Monte Valloni via Micigliano

Adembenemende beklimming. Erg luchtig is het laatste stuk (waarvan je al kunt zien dat het naar beneden gaat). Het gravelgedeelte heeft een middengedeelte met een zeer goed wegdek (geasfalteerd en met asfalt in de bochten). Het lage gedeelte is gravel. Boven erg zwaar vooral het laatste stuk als de hellingen omhoog gaan en het gravel erg grof wordt (het fijne deel ontbreekt, je hebt meer moeite en vooral in de afdaling is het meer geschikt voor een mountainbike dan een gravelbike: (met het gravel moet je erg voorzichtig zijn omdat de wielen niet breed genoeg zijn). Absoluut te vermijden met racefietsen, zoals de website schrijft. Tip: het is de moeite waard om vanaf de top van de route licht bergafwaarts te gaan naar de toevluchtsoord Sebastiani voor een biertje en een regenererende lunch voordat je via dezelfde route weer afdaalt. Ik bevestig dat het een van de mooiste beklimmingen in de Apennijnen is. Vandaag nul fietsers, alleen mijn grind

Een klim die kan worden omschreven als de Colle delle Finestre van de Apennijnen; iets minder zwaar, maar nog steeds een lange klim en voor de helft onverhard, met stijgingspercentages die in de laatste 6,5 kilometer zwaar worden, bijna altijd boven de 9, en vaak in de dubbele cijfers. Pas op voor het grind, grind in minder dan perfecte staat, maar ik heb deze klim ook toegevoegd om een verborgen schoonheid van mijn gebied te promoten (ik kom uit het nabijgelegen Rieti), en ik hoop de belangstelling van instanties zoals de provincie voor deze weg te vergroten om er een kwaliteitsvolle onverharde weg zoals de Finestre van te maken, zodat deze klim misschien ook een interessante landingsplaats voor wielerwedstrijden zal worden.