Het is mijn eerste klim in het natuurpark van de Morvan en ik ben niet teleurgesteld!
De weg kronkelt zachtjes tussen de velden door. Het terrein is ook zacht, niet helemaal zoals de kou die een beetje prikt... Maar die ook geleidelijk een zeer delicaat ijzig landschap onthult. Het wegdek is prima en we kunnen goed doorrijden tot Les Serteaux. Het landschap wordt wat dieper en na het gehucht beginnen we aan het zware deel van de klim. Een haarspeldbocht brengt ons op een heel smal weggetje, een beetje ruwer maar nog steeds heel goed te berijden. Tot het marktstadje Uchon eten we ongeveer 2 kilometer op, afgewisseld met goede stukken rond 13 en 14％ en een paar vals plat voor welkome recuperaties.
Aan het einde van het weggetje nemen we een stuk van de départementale om het marktstadje te bereiken, een paar auto's, niet veel.
Uchon was mistig die dag. Enkele oude stenen rijzen op uit de omringende mist, tussen het erfgoed en de mysterieuze rotsen.
Vanaf het stadscentrum vlakt de weg af en nog een kilometer zachte helling door de naaldbomen leidt naar de Col de la Croix de Messire Jean, waar het Signal d'Uchon is geplant. Als je de zuidelijke helling en de pas nadert, laat de hemel zich eindelijk zien en moedigt je aan om de laatste meters van deze nogal veeleisende beklimming te klimmen.
Maar de ontdekking onderweg van bomen en bosjes met duizend verhalen, gehuld in hun berijpte kant, is de moeite waard.
Ik weet zeker dat ze in de lente, zomer en herfst net zo mooi zullen zijn...
Een must-do in elk seizoen, zonder twijfel.
Première ascension pour moi dans le Parc Naturel du Morvan, et je ne suis pas déçue !
La route part en lacets, tout doux, entre les champs. Le relief est doux lui aussi, pas vraiment comme le froid qui pique un peu…Mais qui fait aussi apparaître, petit à petit, un paysage glacé des plus délicats. Le revêtement est correct, ça roule bien jusqu’au lieu-dit Les Serteaux. Le paysage se creuse un peu plus, et après le hameau, on entre dans le dur de la montée. Une épingle à cheveux nous amène sur une toute petite route, un peu plus accidentée mais tout-à-fait roulante. Jusqu’au bourg de Uchon, on mangera environ 2 kilomètres alternant entre de bonnes portions autour des 13 et 14％ et quelques faux plats pour des récupérations appréciées.
À la sortie de la petite route, on emprunte un bout de départementale pour arriver au bourg, quelques voitures, trois fois rien.
Uchon ce jour-là est embrumé. De la ouate ambiante, affleurent de vieilles pierres, entre patrimoine et rochers posés là, mystérieux.
À partir du centre-bourg la route s’aplanit, encore un kilomètre en pente douce, au milieu des conifères, pour arriver au col de la Croix de Messire Jean, où le Signal d’Uchon est planté. Phénomène propre à la moyenne et haute montagne : en approchant du versant sud et du col, le ciel se dévoile, enfin, encourageant les derniers mètres de cette ascension plutôt exigeante.
Mais, la découverte tout au long du chemin d’arbres et bosquets aux mille histoires, vêtus de leur dentelle givrée, se mérite.
Je suis sûre qu’ils seront aussi très beaux au printemps, à l’été, en automne…
À faire en toutes saisons, sans hésitation.
Doorgaan met Google
Doorgaan met Facebook
Doorgaan met Apple
