niets aantrekt van fietsers, ontdekken we daarboven een groteske en kitscherige fauna die de aandacht trekt: we komen onder andere grote Sint-Bernards tegen (de hond, deze keer…), steenbokken, adelaars, marmotten en gemzen te midden van het zoveelste standbeeld van onze Bernard, de dappere aartsdiaken… Volg je het nog?
Het bezoek aan het openluchtmuseum wordt absoluut afgerond met de muurschildering van de vriendelijke Italiaanse douanier en zijn beste vriend, de vriendelijke Franse douanier, beiden vergezeld door een Sint-Bernard (de hond, net zo vriendelijk als de douaniers).
Verder heet de bar-hotel ‘Lancebranlette’ en is het religieuze hospice een herberg geworden. Niemand weet wat Sint-Bernard (de gelovige) daarvan vindt. Wat betreft het leger van grote Sint-Bernard-beelden: die zijn vrij rustig en laten zich niet graag over deze zaken uit.
Bravo voor de enscenering!
Zonder er veel ophef over te maken, hebben ze hun doel bereikt: deze pas kun je niet vergeten! En in deze streek is de concurrentie hevig (Iseran, Cormet de Roselend).
5 sterren voor de roze olifant van Hannibal, die via deze pas de Alpen is overgestoken om uiteindelijk op een parkeerplaats terecht te komen. Hetzelfde verhaal wordt ons verteld bij de Col du Mont-Cenis, maar daar hebben ze geen roze olifanten als onweerlegbaar historisch bewijs.
5 sterren voor de weelderige landschappen en dat roze lint.
5 sterren voor Bernard, die ons van de duivel heeft verlost.

PS nummer 1: Ik heb de burgemeester van La Rosière geschreven met het verzoek om die arme roze olifant, die zich verveelt op zijn smerige parkeerplaats, terug te halen naar deze alpiene menagerie.

PS nr. 2: Ik verklaar dat ik geen drugs of alcohol heb gebruikt. Ik kan geen uitspraken doen over de nuchterheid van degenen die deze pas hebben versierd.

Een lange maar toegankelijke klim, het gedeelte richting Montvalezan is het moeilijkst, maar ook het rustigst. Meer verkeer op de D1090

De klim lijkt erg op de andere versie van de Petit Saint-Bernard, alleen het middenstuk verschilt ... Het is ook het steilste deel! De rest is lang, maar zeer regelmatig en aangenaam om te rijden. We hebben het geluk dat we op een stuk weg rijden dat helemaal roze is geverfd!

Gestart rond 18:30 vanaf Seez. Licht verkeer, maar niet te veel. Het wegdek is goed. In een paar haarspeldbochten is het wegdek slecht, wat gevaar oplevert, maar alleen als je vol gas gaat.

Lang maar niet te pijnlijk, en prachtige uitzichten. We deden het op de eerste en tweede dag die eind mei open waren, dus veel sneeuw op de top. Briljante afdaling naar La Rosière met gemakkelijke helling, fatsoenlijk wegdek en flauwe bochten. Ik genoot er ook van om op hoge snelheid gepasseerd te worden door Simon Geschke en Guillaume Martin van Cofidis die aan het trainen waren. Hier's een kort filmpje van de ervaring... https://youtu.be/j7QwBWzA6m8

Het bijgevoegde profiel geeft geen details over de meest klassieke beklimming, die volledig over de D1090 gaat op een hoofdweg die Frankrijk met Italië verbindt, 4 km langer en dus gemakkelijker.
De variant die op ClimbFinder wordt voorgesteld is van het type Tour de France, u moet de hoofdweg net na de Noyeray verlaten in de richting van Montvalezan en vervolgens Hauteville.
Deze variant is stiller en ook landschappelijk veel mooier dan de D1090, maar de percentages zijn streng met 6KMs tussen 8 en meer dan 9 ％
Op ongeveer 5 km van de Rosière komen we op de hoofdweg en kunnen we de versnelling meteen weer aanzetten, we komen ook het drukke verkeer tegen tot aan de top, dat wil zeggen nog 12 km lang.
Na de Rosière, als u het pedaal niet op de pedalen heeft gehouden, is het vermoeiend omdat u het Statuut van de Petit St Bernard kunt zien, maar de weg is nog lang, de kou is soms voelbaar en het kan behoorlijk waaien.
Tijdens de afdaling zal men moeten vermijden de kamikazes te spelen, want op sommige plaatsen ondergaat men de ontberingen van de winter en is het bitumen gebarsten.
Goede weg en voorzichtigheid
Ps: Bijgaande foto's van mijn laatste beklimming op 1 juni 2019 tussen muren van sneeuw, kort na de opening van de pas.