Côte Marie-Thérèse / Côte des Quatre Chemins z Heer-Agimont

Zupełnie nowa droga, bardzo przyjemna do jazdy, z dużą ilością drzew, które zapewniają chłód.

Pierwsza część przed castel des sorbiers to podjazd na 10,5, a następnie zjazd na 8.
Następnie przyjemny podjazd do skrzyżowania.

Poszedłem więc pod górę i nie było łatwo. Potem zszedłem i miałem dość. Pomyślałem. Ale potem część druga uderzyła jak bomba i była nawet dwa razy trudniejsza niż pierwsza. Człowieku, człowieku, człowieku. Nawiasem mówiąc, droga jest dość zatłoczona. Na szczycie jest jednak ładnie z tymi wiatrakami.

Są to tak naprawdę dwa oddzielne podjazdy. Pierwszy prowadzi przez wioskę, a następnie po lekkim zjeździe pnie się stopniowo, ale stabilnie w górę po ładnej drodze w dobrym stanie.

Trudny podwójny podjazd po ładnej i szerokiej trasie. Czasami może być tu trochę tłoczno. Jeśli na końcu skręcisz w prawo, możesz połączyć się z końcem innego podjazdu. Daje to kolejne fałszywe płaskie kilka kilometrów.

Ta wspinaczka nadal czasem pojawia się w moich koszmarach. Sam w sobie nie jest to aż tak'trudny podjazd - z pewnością pomógł mu świeży asfalt - ale ten podjazd znalazł się na trasie mojej 'Granicy Belgii' po 230 kilometrach z mocno zapakowanym rowerem i pod ołowianym słońcem: puffing!

Podwójna wspinaczka rozpoczyna się po przejechaniu przez piękny most na Mozy (ostatni na terytorium Belgii) w Heer-Agimont. Przez centrum wioski Heer jest nieco trudny podjazd na pierwszy płaskowyż z ładnymi widokami na dolinę Mozy, po czym następuje stromy zjazd do lasu, który zmienia się z powrotem przez kilka zakrętów w nieco dłuższą wspinaczkę na drugi szczyt, który znajduje się na rozdrożu.
Przyjemny dwuczęściowy podjazd w Ardenach z dobrym asfaltem i niezbyt dużym ruchem.

fajna wspinaczka, która moim zdaniem składa się z 2 oddzielnych podjazdów. Przebiega na łączniku między Heer a główną drogą między Dinant a Beauraing, mimo to nie jest zbyt źle pod względem natężenia ruchu. Droga została niedawno wyremontowana, więc asfalt jest jak najbardziej fajny. Pierwszy odcinek, który nazwałbym côte de Heer, jest dość stromy, zwłaszcza jeśli zamiast N989 pojedzie się ulicą wiejską Heer. Po szybkim i krętym zjeździe dochodzimy do wzgórza Marie-Thérèse, które wznosi się dość stale. Ładnie osłonięty od słońca i wiatru przez drzewa, możesz tu uwolnić swoje diabły.