Tips in de buurt
Col de Tougnète vanuit Moutiers via D96 is een klim in de regio Savoie. De klim is 30 km lang en overbrugt 1958 m stijging met een gemiddeld stijgingspercentage van 6.5%, wat resulteert in een moeilijkheidsgraad van 1672. De top van de klim bevindt zich op 2403 m boven zeeniveau. Climbfinder-gebruikers deelden 7 reviews over deze klim en uploadden 35 foto's.
Straatnamen: Route de Saint-Laurent, Route du Fayet, Route des Fées, Route des Ménuires & Avenue de la Croisette
5.0 door CycloWorldFabelachtige klim. De route via de D96 is absoluut de moeite waard. Dit is een rustig weggetje met af en toe stevige passages. St Martin halverwege i een gezellig dorp waar je neer kunt ploffen en bidon kan bijvullen. Vanaf Les Menuires begint de autovrije klim naar de Col de Tougnète. Prachtige, open klim met mooie uitzichten. Door het ontbreken van autoverkeer is het adembenemend rustig. De weg is onregelmatig, soms stukken van 15％, om een afdaling. De laatste 600 meter zijn episch steil.... lees verder
Welkom! Activeer je account als je wilt reageren op onze website. Je hebt een verificatie e-mail in je inbox.
Als je foto's wilt uploaden, maak dan een account aan. Het duurt maar 1 minuut en het is helemaal gratis.
Doorgaan met Google
Doorgaan met Facebook
Doorgaan met Apple
Aanmelden met e-mail
Gedaan op gravel terwijl het afdaalt naar Meribel over voetpaden. Van Moutier naar Les Menuires moet je je inspanning goed beheren, want na...
Fait en gravel car redescende sur meribel par les chemins. Depuis Moutier jusqu'aux Menuires, bien gérer son effort car après...
"Een prachtig stuk stront!
Zo omschreef de krant Le Parisien de Col de Tougnète!
Ja, het is waar: het is een geweldige klim!
Een lange eerste sectie die je 23 kilometer lang geduldig uitput, helemaal tot aan Les Ménuires. En een verschrikkelijke finish die het helemaal afmaakt!
De D96 is bijzonder aangenaam. Hij slingert zachtjes door een rustgevend landschap. De hellingen zijn licht, maar onregelmatig en er zijn zelfs twee afdalingen.
We vervolgen onze weg op de D117, die over het algemeen ook in goede staat is. Heel weinig verkeer. Aangename weg en landschap. Het is lang, maar je raakt niet uitgekeken.
En hier zijn we op een hoogte van 1807m! Vanaf Moutiers is dat 1.300 m stijgen.
Het skioord Les Ménuires staat vol met enorme, arrogante gebouwen die ongetwijfeld zeer winstgevend zijn...
Kom op, daarvoor zijn we hier: we vallen dit merkwaardige, gloednieuwe, onberispelijk onderhouden fietspad aan.
Vanaf het begin gaat het steil omhoog en dat is nog maar het begin van de problemen... De hellingen zijn totaal irrationeel en onregelmatig!
Hellingen breken om de 100 meter!
Het einde is gewoon verschrikkelijk! Een van de borden bij de afdaling kondigt 27％ aan!
Dit is wat de journalist van Le Parisien schreef:
"Lopen is vals spelen, de top is in zicht!" Aan de kant van de weg die naar de Col de Tougnète leidt, boven het skigebied Les Menuires, waarschuwt een surrealistisch bord de arme fietsers voor de moeilijkheden die in het verschiet liggen. We zijn niet voor niets op de zwaarste pas van Frankrijk...".
De borden zijn inderdaad hilarisch: "profiteer, het gaat bergafwaarts" of "helemaal naar links, als je dat nog niet gedaan hebt"...
En er zijn overal marmotten!
De grote fiets die de finish markeert is heel sober en geslaagd.
Overal langs dit vreemde fietspad is het landschap bijzonder elegant.
Het uitzicht vanaf de top is behoorlijk majestueus. Op een heldere dag kun je de Mont Blanc zien liggen.
Een ongewone en fantastische klim!
Een hele uitdaging!
Zeker de moeite waard.
« Une belle saloperie ! »
C’est dans ces termes que le journal Le Parisien décrit le col de Tougnète !
Oui, c’est vrai : c’est un sacré morceau !
Une longue première partie qui use patiemment le bonhomme pendant 23km, jusqu’aux Ménuires. Et une fin terrible qui l’achève !
La D96 est extrêmement plaisante. Elle serpente délicatement à travers des paysages apaisants. Les pourcentages sont plutôt doux, mais irréguliers et on a même droit à deux tronçons qui redescendent.
On poursuit sur la D117 qui, elle aussi, est globalement en bel état. Peu de circulation. Route et paysages plaisants. C’est long, mais on ne s’ennuie pas.
Et mine de rien, nous voilà déjà à 1807m d’altitude ! Depuis Moutiers, ça représente déjà 1300m de dénivelé positif.
La station des Ménuires est garnie d’immenses immeubles arrogants mais sans doute très rentables…
Allez, on est là pour ça : on attaque cette curieuse piste cyclable toute récente et impeccable.
Ça grimpe fort dès le début et ce n’est que le début des ennuis… Les pourcentages sont totalement irrationnels et irréguliers !
Des ruptures de pentes tous les 100 mètres !
La fin est juste terrible ! Un des panneaux de la descente annonce 27％ !
Voilà ce qu’écrit le journaliste du Parisien :
« « Marcher c’est tricher, le sommet est en vue ! » Sur le bord de la route menant au col de Tougnète, au-dessus de la station de ski des Menuires, une pancarte surréaliste prévient les pauvres cyclistes des difficultés qui les attendent. Nous ne sommes pas dans le col le plus dur de France pour rien… »
Les panneaux sont effectivement désopilants : « profite, ça descend » ou « tout à gauche, si ce n’est pas encore fait »…
Et puis, des marmottes partout !
Attention à elles dans la descente !
Le grand vélo qui matérialise l’arrivée est très sobre et réussi.
Tout au long de cette étrange piste cyclable, les paysages sont extrêmement élégants.
Là-haut, les vues sont assez majestueuses. Par temps clair, le Mont-Blanc.
Une ascension atypique et formidable !
Un sacré défi !
À faire, sans aucun doute.
De eerste 21 km worden gedeeld met de klim naar Val Thorens. Het veiligste is om deze lange "warming-up" te doen en je pedaal op het metaal te houden voor de laatste 7 km...
Daarna doorkruis je Les Ménuires. Sla vervolgens linksaf naar de uitgang van het centrum: een bord geeft het fietspad aan.
Omdat de hellingen op dit pad erg onregelmatig zijn, kun je het beste op de makkelijke stukken wat gas terugnemen. De eerste 6 km is het niet erg ingewikkeld. Er zijn verschillende steile (> 15％), maar korte klimmetjes. Daarentegen zijn de laatste 600 meter het zwaarst: passages van meer dan 20％, 22％ en zelfs 27％ in de buurt van het hostel en de grote fiets... waardoor je bijna de illusie krijgt dat het'het einde is... maar nee, er'is nog de laatste laatste stijging, die echt pijn doet op 2400m. Dat gezegd hebbende, vond ik deze klim minder moeilijk (alles is relatief) dan de Col de la Loze via de Méribel piste, die meer zeer steile switchbacks heeft. Wat de Tougnète betreft, als je eenmaal weet wat je te wachten staat, hoef je alleen maar je adem en je benen in te houden voor de laatste inspanning.
De eerste meters van de afdaling zijn indrukwekkend. Maar de piste is goed en als je het rustig aan doet, krijg je het onder de knie.
Les 21 premiers km sont communs avec la Montée vers Val Thorens. Le plus prudent est de gérer ce long "échauffement" et en garder sous la pédale pour les 7 derniers km...
On traverse ensuite les Ménuires. Prendre ensuite à gauche vers la sortie du centre de la station : un panonceau indique la piste cyclable.
Comme cette piste présente des pourcentages très irréguliers, le plus économique consiste à lâcher prise dans les parties faciles. Ce n'est pas très compliqué pour les 6 premiers km. On franchit plusieurs ressauts, certes très raides (> 15％), mais courts. En revanche les 600 derniers mètres sont les plus durs : passages à plus de 20％, 22％ et même 27％ à proximité de l'auberge et du grand vélo... qui vous donne presque l'illusion que c'est la fin... mais non, il reste de dernier ressaut final, qui fait bien mal à 2400m. Cela dit, j'ai trouvé cette ascension moins difficile (tout est relatif) que le col de la Loze par la piste de Méribel, qui présente plus de ressauts très raides. Pour la Tougnète, quand on sait ce qui nous attend, il suffit de conserver du souffle et des jambes pour l'effort final.
Les premiers mètres de la descente impressionnent. Mais la piste est bonne et en se lançant doucement, ça passe bien.
Start via de D96 waar direct een bordje aangeeft dat de 'Montée de Belleville' nog 31km duurt, niet erg motiverend. Initieel krinkelend via kleine dorpjes op ok asfalt (12/06/25 wat typisch Frans grind - geen erg bergop). Even later kom je op de grotere baan richting Les Menuires, zoals bij mij op een warme dag best puffen geblazen. Doorheen het skidorp klein straatje links in, de poort tot de hemel/hel. Vanaf dan onregelmatigheid troef qua pentes, weliswaar in een schitterend decor. Houd wat over voor de laatste kilometer want daar zal je nog gruwelijk op de proef gesteld worden met stukken tot 27％. Magnifieke klim - opgelet voor steentjes in de afdaling!
Fantastische klim! Onbekende broertje van de Col de la Loze. Voor mij is de Tougnète enkel het stuk wat je vanuit het dal fietst als je op weg bent naar Val Thorens. Dat stuk is speciaal voor fietsers aangelegd en je hebt fantastisch uitzicht! Er zitten hele heftige en steile stukken tussen (zeker het einde), maar dat maakt het ook leuk! Helemaal tof als het is aangesloten aan de andere kant vd berg wat wel ooit de bedoeling is. Dan kun je via deze weg naar Meribel afdalen en sluit het mooi aan op de Col de la Loze. Nu moet je nog ff terug afdalen :)
Fabelachtige klim. De route via de D96 is absoluut de moeite waard. Dit is een rustig weggetje met af en toe stevige passages. St Martin halverwege i een gezellig dorp waar je neer kunt ploffen en bidon kan bijvullen. Vanaf Les Menuires begint de autovrije klim naar de Col de Tougnète. Prachtige, open klim met mooie uitzichten. Door het ontbreken van autoverkeer is het adembenemend rustig. De weg is onregelmatig, soms stukken van 15％, om een afdaling. De laatste 600 meter zijn episch steil.
| 7 km/u | 04:16:44 |
| 11 km/u | 02:43:23 |
| 15 km/u | 01:59:48 |
| 19 km/u | 01:34:35 |
Deze pagina is beter in de app
