El Teide

Podjazd zaczyna się w miejscu, gdzie droga (Carretera General del Sur) przebiega pod autostradą (TF-1), ale nie ma możliwości zaparkowania samochodu na chwilę wzdłuż drogi. Dlatego wyjechałem około 300 metrów dalej, gdzie krótki odcinek drogi skręca w lewo w pola. Inną opcją jest wyjazd z ruchliwego bulwaru na południe od autostrady.
Początkowe kilometry nie są przyjemne; duży ruch na szerokiej drodze, ale w miarę wspinania się wyżej tłumy maleją. Od miejscowości Vilaflor robi się naprawdę przyjemnie i w dni powszednie (połowa maja) ruch jest stosunkowo niewielki. To, co mnie irytowało, to hordy turystów pędzących pod górę w grupach na quadach. Hałas motocykla jest już intensywny, ale nic w porównaniu z quadami... Nie bez powodu wielu z nich jeździ z ochronnikami słuchu....
Oficjalna wspinaczka kończy się tuż za parkingiem wyciągu na Teide, ale ja pojechałem jeszcze około 6 kilometrów do Portillo Alto, aby coś zjeść/pić, ponieważ od wioski Vilaflor do końca trasy nie natkniesz się na nic, w czym mógłbyś się zaopatrzyć.
Kaldera pod Teide jest ogromna i bardzo piękna! Liczne wypływy lawy świadczą o pierwotnych siłach, które ukształtowały tutejszy krajobraz w przeszłości. Gorąco polecam!

To była naprawdę najprzyjemniejsza wspinaczka, jaką kiedykolwiek zrobiłem... zajęła mi niecałe 4 godziny przy prędkości około 11 km / h. Nachylenie nigdy nie staje się ponure, można cieszyć się krajobrazami i śliską nawierzchnią drogi, która po prostu nadchodzi. Bez wątpienia najlepszy odcinek był za Vilaflor, gdzie ruch zamiera i wjeżdża się do lasu! Miłej jazdy!

Wspiąłem się na El Retamar na wysokości 2100 m, a następnie zszedłem z góry przez Chio. Aby dostać się na prawdziwy szczyt, trzeba wspiąć się nieco dalej do punktu na wschód od stacji kolejki linowej. Dolna część głównej wspinaczki do Camella jest bardzo ruchliwa i najlepiej trzymać się pojedynczego pliku i korzystać z pobocza tam, gdzie to możliwe, ale uspokaja się po skręceniu do Arony. Od tego momentu jest to wspaniała, spokojna droga wijąca się przez lasy sosnowe.

Wspinaczka przez chmury i widok słońca na szczycie były bardzo satysfakcjonujące. Na trasie spotkałem kilku innych rowerzystów. Spory ruch samochodowy na dole, ale zelżał pod szczytem.

Wspiąłem się z Los Christianos w dniu 11.01.25. To przyjemna, miarowa wspinaczka, mijająca piękne krajobrazy i widoki.
Wskazówka dla cięższych rowerzystów, weź rower z małymi biegami. Ważę 95 kg, a z dodatkowymi napojami i jedzeniem w plecaku z łatwością 100 kg + rower.
Rower to Specialized Roubaix z przełożeniami 33-36 (nawet mniejszymi niż 34-34). Do krawędzi krateru jechałem średnio 220 watów przez 3h40.
Do kolejki linowej potrzebowałem 4h15 ze średnią mocą 218 watów. Moja średnia prędkość wynosiła 10 km/h. Po tym następuje zejście trwające około godziny.
Weź ze sobą wystarczającą ilość napojów i jedzenia, w razie potrzeby możesz zatankować w Villaflor.
Jeśli dozujesz od początku, wspinaczka jest zdecydowanie wykonalna.

Właśnie odbyłem tę wspinaczkę w październiku, temperatury około 25-27 stopni. Wyjechałem wcześnie z Playa Adeje, ale mimo to pierwsza część do Arony jest bardzo zatłoczona ruchem samochodowym i niezbyt ładna. Dopiero później, wyżej, ruch turystyczny wzrasta. Wtedy motocykliści, między innymi, mijają cię z bardzo dużą prędkością i hałasem, co było dla mnie dość niepokojące. Z El Retamar na wysokości 2170 m n.p.m. zjeżdża się do Cañadas, a następnie dalej do Montaña Blanca, najwyższego punktu na drodze ze względu na ogromny krater, ale nie spotkałem tam żadnych rowerzystów, większość z nich wraca do hotelu w El Retamar, myśląc, że zadanie zostało wykonane, podczas gdy M. Blanca, nieco za kolejką linową, jest jeszcze 200 m wyżej.
Obserwatorium jest również inną opcją i jest nawet nieco wyżej niż Montaña Blanca, ale ponieważ to tylko 20-30 m i sporo więcej kilometrów, nie wydawało się to warte zachodu.

Podjazd nigdy nie był trudny, ale długi od samego początku, nie można się rozgrzać. Doskonały asfalt. Dopuszczalny ruch samochodowy. Po Vilaflor wspinaczka staje się nieco trudniejsza z licznymi punktami na poziomie 10％, ale nic dramatycznego. Na szczycie widok jest bajeczny i więcej niż wynagradza wysiłek. Wspinaczka, którą zdecydowanie warto zrobić. Na szczycie można zaopatrzyć się w zapasy w strukturze parku. Jest tu bardzo długi zjazd, na którym można naprawdę przyspieszyć, ale należy uważać na wiatr, który czasami wieje zdradziecko. Z 49-kilometrowej trasy 43/44 km to wyłącznie podjazdy. Spektakularna trasa, której nie można przegapić, jeśli ma się odpowiednie przygotowanie.

Podjazd jest łatwy do pokonania, a wraz ze wzrostem wysokości zmniejsza się również natężenie ruchu.

Piękne drogi, ładny długi podjazd. Szkoda, że dużo samochodów i motocykli sprawia, że jest to mniej przyjemne.

Prawdopodobnie najlepsza wspinaczka, jaką kiedykolwiek podjąłem - od poziomu morza o wschodzie słońca do krateru wulkanu. Widoki zapierają dech w piersiach, a drogi są idealne. Moja rada brzmi: nie przestawaj jeść i upewnij się, że masz wystarczająco dużo jedzenia i wody, aby zabrać je ze sobą poza Vilaflor.

Wspinałem się po około pół roku jazdy na rowerze. Po raz pierwszy uderzyłem w ścianę, trzęsły mi się ręce i w ogóle. Musiałem zatrzymać się na około 10-15 minut, wziąłem trochę kofeiny i żeli energetycznych i kontynuowałem. Nie jest stromo, ale jest długo! Niemniej jednak piękna.

Ta wspinaczka jest długa, miej to na uwadze! Mam na myśli zaopatrzenie się w wystarczającą ilość napojów, przyjęcie osiągalnego tempa (będziesz musiał być w stanie utrzymać to przez około 3 godziny, w zależności od tego, jak szybko to zrobisz) Po tej stronie jest bardziej stromo niż z Los Gigantes, nie ma też tak wielu miejsc do uzupełnienia zapasów. Początek wspinaczki jest dość chaotyczny, dość duży ruch. Latem trzeba uważać na upał! Polecam tę trasę wiosną lub jesienią

Wspinałem się już dwa razy podczas wakacji w ramach przygotowań do Marmotte. Raz z Palmar (lipiec), drugi raz z Playa de Las Americas (koniec października). Jeśli zaczynasz od obszarów turystycznych (takich jak Los Christianos lub wyżej), zawsze musisz uważać na początku. Mimo że pasy są w porządku, nadal nie uważam, aby zjazd był całkowicie przyjazny dla rowerzystów. Następnie podjazd: jest długi! Dawkuj dobrze i (jeśli masz watomierz) staraj się trzymać watażu. Ciężkość nie tkwi w ％'es, ale w długości. Odcinek do Villaflor oferuje piękne, otwarte krajobrazy i widoki, ale oznacza to również jazdę w pełnym słońcu. Upewnij się więc, że jesz i pijesz wystarczająco dużo. Moja rada: upewnij się nawet, że 2 puszki napoju są całkowicie wyczerpane po przybyciu do Villaflor. Jest jeszcze jedna mała kawiarnia, której nie można przegapić. Uzupełnij tu puszki z napojami, wypij colę i kup banana. Od tego momentu rozpoczyna się długi odcinek końcowy. Przejeżdża się przez Narodowy Park Teide. Masz tu więcej schronienia przed drzewami, co z pewnością jest mile widziane latem. Im wyżej, tym zimniej. Latem szczyt Teide jest w porządku, jeśli wspinasz się wiosną lub jesienią; pamiętaj, aby sprawdzić temperaturę przed wyjazdem. Może tam być o 10-15 stopni niższa niż na dole. Absolutna konieczność, jeśli lubisz jazdę na rowerze i wspinaczkę. Widok na księżycowy krajobraz i długą prostą z Teide przed tobą jest po prostu imponujący. Powrót i zjazd najprzyjemniejszy jest dla mnie drogą w kierunku Los Gigantes.

Wspaniała wspinaczka rowerowa!
Trochę chaotyczny na dole wzgórza, gdy wjeżdża się na drogę, ponieważ przejeżdża się pod główną dwupasmową autostradą i trzeba pokonać kilka ruchliwych rond!!! Po ich pokonaniu wspinaczka zaczyna się naprawdę!
Po drodze znajduje się kilka kawiarni i sklepów, w których można uzupełnić paliwo.
świetna nawierzchnia i niesamowite widoki!!!

Ponieważ zatrzymaliśmy się w Palm-Mar, stamtąd wyruszyłem. Tam droga prowadzi lekko pod górę do Guaza. W Guaza zjeżdża się pod TF-1 i droga zaczyna się wspinać z prędkością 6-7% aż do pierwszego ronda w Buzanada. Tam należy skręcić w lewo w kierunku Camella, najpierw w dół, a następnie wspinać się z powrotem z prędkością 5-6%. W Carmella 2. rondo w kierunku Arona, gdzie wjeżdża się na podjazd, który zaczyna się w Los Cristianos. W kierunku Arony i tak jest nieco bardziej stromo, czasami zbliżając się do 9%. Po 5 km jesteś w Arona i skręcasz w lewo pod mostem w kierunku La Escalona. To tutaj naprawdę się zaczyna, po 1 km wyjeżdżasz z Arony i dostajesz jeden zakręt za drugim z bonusem w postaci pięknych widoków na La Gomerę, a jeśli masz szczęście (tak jak ja, piękna, czysta pogoda około 25 stopni), możesz także rzucić okiem na El Hierro i La Palmę. W La Escalona można zmienić bieg na nieco cięższy lub dać nogom trochę tlenu. Procenty spadają nieco w dół (odcinki około 3% z szczytami do 10%) aż do Vilaflor. Tutaj można odpocząć na tarasie, ale ja jechałem dalej. Zaraz za Vilaflor znów jeden zakręt za drugim. Im wyżej się wznosiłem, tym lepiej widziałem okoliczne wyspy (w tym Gran Canarię). Cóż za wspaniałe widoki. Tutaj można spodziewać się 12 km wspinaczki o nachyleniu około 6,5%. Pierwsze kilometry rzadko schodzą poniżej 7%. Za lasem następuje skręt w prawo, gdzie następuje pierwszy zjazd w kierunku Teide. Teraz następuje kilka kilometrów, na których można ustawić dobre tempo i odpocząć nogi. Za Parador znajduje się kolejne około 4 km przy 4% nachyleniu, ze szczytami sięgającymi 9,5%. Następnie docieramy do teleférico na Teide. Na szczycie wciąż było 18 stopni (3 dni później na szczycie spadł śnieg). Dla mnie najtrudniejsze dopiero przede mną. Po kilkukilometrowym zjeździe czeka nas ostry podjazd do Vilaflor, gdzie można zatankować, a następnie piękny zjazd w kierunku wybrzeża.
Pierwszy odcinek do Arony przejeżdża się między lokalnymi samochodami. Od Arony napotykasz głównie turystów, którzy mają mniej szacunku dla rowerzystów niż mieszkańcy Teneryfy. Mijamy samochody z wypożyczalni, autobusy (duże i małe), prywatne taksówki, jeepy safari, buggy, motocykle i (co najniebezpieczniejsze) quady. Ale jak bardzo podobała mi się ta wspinaczka.

Niesamowita wspinaczka, wspaniałe widoki, ładne nachylenie, dobra nawierzchnia drogi, polecam zatrzymać się w połowie drogi w restauracji "La Paz" w Vilaflor

Zacznij od Los Cristianos nad morzem, masz najwięcej hm z ± 2300 m. Strava zaczyna liczyć dopiero za drugim rondem. Uważaj na lekkomyślnych hiszpańskich kierowców i niebezpieczne ronda bez ścieżek rowerowych. Pierwszy znak "El Teide" jest już widoczny. Przy 6-7％ trzeba zachować spokój aż do minięcia Arony, wciąż jest się świeżym, ale droga wciąż jest długa. Za Aroną sytuacja się poprawia i zachowujemy rezerwy aż do wioski Vilaflor, skąd droga prowadzi do 7-8-9％, według Garmina, przez około 7 km. Szczyt nie znajduje się nigdzie w pobliżu, ale wtedy można się zrelaksować. W pobliżu Vilaflor mogą występować chmury mgliste i temperatura ± 10 ° C, trochę zimno podczas zejścia bez ochrony. Bezchmurny start nie gwarantuje bezchmurnej jazdy. Wystarczy mi podwójna koszulka i lekkie rękawiczki. To, że jest tam dużo miejsca dla rowerzystów to żart, ładny asfalt, a samochody trzymają dystans niezależnie od tego, czy wyjeżdżają za tobą z piskiem opon. Podziwiać to można tylko na pierwszym zjeździe po ± 33 km, wtedy jest się ponad chmurami i na pewno można kilka razy zatrzymać się na zdjęcie z El Teide w tle. Z widokiem na telecourse rozpoczyna się ostatni niewielki podjazd. Na wysokości 2361 m n.p.m. pod koniec października słońce daje co najmniej 20°C ciepła, a to załatwia sprawę. Niewiele miejsc odpoczynku zajętych przez wiele samochodów. Zjazd w tym samym kierunku do Los Cristianos jest przyjemny, ale zachowaj bezpieczeństwo, minibusy łatwo wyprzedzają i mogą być uciążliwe, więc czekam trochę na poboczu. Zjazd za Aroną może być bardzo wietrzny i niebezpieczny ze względu na duży ruch. Mój dystans => 48,3 km - średnia prędkość 10,5 km/h. Wskazówka, można również wspiąć się na El Teide z Puertito de Guimar, również przyjemną szeroką ścieżką i bardzo cichą. Podsumowując, historyczna wspinaczka dla mnie, teraz na Pico Veleta.

Wróciłem rok później i ponownie wypożyczyłem rower. Tym razem na szczęście nie było 40 stopni Celsjusza, co sprawiło, że jazda była o wiele przyjemniejsza. Jechałem z Adeje iz powrotem przez Chio. Uzupełniłem paliwo w Villaflor, a następnie udałem się do księżycowego krajobrazu. Do zrobienia, wymagana wytrzymałość.

Piękna wspinaczka i świetny asfalt!
Piękne doświadczenie, najpierw z obszarem winnym, nieco wyżej z drzewami, a na końcu wydaje się, że jest jak z innego świata, gdy jesteś na szczycie z obszarem wulkanicznym.

Niesamowita wspinaczka! Świetna nawierzchnia, minimalny ruch, wspaniałe widoki.
Moje wskazówki:
- wjedź tą drogą na górę i wróć na dół przez Guia de Isora.
- po drodze zatrzymaj się w Dulcería Hermano Pedro na kawę i przekąskę
- jeśli chcesz wjechać bezpośrednio na stację kolejki linowej, musisz dotrzeć tam przed 16:00. Później zamkną bramę i nie będzie można przejechać ostatnich kilkuset metrów.

Biorąc pod uwagę punkty wspinaczkowe, jest to wspinaczka numer jeden na Teneryfie. Potężna wspinaczka, która wydaje się nie mieć końca. Aż do La Camella duży ruch, ale ponieważ jest tam ładna "ścieżka rowerowa" obok jezdni można bezpiecznie jeździć na rowerze. Za La Camella może zacząć się przyjemność. To głównie długość może sprawić, że ta wspinaczka da Ci trudne chwile. Upewnij się więc, że jesz i pijesz wystarczająco dużo, ponieważ jeśli nie ma już sosu w nogach, to jest to "koniec ćwiczenia". Za Vilaflor czekają Cię najtrudniejsze kilometry. Cudowny moment, kiedy po 32 kilometrach można trochę zjechać, a następnie przejechać przez równinę z imponującym El Teide w polu widzenia. Ostatnie kilometry przez wulkaniczny krajobraz robią ogromne wrażenie. Wspinaczka, której nigdy nie zapomnisz!

Euforyczne uczucie wejść na szczyt. To uczucie jakby się było na szczycie świata. Silne nogi zdecydowanie mają tu zastosowanie. A jeśli chcesz, żeby Twoje łydki poczuły piekło, to jest właśnie ta wspinaczka. Zachwycające widoki 👌

Bardzo przyjemna i stała wspinaczka, która oferuje zapierające dech w piersiach widoki po wejściu na szczyt. Zmiana scenerii jest totalna po dotarciu do krateru wulkanu! Uważajcie, weźcie ze sobą coś ciepłego, bo na szczycie (a jest wietrznie!) i w drodze na dół jest zimno. Polecam zejście od zachodu, w kierunku Los Gigantes. Nie jest on dużo dłuższy, widoki są bardzo ładne, a ładne proste na początku zjazdu pozwalają szybko wyjść ze strefy zimna i nabrać trochę prędkości bez podejmowania ryzyka.

Fajny podjazd, długi, ale na pewno nie przesadnie trudny. Ostatnie kilometry jechałem przez mgłę/deszcz, gdy tylko przekroczyłem krawędź krateru znów było słonecznie. Ale tak, trzeba też znowu zejść, więc zejście było szczególnie mokre i zimne w 1 połowie. Podsumowując, fajna wspinaczka.

Piękna wspinaczka, nachylenie nie jest złe, ale jej długość sprawia, że jest bardzo ciężka. Ponad 4h wspinaczki, zakwaszenie uderzyło zwłaszcza, gdy na powrocie po 15km zjazdu dostajemy do pokonania kolejne ok. 200m. Pierwsza połowa do Viaflor to ciepłe, ale listopadowe temperatury. Na samym szczycie było tylko 8 stopni. Na szczęście choć w pełni otwarte więc słońce. Przynieś dodatkową warstwę na zejście o tej porze roku. Unikalne doświadczenie.

Heb deze machtige klim gisteren gefietst. De lengte en de warmte maakten het zwaar aangezien ik pas rond elf uur aan de klim begon (dit raad ik niemand aan!). Het gedeelte tot Vilaflor is prima te doen. Het wordt nergens echt steil en de vergezichten op de zee zijn mooi. Vilaflor is ook het laatste punt waar je vloeistoffen kunt inslaan tot de top. Na Vilaflor werd het pittiger i had ik moeite om een tempo van 8km/h vol te houden. De temperatuur was nog hoog hier namelijk en de zon sterk. Flink afzien dus. Eenmaal boven bij het bord van El Teide neemt de wind toe maar wordt je beloond met een adembenemend zicht op de vulkaankrater en de berg. Dit gaf me een euforisch gevoel. Wil je richting de kabelbaan, dan zijn de laatste paar kilometer nog even door harken. Ikzelf had er niet de energie voor en ben doorgereden tot de cafetaria. Ben vrijwel geen andere renners tegengekomen trouwens.

Na wakacjach na Teneryfie w zeszłym tygodniu z rodziną i krewnymi. I tak wypożyczyłem rower.
Skończyło się na wspinaczce do stacji pomp w Vilaflor. Nie było odpowiedzialne iść dalej biorąc pod uwagę temperaturę (lokalnie około 40°) Piękna, długa wspinaczka, spokojna mimo okresu letniego. Na pewno wrócę, temperatura była jedyną przeszkodą, sama wspinaczka jest bardzo łatwa do wykonania, gdy już nabierzesz odpowiedniej kadencji. Vilaflor to zresztą ostatni punkt do tankowania, po nim zaczyna się księżycowy krajobraz.

Wspinaczka rozpoczyna się na terenach miejskich, ale szybko się uspokaja i jedzie się przez ciągle zmieniające się krajobrazy. Piękne widoki przeplatają się z ostatnim odcinkiem do 'szczytu' z kraterem El Teide w tle.

Bardzo długa wspinaczka przez piękne krajobrazy, które ciągle się zmieniają. Dosłownie przejeżdża się nad krawędzią krateru wulkanu, a potem trochę zjeżdża i znowu trochę się wspina. Nigdzie nie robi się naprawdę stromo, ale długość sprawia, że jest ciężko. Ponieważ zaczynasz na poziomie morza i dochodzisz do ponad 2000 m, jest to nadal bardzo wyjątkowa wspinaczka.
Na szczycie nawierzchnia drogi nie jest zbyt dobra, sporo wybojów i dziur.

Niesamowicie piękna wspinaczka, która zaczyna się łatwo. Ponieważ wspinaczka jest bardzo długa od podnóża 52 km kończy się to sporym wyzwaniem.

Nigdy wcześniej nie znalazłem tak pięknego końca wspinaczki. Dochodzisz aż do znaku El Teide, a potem schodzisz przez chwilę i wychodzisz za zakręt w kierunku krateru, że tak powiem. Niewiarygodnie piękne i nie do opisania