Baneberg

Klasyk z regionu Heuvelland z charakterem. Zbudowany z dwóch części: najpierw Schomminkel, który stopniowo się rozgrzewa, ale kończy się gwałtownie, a następnie po krótkim oddechu sam Baneberg z jego krzywiznami i solidnym zakończeniem.

Epicki. Pierwsza część to płaska rozgrzewka. Po znakach na drodze widać, że jest to historyczna wspinaczka, a jeszcze lepiej rozumie się to, gdy dociera się do dużego spadku. Trasa między dwoma ścianami jest bardzo przyjemna. Druga stroma sekcja jest bardzo wyjątkowa, ponieważ ma wiele zakrętów. Wspaniała wspinaczka z prawdziwymi ścianami, ale niezbyt długa.

Zgadzam się z poprzednimi recenzjami, bardzo ładny jak prawdziwy flandryjczyk!

Kawałek historii kolarstwa. W rzeczywistości składa się z dwóch oddzielnych podjazdów, Schomminkel i Baneberg. Schomminkel jest moim ulubionym podjazdem. Tutaj wjeżdża się na wzgórze z Dranouter wąską drogą. Przez długi czas jedzie się dobrze, ale za kempingiem robi się bardzo stromo i i tak trzeba się napracować. Po dotarciu do głównej drogi można pomyśleć, że to już koniec, ale tak nie jest. Można jednak zregenerować siły na 200 m przed atakiem na Baneberg. Składa się on z ładnego zakrętu w kształcie litery S. Wydaje mi się, że jest bardziej stromy niż pokazuje profil, ale nadal da się go pokonać. Jest tak krótki, że stojąc przez chwilę na pedałach jest się prawie na szczycie.

Piękna wspinaczka przez niemal sielski krajobraz. Ten występuje w stopniach, więc strome części są całkiem do zrobienia. Po drugim stromym stopniu uważaj na główną drogę, a potem ten ostatni kawałek krętą drogą na wyższym procencie niż tu podano.

Schomminkel to absolutna bestia, gdzie można wydobyć cały proch. Po przekroczeniu Kwadestraat zaczyna się prawdziwa praca. Zanim to nastąpi, można podziwiać scenerię na lewo i prawo. Kiedy zaczyna się wspinaczka, najlepiej nie zrzucać całego proszku na raz. Ostatnie 400 metrów Schomminkel to dwustopniowa rakieta: tuż po pierwszym stromym odcinku masz kilkadziesiąt metrów, aby pozwolić tętnu spaść o kilka uderzeń, zanim rozpoczniesz ostatnią ścianę. Samemu daleko mi do kozła wspinaczkowego, więc na tym ostatnim odcinku staram się wsiąść na pedały dopiero w ostateczności, aby ukończyć ulicę Schomminkel. Po dotarciu na szczyt zachowaj ostrożność przy przekraczaniu ruchliwej uliczki. Podążaj łagodnie nachyloną ścieżką rowerową przez 200 metrów i dotrzesz do Banenberg (lub 'Bananenberg według Jana-Willema van Schipa). To małe piwo naprzeciwko Schomminkelstraat, ale i tak trzeba trochę pociągnąć i przeciągnąć, żeby w miarę przyzwoicie dostać się na szczyt. Najlepiej złapać oddech na szczycie, bo zjazdy we wszystkich kierunkach są dość szybkie, czasem techniczne/niebezpieczne ze względu na nawierzchnię drogi lub opadające liście!