Monte Pirio z Luvigliano to podjazd znajdujący się w regionie Padwa. Ma długość 1.5 km i pokonuje 191 m przewyższenia ze średnim nachyleniem 12.7%, co daje wynik trudności 262. Najwyższy punkt znajduje się na wysokości 219 m nad poziomem morza. Użytkownicy Climbfinder opublikowali 1 recenzja tego podjazdu i zamieścili 7 zdjęcia.
Nazwa drogi: Via Cesare Pollini
4.0 przez David_BianucciTo jest automatyczne tłumaczenie treści oryginalnie opublikowanej po włosku.Wspinaczka odbywa się z drogi SP 98, która łączy Torreglia i Luvigliano (jesteśmy w tej drugiej wiosce). Jest to bardzo interesujący obszar ze względu na bliskość Villa dei vescovi i gminy Torreglia. Na szczęście podjazd jest krótki (tylko półtora kilometra), ponieważ poza pierwszymi trzystoma metrami i ostatnią setką, nachylenie nigdy nie spada poniżej znacznych poziomów, a przy kilku okazjach zmusza do liczenia się z trudnymi odcinkami zbliżonymi do 20%, nie prezentując... więcej
Witamy! Jeśli chcesz się czymś podzielić koniecznie aktywuj Twoje konto. Mail weryfikacyjny znajdziesz w swojej skrzynce pocztowej.
Jeśli chcesz przesłać swoje zdjęcia, musisz założyć konto. Zajmuje to tylko 1 minutę i jest całkowicie darmowe.
Wspinaczka odbywa się z drogi SP 98, która łączy Torreglia i Luvigliano (jesteśmy w tej drugiej wiosce). Jest to bardzo interesujący obszar ze względu na bliskość Villa dei vescovi i gminy Torreglia. Na szczęście podjazd jest krótki (tylko półtora kilometra), ponieważ poza pierwszymi trzystoma metrami i ostatnią setką, nachylenie nigdy nie spada poniżej znacznych poziomów, a przy kilku okazjach zmusza do liczenia się z trudnymi odcinkami zbliżonymi do 20%, nie prezentując jednak żadnych odcinków odpoczynku. Środkowe dziewięćset metrów ma średnie nachylenie, które oszacowałbym na około 16%, a to mówi wszystko o trudności wspinaczki. W szczególności dużo cierpliwości i koncentracji (a także siły) wymaga pokonywanie zakrętów typu "hairpin", które, jeśli są pokonywane po zewnętrznej stronie, gdy pozwala na to ruch uliczny, są z pewnością łatwiejsze do pokonania niż po wewnętrznej stronie.
Asfalt nie jest ciągły, ale nie należy też do najbardziej nierównych. Panorama zamyka się między drzewami na najtrudniejszej części podjazdu, ale poza tym zapewnia piękne widoki na okoliczne wzgórza.
Zjazd jest jednym z najbardziej niebezpiecznych na Wzgórzach Euganejskich. Nachylenie, wąska droga i obecność ślepych zakrętów zmuszają do ciągłego hamowania. Przy mokrym asfalcie szczególnie konieczne jest zjeżdżanie z bardzo niską prędkością, jeśli nie chcesz ryzykować zablokowania tylnego koła i prawdziwych manewrów równoważących, aby uniknąć leżenia.
Podsumowując, jest to suchy i bardzo trudny podjazd, być może ten wśród Wzgórz Euganejskich, którego pokonanie wymaga największych darów czystej siły.
La salita si prende dalla SP 98 che collega Torreglia e Luvigliano (siamo in questa seconda frazione). Si tratta di una zona molto interessante per la vicinanza di Villa dei vescovi e del comune di Torreglia. Fortunatamente l'ascesa è breve (solo un chilometro e mezzo), perchè esclusi i primi trecento metri e gli ultimi cento la pendenza non scende mai sotto livelli più che ragguardevoli, e costringe in più riprese a fare i conti con durissimi tratti prossimi al 20%, senza presentare peraltro segmenti di riposo. I novecento metri "centrali" presentano un pendenza media che stimerei intorno al 16%, e questo la dice tutta sulla durezza della salita. In particolare occorre molta pazienza e concentrazione (oltre che forza) per superare i tornanti, che se presi sul lato esterno, quando il traffico lo consente, sono sicuramente più accessibli che non dal lato interno.
L'asfalto non è continuo ma nemmeno tra i più malandati. Il panorama si chiude tra gli alberi nel tratto più duro dell'erta, per il resto fornisce belle viste sui colli circostanti.
La discesa è tra le più pericolose si trovino sugli Euganei. La pendenza, la strettezza della strada e la presenza di tornanti ciechi obbliga a tenere costantemente tirati i freni. Con asfalto bagnato occorre in particolare "calarsi" a velocità davvero basse, se non si vuole rischiare il blocco della ruota posteriore e manovre di vero e proprio equilibrismo per non finire sdraiati.
In definitiva una salita secca e durissima, forse quella che tra gli Euganei richiede le massime doti di forza pura per essere affrontata.
| 7 km/h | 00:12:52 |
| 11 km/h | 00:08:11 |
| 15 km/h | 00:06:00 |
| 19 km/h | 00:04:44 |
Ta strona jest lepsza w aplikacji