Puerto de Escúllar vanuit Abla

De beklimming (vanuit Abla) begint heel mooi op perfect asfalt. Breed, veilig, je komt bijna niemand tegen (3 auto's en 2 andere fietsers (met mtb, later bleek waarom) die naar beneden kwamen). De steigingspercentages zijn zeer doenbaar en zelden zie je meer dan 8％ op je scherm. Het was (begin maart) maar 7 graden in het dal maar ik had me gekleed voor de top waar het rond het vriespunt zou zijn en lichte regen was voorspeld. Al snel had ik het veel te warm en stak er een stevige wind op die het soms toch koud liet aanvoelen. Alles ging beter naarmate ik steeg maar een grote verrassing kreeg ik, nadat ik El Haza de Riego passeerde. Opeens leek het of er werkzaamheden waren aan het wegdek. De gladde asfalt stopte en ik dacht dat het maar voor eventjes zou zijn... De laatste 6km waren gewoon gravel(!!!) met hier en daar een klein strookje asfalt. Meermaals twijfelde ik om terug te draaien aangezien ik tubeless reed met competie bandjes en het me te binnen viel dat ik geen sleuteltje bij me had om mijn wiel eruit te halen. Uiteindelijk tegen een zeer gezapig tempo (om geen bandje te scheuren) toch door tot de top en vliegensvlug met bevroren handen (dichtgeknepen remmen) en voeten de afdaling in, opluchting toen ik weer aan het zalig lopende asfalt kwam zonder pech. Al bij al een mooie klim maar eigenlijk niet te doen met een racefiets, een omweg waard als je een gravel fiets ter beschikking hebt.