Col de Bavella

Wspinaczka po stronie Solenzara jest trudna, ponieważ przed końcowym podjazdem i procentami często zbliżonymi do 10％ lub nawet więcej, trzeba wspiąć się na Col de Larone, która jest krótka i stroma, a przede wszystkim miejscami bardzo gorąca.
Osobiście bardzo lubię wspinaczkę przez Zonza, która nie jest tak długa i dość pofałdowana, ale sceneria i widoki na igły są spektakularne i wysublimowane.
Podsumowując, mityczna wspinaczka przez Solenzara i bardziej estetyczna wspinaczka po stronie Zonza.... w obu przypadkach trzeba mieć dobrą kondycję.

Początek jest łatwy, więc można się rozruszać. Następnie tempo zmienia się na umiarkowane, ale nadal czujesz się dobrze. Ostatnia jedna trzecia jest naprawdę trudna, płaczesz! Podwójne cyfry na ostatnich 8 km. Niezły zjazd. Ogólnie dobra nawierzchnia. Trzy restauracje na szczycie. Weź kurtkę, w połowie maja, kiedy jechałem, na szczycie było bardzo zimno. Obowiązkowa trasa, jeśli jesteś na Korsyce.

Wspinałem się pod koniec kwietnia we mgle. Bardzo mały ruch, było bardzo cicho, tylko góra i ja. Podobały mi się dwie różne części wspinaczki. Pierwsza oferuje większą różnorodność scenerii i staje się coraz trudniejsza. Druga jest zalesiona i bardziej stała, ale też trudniejsza. Ostatnie cztery kilometry były dla mnie najtrudniejsze, ze zmęczeniem dającym o sobie znać i procentem na poziomie około 8% przez cały czas. Ale jeśli zarządzasz swoim wysiłkiem, jest to w dużej mierze wykonalne. Bardzo dobre doświadczenie.

Przełęcz naprawdę zaczyna się u podnóża Col de Larone (wcześniej są to krótkie podjazdy i zjazdy). Nie lekceważ tej pierwszej trudności: to wciąż 5 kilometrów z przewyższeniem ponad 8％. Po krótkim zjeździe wracamy do węgla, tym razem, aby dotrzeć do Col de Bavella. Tutaj również będziesz miał 8 km przy ponad 8％. To naprawdę trudna przełęcz, na której może być bardzo gorąco, ale sceneria przez całą drogę i na szczycie jest warta wysiłku

Wiele już powiedziano o tej wspinaczce w innych recenzjach. Powodem, dla którego droga jest stosunkowo ruchliwa, jest ruchliwy kanioning i pływanie w rzece Solenzara. Punkty odbioru tych aktywności znajdują się na odcinku od około 10 do 20 km od startu. (Pływanie mogę z całego serca polecić, jest naprawdę świetne i odświeżające, aby leżeć w rzece i podziwiać piękne otoczenie. Zrobiłem to dzień przed jazdą na rowerze). Wyjechałem o 8.15 rano z Solenzary pod koniec lipca i tłumy nie były takie złe. Podjazd trochę mniej. W szczególności uważam, że nieregularność jest trudna. A na kilometrach sklasyfikowanych jako 8 i 9 procent jest wiele odcinków o długości setek metrów lub dłuższych, które na moim Brytonie wynoszą 10-2 procent. Wtedy więcej się czołgam niż wspinam. Tak czy inaczej, podjechałem bez zatrzymywania się, więc i tak jestem z siebie dumny. Wciąż jest to najtrudniejszy podjazd na Korsyce, z nieco większą liczbą punktów wspinaczkowych niż Tourmalet i moim tymczasowym liderem pod względem punktów wspinaczkowych (mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu zastąpi go Mont Ventoux). Na szczycie znajduje się również rodzaj ołtarza ze wszystkimi znakami pamięci wiernych. Nie widziałem jeszcze tego zdjęcia, więc je dodałem. I oczywiście zdjęcie mojego roweru :-).

Col de Bavella z Solenzary to trudna wspinaczka, ponieważ po bardzo długim fałszywym płaskim terenie, na którym trzeba uważać, aby nie dać się ponieść emocjom, pojawia się pierwsza Col de Larone, która jest dość krótka, ale stroma i bardzo gorąca przez pierwszą połowę. Ponownie staraj się nie zdradzać zbyt wiele, ponieważ po krótkim zejściu atakujesz ostatnią część Col de Bavella, która na szczęście jest zacieniona, ale nachylenie w drugiej części nadal przekracza średnio 10％, więc pamiętaj o jedzeniu po Larone. Panorama na szczycie jest nagrodą, zwłaszcza jeśli pogoda jest bezchmurna.

Bardzo przyjemna wspinaczka, rozpoczęta wcześnie o 8.15 pod koniec maja, niewielki ruch w drodze na górę, ale dość ruchliwy na szczycie, a więcej samochodów i motocykli wjeżdżało, gdy schodziłem. Zalecany wczesny start. Niesamowite otoczenie, nawierzchnia drogi bardzo dobra na niektórych odcinkach, z kilkoma nierównymi fragmentami. Trzy kawiarnie na szczycie.

Wspaniała wspinaczka! Świetne nawierzchnie i nachylenia, bardzo przyjemne. Ukończyłem w suchy lutowy dzień, więc temperatura była idealna i nie widziałem ani jednego samochodu!

Przejście w 2 częściach, przy czym pierwsza część jest dość łatwa, ale druga jest bardzo trudna! A do tego upał, to prawdziwa męka!

Prawdziwy alpejski gigant na Korsyce. Jak wszędzie na Korsyce, trzeba wyruszyć wcześnie. na rowerze może być niespotykanie gorąco. Wszystko zaczyna się spokojnie, ale dalej w kierunku szczytu robi się trudniej i bardziej stromo. Na szczycie turyści dziwnie na ciebie patrzą. Zaczynają wędrówkę na szczycie, podczas gdy ty docierasz tam połamany.

Świetne podjazdy, zrobiłem to z propriano na drugie wybrzeże do solazano. Intensywne podjazdy, szczególnie w drodze powrotnej z solazano. Długość trasy, temperatura (lipiec), słońce i stromość niektórych odcinków sprawiają, że trzeba być wytrenowanym, aby ukończyć. Piękna sceneria, dobry asfalt. Jedynie na ostatnim odcinku zjazdu za Sainte Lucie de Tallano trwała budowa drogi, przez co nawierzchnia była niebezpieczna. Trzeba uważać i zwalniać, zwłaszcza gdy jest się zmęczonym.

To jest naprawdę trudna wspinaczka. Kilka chwil na zregenerowanie sił. Wysokie gradienty. Piękne krajobrazy chociaż, spokojna droga o poranku. Arone faktycznie mnie rozczarował, już wcześniej demolował mnie bardziej niż się spodziewałem. A potem jeszcze musisz zrobić ołowiankę Bavella.... Ważne jest, aby dobrze rozłożyć siły, aby zostało trochę na Bavellę. Podsumowując, konieczność, jeśli jesteś w tym zakątku Korsyki!

Obowiązkowy punkt programu od maja do połowy października. Samo wejście na Col de Bavella, czyli drugie, jest magiczne.
Piękny las i wspaniały mineralny krajobraz.