Sacro Monte di Varese

Ik moet glimlachen om het feit dat nog niemand er een recensie over heeft geschreven, maar ik kan me voorstellen waarom. Degenen die aankomen bij de splitsing Sacro Monte-Campo dei Fiori kiezen er meestal voor om naar de top van de belvedère van de tweede bestemming te klimmen, juist vanwege de schoonheid van de klim en het uitzicht. Het is duidelijk dat de twee beklimmingen het eerste stuk tot aan de splitsing delen: hierover kan ik alleen schrijven dat het tot aan de splitsing voor de kabelspoorweg een gematigd veeleisende klim is. Vanaf de bocht naar rechts en tot aan de zogenaamde Eerste Kapel (het begin van de Via Crucis die omhoog gaat naar S. Maria del Monte) beginnen de hellingen uitdagend te worden (dicht bij en zelfs meer dan 10％). Het juweeltje is het gedeelte dat na een kort vlak gedeelte meteen zwaar wordt (zelfs 13％) gedurende anderhalve kilometer tot de rotonde bij het kruispunt naar S. Monte. Een bijna rechte klim (met uitzondering van een dubbele bocht min of meer in het midden) die uitdagend is door de continuïteit van het stijgingspercentage over 10％ en die met enige voorzichtigheid moet worden genomen. Na de (werkende) kabelspoorbrug moet je je omhoog worstelen naar een uitgesproken bocht naar links die twee haarspeldbochten inluidt waar je even kunt uitblazen. Na de splitsing wordt de weg zachter tot de laatste haarspeldbocht naar links, waar de weg weer 300 meter begint te klimmen om uit te komen bij het busstation, dat een discreet uitzicht biedt in oostelijke richting van de Rasa di Varese naar Monte Generoso. Sommige liefhebbers zullen zich herinneren dat dit de finish was van de laatste tijdrit van de Giro d'Italia van 1990, gewonnen door een zekere Gianni Bugno, aan wie de klim ook is opgedragen.