Lammersdorfer Hütte

Wjechaliśmy na szczyt 30 czerwca 2026 r. Wyruszyliśmy o godz. 8:30, bo o tej porze podjazd jest jeszcze w większości w cieniu. Oprócz długich wyścigów granfondo o długości >200 km i przewyższeniu >4000 hm, bardzo lubię też tego typu podjazdy. To prawdziwe wyzwanie, bo wiadomo, że jak już trzeba zejść z roweru, to trudno jest ponownie ruszyć ze względu na stromość podjazdu. Tuż za małą stacją poboru opłat (bezpłatną dla rowerzystów) nachylenie osiąga wartości znacznie powyżej 10%. Pierwszy kilometr prowadzi początkowo po gładkim jak bilard asfalcie; potem jakość nawierzchni się pogarsza (choć wciąż jest świetna w porównaniu z naszymi belgijskimi Ardenami!) i regularnie pojawiają się rowki wodne o szerokości 10–15 cm, które stanowią dodatkowe wyzwanie na tym stromym podjeździe. Tylko na kilku zakrętach nachylenie spada do 13% i można niemal odnieść wrażenie, że znów jedzie się po płaskim terenie, ale trwa to bardzo krótko – wystarczająco długo, by szybko napić się z bidonu. Nachylenie pozostaje strome aż do ostatniego metra, kiedy to z wielką dumą i satysfakcją parkujesz rower na tarasie małej, ale bajkowej chatki Lammersdorfer i przyjmujesz gratulacje od ludzi, którzy wyprzedzili cię samochodem. Podjazd jest podobny do Kitzbühel Horn, ale osobiście uznałem Monte Zoncolan za jeszcze trudniejszy; zapewne dlatego, że Zoncolan jest dwa razy dłuższy i ma dodatkowe 400 m przewyższenia. Zjazd nie jest przyjemny aż do kilometra przed bramką poboru opłat, ponieważ trzeba nieustannie hamować i ponownie pokonywać liczne rynny wodne. Ostatni kilometr przed bramką poboru opłat ma mniej zakrętów, nie ma rowów, a na śliskim asfalcie można na chwilę zwolnić hamulce, ale trzeba pamiętać, że bardzo szybko nabiera się sporej prędkości! Jestem bardzo zadowolony z tego doświadczenia!!

Fantastyczna, ale bardzo trudna wspinaczka. Ale warto z tego właśnie powodu. Asfalt w pierwszej części jest bardzo dobry, ale potem umiarkowany w kierunku szczytu. Jest to jeden z niewielu podjazdów, na których przyjemnie jest jechać wśród drzew, ponieważ i tak robi się bardzo gorąco z powodu wysiłku i niewielkiego wiatru. Na szczycie znajduje się bardzo przytulna górska chatka i wspaniały widok. Zjazd nie jest już tak przyjemny, ponieważ cały czas się hamuje, a wąwozy do odprowadzania wody deszczowej są irytujące. Ale zatrzymywanie się od czasu do czasu, aby pozwolić hamulcom ostygnąć i cieszyć się widokiem, nie jest karą!

6 km bardzo równomiernie przy prawie 20％ - bardzo wyczerpujące lub bardzo medytacyjne w zależności od ustawienia.

Według Fiets500 ten podjazd jest (zdecydowanie) najbardziej stromy w Europie. Profil mówi wystarczająco dużo, ale nie wszystko. Już od pierwszego metra podjazd toczy się po (w miarę dobrej) drodze. Jest to atak na kolana i plecy, ponieważ cała gibkość znika od pierwszego skoku pedału. Na ostatnich kilometrach zostajesz nagrodzony za swoją agonię, gdy jesteś traktowany przez kilka oszałamiających panoram. Na szczycie można odpocząć i cieszyć się przekąską i napojem. Jeden, na który można spojrzeć z dumą, gdy się go pokonało!

Lammersdorferhütte to także jeden z osławionych "potworów karynckich". Jestem skłonny powiedzieć "a jednak się rusza"; czasem miałem wrażenie, że korba się zatrzymała...
Jeśli chcesz, żeby było krótko i naprawdę brutalnie, to jest to miejsce dla Ciebie. Trening KA przy ~40 obr/min - to jest idealna górka.

I ładny przykład na to, że liczby wymierne i wyliczone z nich "punkty kredytowe" i stopnie twardości mogą być zwodnicze. Mój subiektywny odbiór ocenia to ~6km Lammersdorfer Hütte jako co najmniej równe 17km Oscheniksee.

Krótki opis. Od jeziora Millstätter See zaczyna się całkiem normalnie. Po kilku zakrętach i pokonaniu kilku metrów wysokości drogę wskazuje znak do Lammersdorfer Almstraße. Potem zaczyna się inferno, a najpóźniej za bramką poboru opłat (rowerzyści za darmo) trzeba najpierw znaleźć klub S&M, który oferuje coś porównywalnego 😉