Mont Vial z Pont Charles-Albert przez Gilette

Wspinaczka odbyła się w deszczu i mgle... W międzyczasie udało mi się rzucić okiem na piękną scenerię. To powinna być bardzo przyjemna wspinaczka w pięknej scenerii, z ładnym widokiem na dolinę Var. Jeśli chodzi o samą wspinaczkę, pierwsze 18 km jest spokojne, nigdy nie jest trudne i cały czas ładnie się wznosi. Po drodze mija się idylliczną wioskę Gilette, w której zdecydowanie warto zatrzymać się na kilka ładnych zdjęć. Od 18. kilometra, kiedy zjeżdża się z głównej drogi przy znaku "Mont Vial" i skręca w prawo (za miejscowością Revest-Les-Roches), procenty wzrastają do dwucyfrowych wartości. Od czasu do czasu podjazd okazuje łaskę, dając chwilę na złapanie oddechu, ale nie przestaje kąsać aż do szczytu. Na szczycie, ze względu na mgłę, nie widziałem nic z otoczenia, ale wyobrażam sobie, że w pogodne dni musi zapierać dech w piersiach. Zdecydowanie wrócę tam ponownie, aby doświadczyć tego....

Mont Vial był na mojej liście marzeń od ponad 7 lat, ze względu na fantastyczne zdjęcia, które widziałem na stronie cafe du cycliste. W 2017 r. również planowałem się tam wspiąć, jednak tego samego dnia musiałem zwrócić wypożyczony rower i nie udało mi się zmieścić w czasie. W końcu wspiąłem się na nią w 2024 roku przez Gilette. Na rowerze szosowym miałem ze sobą torby do pakowania rowerów, co sprawiło, że wspinaczka była nieco bardziej pikantna. Jednak aż do Gilette podjazd przebiega gładko i można utrzymać dobre tempo. Za Gilette nachylenie było dość duże aż do skrzyżowania z drogą z Bonson. Za miejscowościami Revest i Tourette dociera się do Col Saint Michel, która nie jest oznakowana, ale można ją zobaczyć, ponieważ droga jest otoczona dwiema skalnymi ścianami. Za Col Saint Michel jest trochę w górę i w dół, a wkrótce dociera się do zjazdu na Mont Vial. Do tego miejsca i tak byłem w drodze przez ponad godzinę. Postanowiłem tymczasowo zostawić tam torby z rowerem w wiacie przystankowej, by jak najlżej podjechać ostatni ciężki odcinek. A jest to konieczne, bo na ostatnich 6 km jest sporo odcinków o nachyleniu 10％. Tutaj jednak mogę też naprawdę cieszyć się widokami, które stają się coraz piękniejsze. Ostre zakręty tutaj są naprawdę otynkowane na stromym zboczu góry, a na szczycie i w drodze powrotnej można podziwiać ten wspaniały widok. Jeśli chodzi o widoki, jest to naprawdę jedna z najpiękniejszych przełęczy, jakie kiedykolwiek pokonałem. Można stąd zobaczyć całą drogę do wybrzeża, a po drugiej stronie najwyższe szczyty Mercantour.