Forca d'Acero z Sora

Podjazd składający się z dwóch odcinków o tej samej długości i różnej charakterystyce. Pierwsza część to droga o większym niż przeciętne nachyleniu, dość osłonięta od wiatru, umiarkowanie ruchliwa, ale z szeroką jezdnią i asfaltem w dobrym stanie.
Gdy dojeżdżamy mniej więcej do miejsca, w którym następuje niewielki zjazd, rozpoczyna się druga część, charakteryzująca się łagodnym, równomiernym nachyleniem.
Po chwili jezdnia staje się węższa, a nawierzchnia mniej równa. Nie brakuje tu wiatru, który na najbardziej eksponowanych zakrętach potrafi być dokuczliwy.
Ostatni raz jechałem tą trasą w sierpniu 2025 roku i miałem pewne problemy z owadami, które były naprawdę irytujące.

Długa wspinaczka, ale bez strat, droga jest dobrze utwardzona, a jezdnia szeroka. Na ostatnim odcinku wieje silny wiatr. Jechałem tym podjazdem w maju i nie spotkałem żadnych rowerzystów.

Jeżdżę na tym podjeździe zwyczajowo, jako mniej niż amatorski rowerzysta, z kilkoma corocznymi wypadami. Nie jest stromy, ale długi i z odcinkami, które stanowią minimum trudności, z nachyleniem 9％ przez około kilometr tuż za skrzyżowaniem do Campoli Appennino w jednej trzeciej drogi... Malownicza droga, bardzo piękna, uczęszczana przez motocykle, które często jeżdżą po niej z dużą prędkością. Jest to naturalny teren treningowy dla rowerzystów, naturalna brama do Parku Narodowego Abruzji, Lacjum i Molise. Pod koniec 29-kilometrowego odcinka dociera się do wspaniałego lasu, a następnie rozpoczyna zjazd do Opi, skąd, dla tych, którzy mają nogi, można kontynuować do Passo Godi i Scanno, dodając kolejne kilometry i przewyższenia. Polecam ją wszystkim, ponieważ jest przejezdna, ale jest też dobrym sprawdzianem dla tych, którzy żyją na rowerze bez ambicji, ale szukają osobistej satysfakcji.