Route des Canons via Rampe Verte

Tussen historische extase en mechanische beproeving.

Het is hartverscheurend om deze klim, die de definitie van parodox belichaamt, een cijfer te moeten geven. Aan de ene kant is er het rauwe plezier om je wielen op de eeuwenoude kasseien van de Route des Canons en de Rampe Verte te zetten. Het is een onderdompeling van 1,3 kilometer op de enige rijbaan die dateert uit de zeventiende eeuw, lang voordat de Route Merveilleuse de beklimming glad maakte.

Aan de andere kant is er de fysieke uitdaging: strijdlustige kasseien met gapende voegen die ware insectenbergen zijn. Na 20 jaar fietsen kan ik je zeggen: dit is het zwaarste stuk dat ik ooit heb afgelegd, en dat'komt van een Belg.

Toch weegt de historische uitstraling zwaarder dan het helse terrein. De 5 sterren zijn verdiend, want hier beklim je geen heuvel, maar trotseer je de geschiedenis van een plek die ooit werd begeerd door de grootste priesters.

Mijn twee adviezen:

1) Beleef het minstens één keer, vooral om je titel in de broederschap van "Fêlés de la Citadelle" te bevestigen.
2) Ga nooit deze kant op.

Het is een vreselijk plezier.

Niet aan te bevelen op een racefiets!
Het eerste deel (rampe verte) heeft kasseien die bijna onmogelijk zijn op een racefiets. Dit deel heeft echter ook een geasfalteerd zijpad.
Tweede deel (Route des canons) heeft betere maar nog steeds zeer slechte kasseien waar overal stenen ontbreken. Het technische aspect is een groter probleem dan de steilte. Als het nat is, waarschijnlijk niet mogelijk op een racefiets.
Dat gezegd hebbende, de helft van onze groep heeft het gehaald, dus als je gek genoeg bent...