Hameau des Papins

Spokojna, szeroka droga wije się między polami. Z głównej drogi od razu stromo pod górę. Dostosuj tempo, inaczej szybko się zgubisz! Procenty skutecznie wzrastają do 15％. Trochę za stromo jak dla mnie, ale i tak niezły klasyk!

Krótki, ale ostry podjazd, który od razu daje się we znaki. Zaczyna się stromo i staje się coraz bardziej stromy, osiągając szczyt około 15％, natychmiast wytrącając cię z rytmu.

Krótki oddech następuje po pierwszym trudnym odcinku, ale pozostaje czujny aż do szczytu. Spokojna droga i piękne krajobrazy sprawiają, że jest to prawdziwy ukryty klejnot.

Zabawna, ale trudna wspinaczka. Odwrotny profil w porównaniu do innych podjazdów, ponieważ zaczynasz od stromej sekcji zaraz po starcie, która staje się bardziej stroma tylko do 15％. Gdy poczujesz, że cię wyczerpuje, łagodnieje i faktycznie daje spadek regeneracji między pierwszym a drugim zakrętem, przed końcową częścią wspinaczki. Dobra wspinaczka, aby zrównoważyć wytrzymałość z treningiem beztlenowym.

Na początku jest równie stromo, ale po krzakach można nawet trochę odciążyć nogi podczas zjazdu. Po zakręcie ponownie trzeba dać z siebie wszystko na płaskiej ostrodze. Spokojna droga o dobrej nawierzchni. Uwaga na zakrętach!

Niesamowite wybrzeże, obowiązkowy punkt programu... Było mi ciężko. Musiałem ukończyć stromą część psychicznie. Na drugiej części można było pomyśleć, że jest się na wakacjach, ponieważ pierwsza była tak trudna.

Świetny podjazd z Pays des Collines - mój ulubiony w tym regionie. Pierwsza część od razu zaczyna się stromo i robi się coraz bardziej stromo (szczególnie podczas jazdy między drzewami). Zrobione w ulewnym deszczu: wstawanie nie wchodziło wtedy w grę (niebezpieczeństwo poślizgu). Po stromym fragmencie najtrudniejsze już za Tobą. Chwila odpoczynku, a potem jeszcze trochę pod górę. Doskonała nawierzchnia drogi, bardzo cicha i piękna sceneria.

Jeden z twórców smaku Pays des collines. Skręcasz w prawo (lub w lewo, jeśli jedziesz z drugiej strony) i zaczynasz biec. Zaczyna się dość stromo i przez pierwsze 600 m robi się jeszcze bardziej stromo. Mijamy kilka drzew, po czym wracamy na równinę i najgorsze mamy już za sobą, ale przed nami dość długa ostroga. Na papierze ta trasa nie wygląda na trudną, ale i tak zawsze cieszę się, że dotarłem na szczyt.

"Parcheggio!" krzyczałyby w wyścigu. Jak opisano poniżej, naprawdę wspinaczka, na której całkowicie zastygasz i musisz walczyć, aby dostać się na szczyt.

Muszę wycofać się z mojego twierdzenia, że będzie to najtrudniejsza wspinaczka w pays des collines. Chwilowo zapomniałem o okropnym Mt St Laurent, więc to drugie najtrudniejsze :-)

Jestem zaskoczony punktami przypisywanymi temu wybrzeżu (tak wiem, że to'jest sugestywne) uważam, że jest łatwiejsze niż np. bursztyn, ale do zrobienia oczywiście

Nieznany jest niekochany. Ta znajduje się blisko wszystkich znanych stoków wiosennych klasyków, ale dla wielu jest nieznana, ponieważ nie jest zaliczana do żadnego z głównych wyścigów. Być może dlatego, że jest to tuż za granicą językową i przez jakąś absurdalną niepisaną zasadę tego się nie robi. Szkoda, bo region naprawdę wart jest wycieczki. To jeden z tych stoków, gdzie naprawdę ma się ochotę nie iść do przodu. Podczas wspinaczki nie widać tak naprawdę stromizny. Miło zrobić raz, jeśli jeździ się rowerem w okolicach Ronse lub Geraardsbergen.

Prawdopodobnie najtrudniejsza wspinaczka w Pays des collines. Zdecydowanie obejrzyj się za siebie na najbardziej stromym odcinku!

Obowiązkowa część Grinta Challenge. Ta wspinaczka przypomina nieco La Redoute, tylko oczywiście krótsza. Zaczyna się stosunkowo powoli, a potem ma się wrażenie, że startuje się w kierunku nieba. Po krótkim wytchnieniu, ostatni odcinek, nawet jeśli nie jest bardzo stromy, może podciąć nogi tym, którzy do tego momentu nie oszczędzali wystarczająco.

Wspaniały widok na okolicę... w kierunku tyłu, wzdłuż najbardziej stromego odcinka. Tak bardzo, że trudno się nim cieszyć w drodze do góry!