Rohrberg West

Dla mnie nudniejsza strona Rohrbergu. Pierwsze kilka metrów prowadzi po okropnej brukowanej ścieżce, po czym naprawdę zaczyna się wspinaczka, a nachylenie jest wysokie, ale nie stałe. Na szczycie rozpościera się piękny widok na okolicę.

Jesteś w Niemczech, ale przez chwilę czujesz się jak w Belgii, ponieważ przez pierwsze 200 metrów jedziesz po bruku. Na skrzyżowaniu w kształcie litery T należy skręcić w lewo. Do punktu, w którym łąka zaczyna się po lewej stronie drogi, podjazd nie jest trudny. Następnie droga pnie się stabilnie na szczyt. Po lewej stronie rozciągają się ładne widoki na Akwizgran, w tym na Klinikum. Brukowany odcinek jest również pierwszą częścią podjazdu Rohrberg North.

Mniej trudna niż druga wspinaczka z Seffent, ale ta też jest warta obejrzenia, mimo że (również) nie jest długa. Pierwsza część to odbita kostka brukowa, a potem idzie mocno w górę po asfalcie. Po skręcie w lewo robi się prawie płasko i dokładnie w tym miejscu asfalt jest bezwartościowy. Dalej asfalt znów robi się dużo lepszy, a droga wznosi się dość stromo. Niedługo potem masz w zasięgu wzroku punkt końcowy. Droga na szczycie (zwłaszcza jeśli skręcisz w lewo) ma piękne widoki na Aachen i dolinę przed nim.

Kiedy przejeżdżasz obok tego miejsca, widzisz wznoszącą się brukowaną drogę znikającą między domami i automatycznie stajesz się ciekawy. W końcu nie jest tak źle i jest to "tylko" 200 metrów bruku przy rozsądnych procentach. Te pierwsze 200 metrów trzeba po prostu uderzyć na pełnym gazie, żeby się przebić. Po zakręcie można na chwilę odciążyć nogi, zanim znów trzeba będzie mocno naciskać przez ostatnie 250 stromych metrów.