Heerenweg via Peutgensweg

Wegdek is inderdaad matig en nogal vies door landbouwverkeer. De laatste 150 meter zijn ook onverhard. Het eerste deel is eerder vals plat, maar het venijn zit in de staart. Het prachtige uitzicht op Maastricht maakt de klim toch zeker de moeite waard.

Ik wilde hier opdraaien en starten aan de beklimming. Maar meteen gestopt toen ik zag hoe slecht het lag. Ik was die dag al eens lek gereden: 1 keer is genoeg. Dus te mijden met de koersfiets zou ik zeggen.

Een gematigd oplopend weggetje doorheen het veld. Op het einde wordt het plots steiler en slingert het een beetje. Weg is verkeersvrij maar het wegdek is verre van ideaal. Ligt redelijk wat steengruis op dus voor degenen die schrik hebben van lekke banden best mijden.

Eerst een stukje over goede en een mooi schone weg, daarna linksaf een klein weggetje in met wat matiger asfalt en behoorlijk wat gruis op de weg. Deze wordt duidelijk minder gebruikt en is dus ook heerlijk rustig. De weg stijgt eerst slechts zeer lichtjes. Je begint te denken: wanneer begint het want ik moet nog ergens omhoog? Die helling komt wel maar behoorlijk laat en de overgang is redelijk vlot. Even aanzetten tot je bij de bankjes (die zijn niet toegankelijk) bent en vlak daarna stopt het asfalt. Wat volgt is een kort stukje goede gravel waarna je weer via asfalt op de provinciale weg uitkomt. Bovenaan het steilere deel (bij de bankjes dus) mooi uitzicht richting Maastricht. Voor een gravelbike een mooi en rustig alternatief voor de provinciale weg.