Monte Valloni przez Micigliano

Zapierający dech w piersiach podjazd. Bardzo powietrzny ostatni odcinek (który już widać, że schodzi w dół). Szutrowa część ma centralną część z bardzo dobrą nawierzchnią (odnowioną i z asfaltem na zakrętach). Niska część jest szutrowa. Powyżej jest bardzo ciężko, szczególnie w końcowej części, gdy nachylenie wzrasta, a żwir staje się bardzo gruboziarnisty (brakuje drobnej części, walczysz więcej, a szczególnie na zjeździe jest bardziej odpowiedni dla roweru górskiego niż szutrowego: (z żwirem musisz być bardzo ostrożny, ponieważ koła nie są wystarczająco szerokie). Absolutnie należy unikać rowerów szosowych, jak napisano na stronie internetowej. Wskazówka: ze szczytu trasy warto zjechać nieco w dół do schroniska Sebastiani na piwo i regenerujący lunch przed zjazdem tą samą trasą. Potwierdzam, że to jeden z najpiękniejszych podjazdów w Apeninach. Dziś zero rowerzystów, tylko mój szuter

Podjazd, który można by określić jako "Colle delle Finestre" Apeninów; nieco mniej trudny, ale nadal długi i w połowie nieutwardzony, z nachyleniem, które na ostatnich 6,5 kilometrach staje się trudne, prawie zawsze powyżej 9, a często dwucyfrowe. Uważaj na żwir, żwir w mniej niż doskonałym stanie, ale dodałem ten podjazd również po to, aby promować ukryte piękno mojego terytorium (pochodzę z pobliskiego Rieti), i mam nadzieję, że zwiększy się zainteresowanie podmiotów, takich jak prowincja, tą drogą, aby zrobić wysokiej jakości drogę gruntową, taką jak Finestre, dzięki czemu być może ten podjazd stanie się również interesującym miejscem lądowania dla wyścigów rowerowych.