Monte Tovo z Isolella

Podejście na Monte Tovo (na końcu asfaltowej drogi do polnego placu i małej kapliczki wotywnej z pięknym widokiem na dolną Valsesię) oferuje dwa zbocza: to dłuższe i bardziej nieciągłe, które w porównaniu z tym, które wspina się z Doccio, oferuje kilka pięknych ścian o nachyleniu zbliżającym się do 20％ i długich odcinkach, które oscylują między 12 a 13％, a czasami 15-16-17％. Różnica w stosunku do północnego stoku polega na tym, że ten, który wspina się z Isolella, oferuje 4 km, które są łatwe z nachyleniem, które oscyluje między 5 a 7％. Pozostałe 6, za miejscowością Costa di Foresto, staje się szczególnie trudne ze względu na bardzo wąską drogę i łagodne nachylenie bliskie 11％. Niestety, południowe zbocze jest również wystawione na działanie słońca na długich odcinkach, więc pokonanie go w wysokich temperaturach staje się niezwykle trudne. Odcinek pomiędzy prawym i lewym zakrętem przed fontanną znajdującą się tuż przed Rifugio Gillodi (obecnie wyschniętą - nie wydaje już wody) na wysokości 1050 m n.p.m. jest najtrudniejszy: 250 m z nachyleniem, które oscyluje na poziomie 16-17％, czyli na samym końcu trudnego odcinka w środku. W okolicach Rifugio nachylenie pozwala na chwilę odetchnąć, po czym znów trzeba zmierzyć się ze ścianą, na szczycie której znajduje się skrzyżowanie z drogą prowadzącą z Doccio. Ostatniego kilometra nie należy lekceważyć: nadal ma nachylenie ponad 10％, a przy najniższych siłach ryzyko utknięcia jest wysokie. Na szczycie widok nie jest zły, ale najlepszy jest ten na odcinku drogi powyżej schroniska Gillodi. Jeśli chodzi o tankowanie wody, jedyną możliwością jest Costa di Foresto, tuż przed rozpoczęciem trudnego odcinka. Jest to podjazd, który powinien być pokonywany tylko przez osoby dobrze wytrenowane i posiadające rower z odpowiednimi przełożeniami.

Piękna wspinaczka przez las, podzielona na dwie części, pierwsza część szeroką, przejezdną drogą, druga część wijąca się przez las wąską drogą.
Jeśli jesteś spragniony, fontanna znajduje się około 700/800 m od szczytu

Piękny wariant wspinaczki do Tovo, który w niczym nie ustępuje drugiemu, z którym łączy się tuż przed metą. Ten jest mniej ciągły, ale ma kilka zdecydowanie bardziej stromych podjazdów niż drugi. Jest jednak równie piękny.