1 r. 4.0
W rzeczywistości nie jest to alternatywna trasa na Calaone, ale wspinaczka, która rozpoczyna się bezpośrednio z Calaone. Dlatego wejście na Monte Cero należy dodać do jednej z opcji, które można wybrać, aby wspiąć się na Calaone, a jak widać z tego, co zostało opisane, jest kilka dość trudnych.
Wejście z Calaone na szczyt Monte Cero ma wiele osobliwości. Przede wszystkim pozwala dotrzeć na sam szczyt wzgórza (co jest dość rzadkim zjawiskiem), gdzie natkniemy się na ogromny zakład telekomunikacyjny, który jednak nie przeszkadza w podziwianiu wyjątkowych widoków, zarówno na południe, jak i na północny zachód. Następnie jest to wspinaczka, która wspina się na przełęcz, wykonując prawoskrętną spiralę wokół szczytu, umożliwiając ekspozycję na wszystkie punkty kardynalne i nieco przypominając inne słynne rampy, takie jak Puy de Dome. Wreszcie, wije się wzdłuż bardzo wąskiej drogi, gdzie można przejechać obok innego roweru lub turysty, ale zamiana z samochodem lub pojazdem do naprawy anteny jest już prawie niemożliwa (spotkania, które są w rzeczywistości dość rzadkie).
Nawierzchnia jest betonowa, wyryta poprzecznymi rowkami, które utrudniają wspinanie się po zboczu, które samo w sobie jest dość trudne.
Z punktu widzenia alimetrii profil mówi wszystko: jest to ciąg krótkich, dość gwałtownych łez, na szczęście przeplatanych łatwiejszymi odcinkami, ale nie ma prawdziwej przerwy na regenerację, do tego stopnia, że nie będzie małym pocieszeniem dostrzeżenie znaków wskazujących podejście do zakładu, poprzedzone najbardziej stromymi pięćdziesięcioma metrami całej wspinaczki, tymi z ostatniego zakrętu.
Podsumowując, nie jest to mały wysiłek, utrudniony przez wąską drogę i nierówną nawierzchnię, często pokrytą gałęziami i liśćmi.
Oczywiście zjazd trzeba pokonywać z dużą ostrożnością i uwagą na nierówności.
Nie dałem mu pięciu gwiazdek tylko dlatego, że szczyt jest oszpecony antenami, w przeciwnym razie z pewnością zasługiwałby na najwyższe noty.
A dire il vero non si tratta di un'alternativa per salire a Calaone, ma di una salita che parte proprio da Calaone. Quindi all'ascesa al Monte Cero va aggiunta una delle opzioni che si possono scegliere per salire fino a Calaone, e come si vede da quanto descritto, ce ne sono di piuttosto impegnative.
L'ascesa da Calaone alla vetta del Monte Cero presenta numerose peculiarità. Intanto permette di raggiungere proprio la cima del colle (evento abbastanza raro), dove si impatta in un'enorme impianto per le telecomunicazioni che però non impedisce vedute eccezionali, sia verso sud che verso nord ovest. Poi è una salita che si inerpica sul colle compiendo una spirale destrorsa intorno alla cima, permettendo di esporsi a tutti i punti cardinali e ricordando un po' alla lontana altre rampe famose come il Puy de Dome. Infine si snoda su una strada strettissima, in cui è possibile affiancare un'altra bici, o un escursionista, ma è già pressochè impossibile scambiarsi con un'auto o un mezzo per la riparazione delle antenne (incontri per la verità piuttosto rari).
Il fondo è in cemento, inciso da solchi trasversali che ostacolano non poco la salita su una pendenza di per sè abbastanza dura.
Dal punto di vista dell'alimetria il profilo dice tutto: si tratta di un susseguirsi di brevi strappi piuttosto violenti, per fortuna intervallati da tratti più facili, ma un vero e proprio intervallo per recuperare non c'è, al punto che sarà di non poco conforto intravedere i cartelli che segnalano l'approssimarsi dell'impianto preceduto per l'appunto dai cinquanta metri più ripidi di tutta la salita, quelli dell'ultima curva.
Nel complesso una faticata di non poco conto, resa più pesante dalla ristrettezza della strada e dal fondo sconnesso, spesso ricoperto da rami e foglie.
Ovviamente la discesa va presa con grande cautela e attenzione alle sconnessioni.
Non ho dato cinque stelle solo perchè la vetta è deturpata dalla antenne, altrimenti avrebbe meritato sicuramente il massimo dei voti.
Kontynuuj z Google
Kontynuuj z Facebook
Kontynuuj z Apple
