Pantokratór z Acharávi

Niespodziewanie ostra góra na wakacyjnej wyspie. Rodzaj nierównej ziemi niczyjej, asfalt całkiem w porządku, ale ostatnia część bardzo stroma z betonowymi grzbietami. A potem ogromny park antenowy na szczycie, trochę nieziemski. Była również spowita chmurami, miłe doświadczenie!

Co to za gówno, zacząłem od strony Perithia na poziomie morza... 880 m na szczycie... kilka płaskich odcinków i ładny fałszywy płaski na szczycie przed końcowym kickerem na szczyt na dobrze tandetnych nawierzchniach... kręcenie kołami i wheelie... to obowiązkowa wspinaczka, kawiarnia na szczycie jest w porządku, jedzenie i kawa całkiem dobre.... zejście w drugą stronę jest świetne!

Gdyby Rococorba (ESP) i Muro di Sormano (IT) miały złe dziecko, byłby to Pantokraktor.
Od samego początku uderza w twarz. 3 km - 5 km, to 2,000 m ze średnią 11％ - 12％ aż do wioski Lafki.
Jeśli uda ci się to przetrwać, wiedząc, że masz kolejne 11 km, aby dostać się na szczyt, zostaniesz nagrodzony 1 km zejścia, zanim znów ruszysz w górę.
Końcowe 1500 m do szczytu to minimum 11％ w górę, co można opisać jedynie jako wyboistą mieszankę papieru ściernego i pokruszonego betonu, ledwo trzymającą się klifu, gdy zbliżasz się do wieży radiowej sygnalizującej szczyt po serii niemożliwie ostrych zakrętów.
Aha, i padało, co sprawiło, że zejście było jeszcze bardziej włochate, niż powinno. Genialne.