Mont Noir

Montée assez réguliére par rapport aux différents monts aux alentours. Ressemble presque à un petit col, sur une bonne route. À faire

La première partie sur le « Chemin de Berthen au Mont Noir » est plutôt timide.
Le tronçon central qui commence quand l’on rejoint la D318, est nettement plus exigeant.
La fin dans la forêt s’apaise.
J’ai été un peu déçu du Mont Noir qui m’est apparu moins étonnant, moins particulier que le Mont des Cats ou le Mont Cassel, qui ont de vraies spécificités et qui laissent de vrais souvenirs. Alors, oui, ici, on est plus proche de la nature mais ces quelques maisons moches gâchent tout.
Je vais me mettre en quête d’un versant plus mémorable.

Geen moment vlak, gewoon blijven duwen tot de top.

Het eerste stuk van de klim is het meest aangenaam. Je fietst op een kleine weg en hebt wat uitzicht. Dan kom je op een kruispunt waar je als je pech hebt je ritme kwijt bent gezien er toch wel wat verkeer is. Hierna begint de eigenlijke klim. Het is niet super steil maar toch steil en lang genoeg om je benen te vermoeien. Boven kom je aan de grens met België en zijn er veel horeca.

Commentaire pour confirmer les 2 avis précédents. Je me suis laissée surprendre par la petite descente avec déjà 70km derrière moi. Je ne m’attendais pas à la 2ème partie qui n’est pas difficile en soi mais coupe les jambes si vous avez tout donné avant.

Helemaal eens met onderstaande omschrijving. Als deze op een kilometer of 95 op je tocht zit is het een verraderlijk ding.

Dit is een beklimming waar je je stevig op kan verkijken, zeker als je er al een hele tocht op hebt zitten. Als je hem niet kent denk je dat het na 800m al gedaan is door dat stukje afdaling dat erin zit, maar wat er daarna volgt is nog stevig afzien! Gelukkig geen hele zware percentages, maar hij blijft ellendig lang doorgaan. Om helemaal stuk op te gaan!