Dark Lane vanuit Long Marston

In de beginfase van onze tochten vanuit Tring rijden we vaak de Dark Lane-klim op, en op dat moment heeft iedereen nog frisse benen, waardoor mensen de neiging hebben om de klim aan te vallen. Maar het is nu eenmaal zo’n klim die zich leent voor aanvallen. Je klimt een tijdje vrij geleidelijk, maar dan wordt de helling steiler en op dat moment kun je niet zien hoe ver de klim nog gaat, omdat hij om de bocht verdergaat. Maar zelfs mensen die de klim kennen, geven hier vol gas om naar boven te komen zonder veel snelheid te verliezen. Als je dan de bocht omgaat en ziet dat de klim nog doorloopt, besef je dat je tot dat punt misschien iets te hard bent gegaan. De rest van de klim kan een echte zware klus zijn, waarbij je je pijnlijke benen in beweging moet zien te houden.
Het is dus een behoorlijk pittige klim, als je hem op tempo rijdt, en je moet er met enig respect mee omgaan.
Zoals de naam al doet vermoeden, kan het daarboven behoorlijk donker zijn door de overhangende bomen, en de weg droogt langzaam op als hij nat is.
Over nat gesproken: de weg is meestal tot op zekere hoogte nat omdat er in de bocht een constante waterlekkage – of waarschijnlijker een bron – lijkt te zijn, die in de zomer nauwelijks opvalt, maar in de winter over de hele weg kan stromen. IJs vormt daarom een risico in de winter, en ik vermijd het om bij koude temperaturen af te dalen, maar ik moet zeggen dat ik het nog nooit echt bevroren heb gezien, dus de dorpsbewoners of de gemeente moeten de weg goed strooien.