Hahntennjoch z Elmen

Road is good most of the time. There are two long (400m) tunnels, but with lights, although I'd still recommend you have your own lights, especially rear.

There's a section of straight road right at the middle of the climb, with a small village, great for a bit of rest.

A lot of traffic, especially motorcycles. The views are actually better along the way, the summit itself isn't that spectacular.

Sehr tolle und kurzweilige Strecke. Recht harte aber nicht zu lange Steilsücke, traumhafte Aussicht, Verkehr geht so.

Gereden op een donderdagavond eind juli, erg weinig verkeer! Het begin is steil en de laatste 5km zijn ook steil waardoor het lekker zwaar is, daartussen is het gemakkelijk en zitten er twee korte stukjes dalen in. Na de afslag naar Boden begint het echte werk en is het gemiddeld 9.8％ voor tot de pas. Enige minpunt, het bordje van de pas (bovenop de pas) was weg haha.

Redelijk drukke weg door de vele toeristen die van het fantastische landschap willen genieten. Vanaf de afslag Boden kronkelt de weg zich met vele haarspeldbochten omhoog met forse stijgingspercentages. Het profiel zoals hier aangegeven liegt absoluut niet.
Prima en mooi lopend asfalt. De afdaling richting Imst heeft een aantal hele snelle stukken erbij zitten en mooie technische gedeelten. Kortom genieten maar wel zwaar.

Zeker een verborgen juweeltje, maar het grote nadeel is wel de drukte in combinatie met smalle bochtige wegen. Zeker bij grote files op de Fernpas kiest veel verkeer voor deze route van en naar Imst. En ook motards weten de klim te vinden. Maar de klim zelf is spectaculair. Het begint al met het aanzicht van de eerste kilometer van de klim. Van verre zie je al de loodrechte rotswand, waarlangs een weg steil omhoog loopt. De getrainde fietser weet dat schijn in dit soort gevallen vaak bedriegt: zeker een stevige start, maar goed te doen. De klim zwakt daarna direct af en je fietst langs een diep uitgesleten wildstromende rivier langs een bergwand, ook door een aantal tunnels. De echte klim begint in Boden, waar je links terug omhoog draait. Vanaf daar begint het slotakkoord: gemiddeld in de dubbele cijfers met wel stukken die ruimte voor rust geven, maar dus ook hele steile stukken. Het is grillig met een aantal gekke bochten. Het zwaarste stuk zit bij een dorpje, waar je boven de 15％ aantikt op een lang recht stuk. Ik heb de klim in druilerig weer gedaan, maar ik vermoed dat het landschap heel mooi en ruig is. Op de top brak voor ons gelukkig de zon door een dat gaf wel een heel mooi plaatje. Prachtig uitzicht op omliggende pieken die rond de 2500-3000 meter liggen, maar ook op het lange rechte eerste stuk van de afdaling. Echt een must-do in deze omgeving en niet te onderschatten.