Geldenberg z Kleve

Zejście z tej wspinaczki wymaga szczególnej uwagi, ponieważ niektóre miejsca mogą być trudne. Nie będą one jednak przeszkadzać podczas wspinaczki.
Podjazd przebiega prawie w całości po prostej drodze (przy skręcie w prawo jesteś już prawie na szczycie). Profil jest mniej regularny niż wskazano, ponieważ na początku wznosi się ładnie, potem jest bardziej płaski odcinek, po którym wznosi się bardzo szybko w kierunku zakrętu. Szacuję, że w najbardziej stromej części jest około 14-15％, a ponieważ jest to na końcu, naprawdę to czujesz.

Geldenberg to obowiązkowa trasa, jeśli wędrujesz po Reichswald. Po pierwsze dlatego, że w tym lesie i tak jest tak mało ścieżek, a po drugie dlatego, że jest to cicha, piękna wspinaczka. Cisza. Odkrywa się, jak tłoczno może być na podjazdach po stronie Nijmegen.
Nie ma większego znaczenia, którą stronę wybierzesz. Ta strona to bardziej stromy wariant, mniej ładny niż od Frasselt.
Nawierzchnia po obu stronach umiarkowana. Na rowerze szosowym jedzie się całkiem dobrze, jeśli się uważa.

Kolejny ukryty klejnot! Zjazd jest jednak niebezpieczny, ponieważ w asfalcie jest sporo dziur, których nie widać zbyt dobrze.

Piękna wspinaczka z bardzo umiarkowanym pasem asfaltu jako dywanem. Z drugiej strony, w najwcześniejszych i ostatnich godzinach ze światłem słonecznym, las wygląda jak z bajki. Osobiście podoba mi się bardziej niż Kartenspielerweg.

Bardzo przyjemna wspinaczka. Jak wspomniano wcześniej, asfalt jest kiepski na początku, ale poprawia się wraz z postępem wspinaczki. Po pokonaniu stromej części wydaje się, że jest się na szczycie, ale potem pojawia się słaby zakręt, na którym przez chwilę trwa wspinaczka. Da się to jednak zrobić na rowerze szutrowym!

Dość stroma prosta w Reichswaldzie na opuszczonej typowej Foersterweg. Asfalt przed rozpoczęciem wspinaczki jest rzeczywiście bardzo zły, ale można go w miarę dobrze objechać slalomem. Wręcz przeciwnie, gdy zaczyna się wspinaczka, asfalt jest wystarczającej jakości. Ta strona wzniesienia ma więcej punktów wspinaczkowych, ponieważ ma nieco bardziej strome odcinki. Jednak uważam, że druga strona jest o wiele ładniejsza z kilkoma ładnymi zakrętami w niej. Tuż po zjeździe, przez kilkaset metrów nawierzchnia drogi zmienia się w szuter o drobnej jakości.

4-gwiazdkowa wspinaczka, ale niestety nawierzchnia drogi naprawdę się pogorszyła. Ta część wspinaczki jest możliwa do pokonania na rowerze szosowym, ale zdecydowanie nie jest wygodna. Nie zjeżdżaj na rowerze szosowym (lub bądź bardzo, bardzo ostrożny) po drugiej stronie, ponieważ uderzysz w sekcję bardzo luźnego żwiru przy pełnej prędkości...