Monte Crostis vanuit Comeglians

Zeer mooi zeker beter dan de zoncolan persoonlijk geef ik er de voorkeur aan voor de afwezigheid van verkeer

Zeker een bucketlistklim. Het wegdek is vrij slecht, maar er is geen verkeer. Het is echt een pittige klim, er zijn om de 500 meter markeringen en de helling wordt zelden minder. Ik had de ballen niet om de andere kant af te gaan op het niet-verharde deel - volgende keer. De afdaling is bijna net zo zwaar als de klim!! doe het, je'hebt het voor jezelf :)

Ik reed deze oprit na Zoncolan, naar mijn mening moeilijker maar zeker mooier, de uitzichten op de top zijn spectaculair, de oprit veeleisend op de route max 15％ asfalt van slechte kwaliteit maar geen probleem om op een racefiets te rijden, ik raad het oprecht aan.

Gemaakt met berg op de top panorama😅

De beroemdste klim ooit in de Giro, waarbij het nooit letterlijk moet worden opgevat. Gepland in 2011, werd deze overgeslagen vanwege de vermeende gevaarlijkheid van de daaropvolgende afdaling, waardoor hij misschien nog wel meer bekendheid kreeg dan wanneer de race daar daadwerkelijk was gepasseerd.

De hoogtemeting zegt eigenlijk alles: voorbij de brug over de beek Vaglina begint de weg gestaag te klimmen met stijgingspercentages van rond de 10％, en op enkele uitzonderingen na blijft deze in de buurt van 8-13％ tot 2,5 km van de top. Hier begint het zwaarste deel, 1.500 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van 13％ en pieken rond 18-20％: iets in de tank houden is essentieel om de top te bereiken.

Het asfalt is in uitstekende staat tot aan Tualis: vanaf daar wordt het zanderig, maar nog steeds goed te doen met de racefiets. Afstappen vereist voorzichtigheid, want de weg is erg smal, maar motoren en auto's gedragen zich beschaafd.

De Crostis verdient een etappe van de tour ... over de toppen en naar beneden naar Ravascletto

Een pittige maar gestage klim, dus als je de benen hebt en het juiste ritme vindt, kun je ervan genieten. De uitzichten en landschappen zijn spectaculair, veel meer dan de bekendere Zoncolan.
Ondernomen in juni 2025. Het asfalt is niet erg goed, maar nog steeds goed te doen, zelfs op een racefiets.
Op de top kun je de "strada delle vette" nemen; een 6 km lang bijna vlak stuk onverharde weg en vanaf hier afdalen naar Ravascletto waarbij je de route "cancelled" van de Giro di Italia terug volgt.
De onverharde weg is niet erg goed, vooral in het eerste deel. Het asfalt voor Ravascletto is behoorlijk gebruind: voorzichtig benaderen dus.

Erg lang en zwaar, maar hoe zwaar het ook is, het is ook prachtig. Prachtige klim en landschap. Het asfalt is vrij slecht en als je dezelfde weg naar beneden aflegt, voel je dat echt. Een van de zwaarste beklimmingen die er zijn. Ik zou de zoncolan nog steeds zwaarder vinden, maar we zitten er niet zo ver vanaf!

Een zeer zware klim in een spectaculaire en gevarieerde omgeving: van het middengebergte met zijn dorpjes naar een majestueus sparrenbos en eindigend in een aangename alpine omgeving.
De beklimming is absoluut gelijkmatig, wat zowel de grootste moeilijkheid is (geen enkel moment rust is toegestaan, met uitzondering van de paar meter waar je de dorpen doorkruist, die zich sowieso allemaal in de eerste helft bevinden) als een hulp, want als je erin slaagt om je tempo in de eerste paar hellingen op te voeren, hoef je "only" op deze manier door te gaan tot de top.
Het wegdek was op het moment van mijn beklimming (29/07/2023) in zeer slechte staat in de tweede helft, als je deze helling afdaalt moet je uiterst voorzichtig zijn.
Als je van grote beklimmingen en hoge bergen houdt, dan is deze beklimming echt iets voor jou.