Himmelsleiter

Dé berg van mijn vader. Hij vertelde er vaak over, hoe hij, begin jaren '60, deze heuvel nam met zijn vrienden op hun fietsvakantie, fietsend van jeugdherberg naar jeugdherberg. Hij vond het een hele beklimming, met maar twee versnellingen. En dan vooral die naam: Himmelsleiter! Een mooiere naam is nauwelijks te bedenken.
In 1991 reed ik hem zelf, op mijn fietsvakantie. Viel mee. Drie bladen voor helpt enorm... Het was vooral uitkijken naar de spoorlaan, want die ligt net voor de top had mijn vader verteld. Wat ik vooral herinner is het fietspad en de drukke, lange recht weg ernaast. Doet de mooie naam toch eigenlijk tekort. Maar het verhaal van mijn vader blijft mooi: zal hem er nog eens naar vragen!

Kaarsrechte weg naar het dak van de Eifel maar het vrij liggende fietspad er naast slingert net iets meer en is soms mooi van de drukke weg afgescheiden door wat groen. Na het eerste stukje klimmen zie je de recht van de klim in vol ornaat voor je uit. Ziet er heel imposant uit maar de klim is goed te doen zonder echt pittige gedeeltes. Het fietspad heeft prima asfalt maar is wel tweerichtingsverkeer dus opletten voor zeer snel dalende tegenliggers. Bovenin prachtig uitzicht naar achteren.