Les Arcs z Bourg Saint Maurice przez Bois de Saule

Co za niespodzianka, ta wspinaczka do Les Arcs. Trzeba najpierw pokonać pierwsze kilometry po kiepskiej nawierzchni, ale potem droga wije się przyjemnie w górę przez las. Miło w cieniu, od czasu do czasu trzeba mocniej naciskać na pedały, nawierzchnia jest nieco nierówna. Pięknie! Po mniej stromym odcinku prowadzącym główną drogą przejeżdża się przez tunel, a stamtąd zaczyna się naprawdę piękna część trasy. Skaliste tereny, wodospad: tutaj podjazd prezentuje się najlepiej. Końcówka podjazdu idealnie nadaje się na krótki sprint. Na szczycie można złapać oddech, podziwiając widok na Mont Blanc w oddali – wspaniałe!

Trochę zmęczona. Trochę poobijana. Trochę poplamiona. Trochę wygięta. Trochę żebrowana. Trochę brudna. Trochę zapomniana. Tak, jest trochę tym wszystkim. Ale przede wszystkim to niesamowicie przyjemna droga, która wije się przez las podobny do niej samej i roi się od lisów, które nie rozumieją, co tu robimy.
Szczerze mówiąc, podjazd idzie bardzo dobrze, a zjazd prawie w ogóle nie daje w kość.
Ta trasa jest urozmaicona: ta kręta droga, która potrafi piąć się w górę, ustępuje miejsca szerszej drodze powiatowej, bardziej ruchliwej i nasłonecznionej. Widoki na Mont Blanc zaczynają się dyskretnie odkrywać. Nachylenie staje się łagodniejsze.
Ta druga część podobała mi się mniej niż ta w lesie.
Ośrodek Les Arcs 2000? Nie wiem, co o nim myśleć! Z pewnością odważna architektura! Arc 2000 otrzymało od Ministerstwa Kultury tytuł „Dziedzictwo XX wieku” za swój plan urbanistyczny. To gigantyczna twierdza, ale najwyraźniej dobrze przemyślana.
W każdym razie rozciągają się stąd piękne widoki na masyw Mont Blanc.

Uwielbiałem tę wspinaczkę.

Pierwsze 3 km, aż do Montrigon, nie są spektakularne (patrz też poniżej). Jednak kolejne kilometry, aż do Arc 1600, są absolutnie piękne. Mnóstwo zakrętów, prawie całkowicie w lesie (fajnie, jeśli chcesz trochę cienia latem) i bardzo cicho. Idealny podjazd, jeśli chcesz jeździć bez przeszkód ze strony samochodów. Podjazd z Arc 1600 do 2000 jest łatwiejszy niż poprzednia część - jedziesz po szerokich, dobrze utwardzonych drogach o mniejszym nachyleniu - ale zmęczenie może zacząć dawać o sobie znać. Warto jednak kontynuować jazdę do Arc 2000, a nagrodą będzie fantastyczny panoramiczny widok z Mont Blanc w oddali!

Jeśli chodzi o stan nawierzchni drogi: Trochę nie zgadzam się z poprzednim użytkownikiem i danymi z climbfindera. Pierwsze 3 km drogi, aż do wioski Montrigon, rzeczywiście nie są w najlepszym stanie. Jednak kolejne serpentyny przez las (route de courbaton, aż do Arc 1600) są w porządku - ani lepsze, ani gorsze niż niektóre inne główne drogi w okolicy. Nie zjeżdżałbym tymi drogami, ale do podjazdów z prędkością od 8 do 15 km/h są absolutnie w porządku.

Droga jest rzeczywiście w trudnym stanie, ale znajduje się w ładnym otoczeniu, gdzie przyjeżdża mniej samochodów. Ogólnie wspinaczka, którą warto zrobić.