Pas de Pertuis vanuit Saint Laurent du Pont

De Pas de Pertuis had ik ontdekt na een vermelding in het document dossier Grimpees France van de club des cent cols. Ik ben altijd wel op zoek naar onbekende steile beklimmingen in Frankrijk en de vermelding; memorablement raide (3,56 km consecutifs a 12,89％ de moyenne) trok mijn aandacht. Veel kon ik er verder niet online over vinden, enkel hier en daar wat vermeldingen op sites over wandelingen en mountainbike (VTT). Hierdoor twijfelde ik er aan of de klim wel geasfalteerd zou zijn. Gelukkig kon ik op de foto's van de wandelwebsites zien dat er asfalt lag onder de stukken puin die van de rotsen af waren gevallen. Ook zag ik aan de foto's een erg mooie rotspartij langs de weg. Ik schatte wel in dat de asfaltweg al lang niet meer onderhouden was, dus besloot daarom mijn gravelbanden op mijn wegfiets te monteren. Vanuit Saint Laurent du Pont begint de klim vanuit de rivier met een helling die prima te doen is langs het ziekenhuis en de laatste huizen van Saint Laurent. Bij het uitrijden van het dorp gaat de weg wat golvend, met een stuk wat vlakker en een stuk al best steil. Daarna draai je de bocht om richting het klooster Notre Dame du Saint Desert. Hier is het lekker vlak rijden voor 1,5 km. Bij het klooster verander het asfalt in gravel voor een paar honderd meter. Na het klooster is een parkeerplaats en begint de klim echt. Hier is het meteen erg steil. Er staat hier ook een bordje: le Desert 585 m. Het einde van het asfalt ligt zo'n 3,6 km verder op 1050 m bij de Pas du Pertuis. Een rekensom is snel gemaakt; 12,9％ gemiddeld vanaf hier! Het wegdek is ruw, maar asfalt. Het begin is nog te doen qua steilheid, ergens tussen 10-14 ％ schat ik zo, maar hoe verder je komt wordt het steeds wat steiler. Een aantal keer valt zelfs mijn fietscomputer in pauze modus, zo langzaam gaat het. Op een gegeven moment kom je bij de fantastische finale van de klim: vanaf de haarspeldbochten, hier ga je de grote rots die over de weg torent zien en gaan de percentages naar 20％. Al worstelend door de bochten rijdt je dan langs de rots en krijg je aan de linkerkant van de weg een duizellingwekkend afgrond met een schots en scheef stukje hekwerk, maar ook fantastisch uitzicht! Hier doe je het allemaal voor! Een paar honderd meter verder is het gedaan met het asfalt en kun je zoeken naar het kleine bordje met Pas de Pertuis op de rots. De weg loopt echter als een houthakkerspad ongeasfalteerd verder. Ik besloot dus verder te rijden. Het percentage blijft zo hoog en ongeasfalteerd maakt dat de klim nog zwaarder en moest ik 2 keer even opnieuw op gang komen. Twee keer volgt er nog een strook asfalt van een paar honderd meter. Bij 1200 m hoogte bereik je top (Belvedere de Pertuis). Hier kun je een kort wandelpad nemen naar een mooi uitzichtpunt boven op de clif en zien hoeveel hoogte je gewonnen hebt in slechts een paar kilometer. Een echte parel dit!