Colle Fauniera / Col di Morts z Demonte

Długi. Bardzo długi podjazd - niewiele pamiętam. Wliczony w Gran Fondo Fausto Coppi, który jest bardzo fajnym GF z Cuneo.

Ukryta w zapomnianym przez Boga, nieturystycznym zakątku Piemontu, Colle Fauniera została uwzględniona w Giro d' Italia tylko 3 razy. Ta wspinaczka, pokonana pod koniec sierpnia 2025 roku, posłużyła nawet tylko jako spektakularny zjazd.
Pierwsza połowa, po rozpoczęciu w Demonte, biegnie w górę bocznej doliny doliny Stura bardzo nieregularnie przez lasy sporadycznie przerywane małymi wioskami. Za San Giacomo, ostatnim na 14 km od szczytu, droga staje się węższa, bardziej stroma, nie ma już żadnych zabudowań i prawie nie ma ruchu.
Jedzie się przez surowy, dziki i odludny górski krajobraz alpejskich łąk między postrzępionymi masywami skalnymi. Świstaki przechodzą przez drogę gwiżdżąc. Pasą się setki owiec. Krowy wałęsają się lub nawet stoją na drodze.
Im wyżej, tym gorsza nawierzchnia. Cała gama żwiru, kamyków, dużych głazów, pęknięć, głębokich dołów, pokruszonych poboczy przechodzi pod kołami. Sporadyczne naprawy dokonywane są pasem nowego asfaltu.
Ostatni kilometr wypłaszcza się, lekko skręcając na balkonową trasę przy skalnej ścianie, która skręca przez szczelinę skalną przed szczytem.
Na szczycie nie ma nic poza kilkoma flagami, krzyżem i oczywiście pomnikiem Pantaniego. Dotarłem tam tego dnia w chmurach, mgle i deszczu. Warunki pogodowe mogą się szybko zmienić.
Ze względu na ograniczoną widoczność i opisaną wcześniej drogę, moje zejście z powrotem przebiegło znacznie ostrożniej niż historyczne nurkowanie Salvoldellego (1999), które przyniosło mu przydomek
"Il Falco" zyskał przydomek.

Praktyczność:
Są źródła wody w wioskach podejścia, i Rifiugio Carbonetto 8 km od szczytu.(jedzenie & picie)
Co kilometr znajdują się znaki informacyjne dla rowerzystów, ale są one raczej małe.
Należy zaopatrzyć się w wystarczającą ilość odzieży na wypadek zmian pogody (zimno/mokro/wiatr).

Opustoszały stromy PAREL.!!!!!!!!
Najbardziej dziewicza alpejska przełęcz powyżej 2500 metrów, jaką znam.
Na Colle dei Morti można w przenośni umrzeć!

Cóż za piękna wspinaczka. Moim zdaniem można go łatwo podzielić na dwie części: pierwszą część podejścia, która jest dość lekka, z kilkoma krótkimi podjazdami, oraz drugą część, w której się wspinasz.
W pierwszej części podchodzi się pod prawdziwą wspinaczkę, wspina się w górę doliny, a następnie wspina się na nią.
Z drugiej strony druga część jest rozpoznawalna, ponieważ zaczyna się od zakrętu, który przechodzi wokół schroniska / chaty. Stamtąd wspinasz się, zawsze z prędkością 10％, do fantastycznej, dzikiej doliny. A stamtąd jest już długo, jeszcze trochę kilometrów do przejechania.
Docieram do fałszywej przełęczy i stamtąd jest jeszcze 1 km.
Na szczycie wita nas PIRAT.

Ciężko, ale pięknie!

Piękna, dzika i wymagająca wspinaczka. Wyjeżdżając z lasu, będziesz pedałować w towarzystwie świstaków i wspaniałego krajobrazu. Druga część wspinaczki jest bardzo ciągła, z nachyleniem często zbliżonym lub przekraczającym 10％, na długich odcinkach. Trawers przed ostatnim podjazdem i przełęczą, z całą doliną poniżej, jest naprawdę niesamowity.

Wspinaczka odbyła się pod koniec maja. Uważam, że była fantastyczna, ponieważ szybko oddalasz się od małego miasteczka i wkraczasz w inny świat ekstremalnego piękna, oddalenia i czystej skali. Jest trudny, a nawierzchnia nie zawsze jest świetna, ale to tylko dodaje mu uroku. Ostatnia tercja jest wspaniała, gdy zakręca się w górę i dookoła przed szczeliną w kształcie litery V prowadzącą do posągu. Wydawało się bardzo pasujące, że Marco znajduje się na szczycie dzikiej, trudnej wspinaczki, być może w końcu tam się uspokoił. Jeden do zrobienia.

Przyjemny, ale trudny podjazd na słabej nawierzchni.
Zrobiłem to z Demonte.

Niesamowicie piękna przełęcz, brak ruchu, nawierzchnia drogi bardzo średnia do złej, a ja uważam ją za kiepską. Dziewiąta przełęcz z dziesięciu najwyższych w Europie, dla mnie najtrudniejsza z dziesięciu.

Ocena między czterema a pięcioma gwiazdkami. Naprawdę wspaniała niespodzianka. Od razu jedna ważna rzecz. Ostatnia sekcja jest zamknięta w tym tygodniu, nie wiem, czy jest to tymczasowe i x jak długo to potrwa. Podczas wspinaczki, zaczynając o 8 rano od Demonte w lipcu, możesz cieszyć się chłodem i cieniem przez pierwsze 10/12 km, które są najbardziej zrównoważone, ponieważ po podjazdach powyżej 10％ następują krótkie odcinki regeneracyjne. Z drugiej strony, ostatnie 12 km jest wystawione na działanie promieni słonecznych i stanowi ciągłą wspinaczkę w pobliżu, a nawet powyżej 10％. Sceneria jest urzekająca, szczególnie tam, gdzie droga się wspina, zero ruchu, spotkałem dwa rowery i pięć świstaków. Jedyny hałas to szum rzeki i gwizd świstaków. Po drodze naliczyłem 5 punktów z wodą, prawie wszystkie na początku. Super polecam mimo dużej trudności! Uwaga na zjazd ze względu na miejscami niedoskonały asfalt, a przede wszystkim bardzo wąską drogę.

Super nieregularna przełęcz we włoskich Alpach. Mój komputer rowerowy wskazywał całe odcinki powyżej 12％. Pomyśl, że wykres na 1 km byłby bardziej odpowiedni dla tej wspinaczki. Co więcej, nie należy również lekceważyć wysokości. Rzeczywiście idziesz prawie do 2500m i zdecydowanie czujesz to na ostatnich kilometrach. Pod względem urody uważałem, że wspinaczka jest fajna, ale nie super wyjątkowa. Widok na górze jest jednak do oprawienia.

Bardzo ładna wspinaczka. Długi i z dość licznymi odcinkami w okolicach 10％. mały ruch. Zjazd w kierunku Ponte Marmora jest jednak w bardzo złym stanie!