De plaatselijke Everest :-) Deze berg is onmogelijk te missen, hij staat als een eiland in het midden van een over het algemeen vlak landschap. De bergen van de Vlaamse Ardennen en het Pays des Collines liggen op 20 tot 30 km afstand. Paradoxaal genoeg heeft geen enkele beklimming in het noorden van België (heel Vlaanderen, de twee Brabantse gewesten en het noorden van Henegouwen) zo'n groot hoogteverschil als deze geïsoleerde Sint-Aubertusberg, behalve misschien de Schapenberg in Ronse (nog na te gaan).
Het uitzicht vanaf de top is gewoonweg magisch op een heldere dag, vooral naar het zuiden toe. Om ervan te genieten, is het beter om een stukje terug te gaan langs de weg vanaf de kerk en de parkeerplaats op de top (waar bomen het uitzicht belemmeren).
Ik heb drie jaar in Doornik gewoond, dus ik heb deze heuvel soms wel tien keer in één tocht beklommen, waarbij ik de toegangen heb gevarieerd. Maar sommige plaatselijke fietsers en anderen uit het noorden van Frankrijk kunnen de officiële beklimming (de beklimming die hier wordt getoond) dertig tot veertig keer achter elkaar komen doen om zich voor te bereiden op bergcyclosportieven. Authentiek!
Op de splitsing van 1200-1300 m staat rechts een gedenksteen ter ere van Armand Jubaru, een Franse wielrenner uit Tourcoing die hier op weg naar beneden van de top om het leven kwam. Dit was in 1897, het freewheel moest nog worden uitgevonden en de remmen waren nog niet echt die naam waardig...
Als u op deze splitsing rechtdoor gaat in plaats van linksaf naar de top van de berg, passeert u de officiële "pas" van het Jubaru-kruis.
L'Everest local :-) Ce mont est impossible à rater, il se dresse en effet comme un îlot au milieu d'un paysage globalement plat. Les monts des Ardennes flamandes et du Pays des Collines se situent en effet 20 à 30 km plus loin. Paradoxe : aucune des ascensions du nord de la Belgique (toute la Flandre, les deux Brabant et le nord du Hainaut) n'a autant de dénivellation que ce mont Saint-Aubert isolé, sauf peut-être le Schapenberg à Renaix (à vérifier).
Le panorama au sommet est tout simplement magique par temps clair, particulièrement vers le sud. Pour en profiter, il vaut mieux redescendre un peu le long de la route par rapport à l'église et au parking sommital (où des arbres gênent la vue).
J'ai habité Tournai pendant trois ans, il m'arrivait alors de grimper cette colline une dizaine de fois lors d'une même sortie, en variant les accès. Mais certains cyclistes locaux et d'autres venant du nord de la France peuvent venir faire l'ascension officielle (celle présentée ici) trente à quarante fois de suite pour se préparer aux cyclosportives de montagne. Authentique !
À la bifurcation des 1200-1300 m se trouve une stèle sur la droite, en l'honneur d'Armand Jubaru, un cycliste français venu de Tourcoing qui a trouvé la mort à cet endroit en redescendant du sommet du mont. C'était en 1897, la roue libre était encore à inventer et les freins n'étaient pas vraiment dignes de ce nom…
Si on choisit d'aller tout droit à cette bifurcation au lieu de tourner à gauche vers le sommet du mont, on passe d'ailleurs au « col » tout-à-fait officiel de la Croix Jubaru.
Doorgaan met Google
Doorgaan met Facebook
Doorgaan met Apple
