Eperheide z Epen

Długa, spokojna wspinaczka z Epen w kierunku Eperheide w południowej Limburgii. Zaczyna się w wiosce z kilkoma bardziej stromymi odcinkami, a następnie płynnie prowadzi w kierunku płaskowyżu.

Droga jest szeroka i w większości przejezdna. Duży ruch uliczny może nieco wybić z rytmu, ale widoki na pagórkowaty krajobraz wiele rekompensują, zwłaszcza w wyższej części w pobliżu Gerardushoeve.

Od 7/4/26 do połowy czerwca będą prowadzone prace w Epen na Roodweg i Wilhelminastraat. Trasa przelotowa przez Epen do Mechelen zostanie wówczas całkowicie zamknięta. Skrzyżowanie Wilhelminastraat/Julianastraat pozostanie otwarte tak długo, jak to możliwe, ale w pewnym momencie również zostanie zamknięte.

Dla rowerzystów dostępne są następujące alternatywy: Oficjalne objazdy do Mechelen prowadzą przez Schweiberg. Alternatywnie, wjeżdżając do Epen z Eperheide, można kontynuować przez Heimansstraat/Heerstraat do Wilhelminastraat. Tam można wybrać drogę do Belgii przez Terziet lub Camerig. Czy nadal chcesz jechać do Mechelen? Następnie jedź w kierunku Camerig i skręć w Molenweg przy zajeździe De Smidse. Na końcu można skręcić w prawo w kierunku Mechelen.

Nieszczególnie. Często duży ruch. Zjazd do Sjlennich jest jednak przyjemny.

Dobra wspinaczka, niezbyt wyjątkowa, ale wykonalna.

Wspinaczka na drodze z Epen do Eperheide. Podjazd rozpoczyna się na skrzyżowaniu z Wilhelminastraat. Najbardziej stroma część podjazdu znajduje się na początku, aż do opuszczenia obszaru zabudowanego. Następnie nachylenie stale waha się między 4 a 7％, aż do momentu tuż przed Eperheide. Przy pierwszych domach Eperheide do szczytu przy małym placu z figurą Matki Boskiej szybko się wypłaszcza. Od hotelu Berghoeve do restauracji Gerardushoeve po lewej stronie roztaczają się fenomenalne widoki na typowy krajobraz Limburgii.

Przyjemna, ciągła wspinaczka po drodze przelotowej z przeważnie dobrym asfaltem. Początkowo jedzie się poza miastem, a pod koniec krajobraz staje się bardziej zielony i rozległy.

Długi podjazd o dobrym nachyleniu. Przy wyjeździe z wioski po lewej stronie roztaczają się wspaniałe widoki. Tuż przed szczytem należy zatrzymać się na parkingu Gerardushoeve, aby podziwiać fantastyczną panoramę i widok na potrójny punkt graniczny!

Na początku trochę napiera, a potem staje się rozsądnym biegaczem. Z Mechelen łapie się 105 wysokościowców za jednym zamachem, więc da'e się całkiem nieźle jak na holenderskie standardy. Niestety, droga jest bardzo ruchliwa i dopiero w drugiej połowie ma się (ładne) widoki na lewo.

Stabilny gradient i ładny i długi, ale nie ikoniczny. Za dużo budynków wzdłuż (po obu stronach) drogi. Na szczycie kończysz w tym samym punkcie co Schweiberg, co mi się bardziej podobało.

Fajny podjazd, choć robiony pod koniec jazdy więc trochę trudniejszy, ładne widoki i niezbyt wysoki procent.

Dla mnie ta wspinaczka jest zawsze końcową częścią dużej trasy i wtedy nigdy nie jest tak naprawdę łatwa, pierwsza część w Epen jest również najtrudniejsza. Po tym, to już do hoteli. Przed szczytem masz (po lewej) ładne widoki w kierunku camerigu. Dzięki temu wspinaczka jest warta zachodu. Osobiście wolę jechać Schweibergiem jadąc do Slenaken z Mechelen/Epen. Ta wspinaczka jest spokojniejsza, dłuższa i zdobywasz więcej wysokości.

Często jeździ się jako zjazd do Camerig, ale 'podjazd' zdecydowanie jest tego wart. Widoki są fantastyczne, wspinaczka jest dość trudna, ale podejrzewam, że w weekendy, gdy jest ładna pogoda, jest bardzo obciążona ruchem samochodowym/motocyklowym. Skoro i tak tam jesteś, to po prostu to zrób.

Nie jest to wielka wspinaczka, ale widoki są oszałamiające. Zdecydowanie warto zatrzymać się w połowie drogi na parkingu, by podziwiać krajobrazy.

Przejechałem tę wspinaczkę dwa dni temu, ale niewiele z niej pamiętam. Drobna wspinaczka, aby dostać się z punktu A do punktu B. Gerardushoeve jest fajnym punktem celowania, ale wtedy jeszcze nie jesteś tam.

Wspinaczka jest do zrobienia.
Duży ruch w okresie letnim.
Na szczycie płaskowyżu można podziwiać piękne widoki.

Stroma wspinaczka, zdecydowanie dla nieco bardziej doświadczonych. Piękne i tak warte uwagi.

Robię ten podjazd na koniec długiej jazdy przez wzgórza południowej Limburgii. Jeśli po około 150 km wspinania się, zjeżdżania, skręcania i zawracania udaje mi się jeszcze wysiąść z siodełka, uznaję to za miłą, przyjemną wspinaczkę, by po raz ostatni cieszyć się krajobrazem. Jeśli to wszystko już nie działa, wtedy znoszę ból i tęsknię za odkupieńczą jazdą pociągiem do Randstad.