Boshuisweg z Gortel

Piękny odcinek, na którym (w niedzielny poranek) poczułem się jakbym był sam na świecie. Wspinaczkę rozpoczynamy mijając ogrodzenie przez kawałek żwiru leżący obok drogi. W połowie drogi mija się dom mieszkalny i kilka innych budynków. To łatwa wspinaczka z rozsądną nawierzchnią. Dopiero pod koniec procenty nieco rosną, ale wtedy jest już po wszystkim. Za szczytem zawróciłem i zjechałem z powrotem.

Na początku droga prawie w ogóle się nie wznosi, ale dalej procenty są bardziej zróżnicowane, więc naprawdę się wspinasz. Asfaltowa droga wije się przez piękny las. Chwilę po wspinaczce droga zmienia się w dobrą szutrową ścieżkę rowerową, która nadaje się również do jazdy na rowerze szosowym.

Co za urocza, cicha, mała droga. Przez las. Kończy się w starym bukowym lesie

Spokojna wspinaczka w środku lasu. Utwardzona droga kończy się na końcu, więc co najwyżej spotkasz rowery szutrowe lub rowerzystów mtb. Większa jest szansa na dziką przyrodę, więc należy zachować ostrożność.

Jeśli chodzi o wspinaczkę, to wcale nie jest jej dużo, ale jest przyjemna. Asfalt umiarkowany, ruch uliczny nieobecny. Niezła wspinaczka, aby później zrobić pole road (na rowerze szutrowym)!