Heerenweg przez Peutgensweg

Nawierzchnia drogi jest rzeczywiście umiarkowana i dość brudna z powodu ruchu rolniczego. Ostatnie 150 metrów jest również nieutwardzone. Pierwsza część jest raczej fałszywie płaska, ale diabeł tkwi w ogonie. Piękne widoki na Maastricht sprawiają, że wspinaczka i tak jest warta zachodu.

Chciałem tu skręcić i rozpocząć wspinaczkę. Ale natychmiast przestałem, gdy zobaczyłem, w jak złym jest stanie. Tego dnia miałem już przebitą oponę: raz wystarczy. Powiedziałbym więc, że należy tego unikać na rowerze wyścigowym.

Umiarkowanie wznosząca się droga przez pole. Pod koniec nagle staje się bardziej stroma i nieco meandruje. Droga jest wolna od ruchu, ale jej nawierzchnia jest daleka od ideału. Znajduje się na niej sporo żwiru, więc dla tych, którzy boją się przebić, najlepiej jej unikać.

Najpierw trochę po dobrej i ładnej czystej drodze, potem w lewo w małą drogę z bardziej umiarkowanym asfaltem i całkiem sporą ilością grysu na drodze. Ten jest wyraźnie mniej używany, więc jest też cudownie cichy. Droga wspina się początkowo tylko bardzo nieznacznie. Zaczynasz myśleć: kiedy się zacznie, bo jeszcze muszę gdzieś podjechać? To nachylenie owszem pojawia się, ale dość późno i przejście jest dość płynne. Trochę pchamy, aż dojdziemy do ławek (do których nie ma dostępu), a tuż za nimi kończy się asfalt. Po krótkim odcinku dobrego szutru wracamy asfaltem do drogi wojewódzkiej. Na szczycie bardziej stromej części (w pobliżu ławek, innymi słowy) są ładne widoki w kierunku Maastricht. Na rower szutrowy, miła i spokojna alternatywa dla drogi wojewódzkiej.