Rue de Graveron

Hier doorkruisen we een piepklein stukje Berry. Een paar rietgedekte huisjes met oude stenen om mee te beginnen, die ons een glimp geven van de warmte van een open haard op deze winterse decemberdag. We zwengelen de pedalen aan om het innerlijke vuur weer aan te wakkeren dat fietsers op de been houdt als ze heuvels bedwingen, hoe onbeduidend ook, in weer en wind.
Het is niets bijzonders'gewoon eenvoud op het platteland, een lichte helling en enkele tientallen meters aan slechts 15％, genoeg om even te zweten.
We passeren een grote tractor, die we gedag zeggen. Je voelt je altijd heel klein, op een fiets, tegenover dit gigantische speelgoed.
Bij de finish krommen de heuvels van de Sancerre zich in de lucht, de mist die hier en daar neerslaat verandert de wijnranken in aquarellen.

Het is niet de meest opwindende klim in de Sancerrois-regio. Afgezien van het ietwat lastige middenstuk is de rest heel gemakkelijk. Er is niet veel dat je onderweg kan boeien. De weg is in redelijke staat. Op de top, trieste velden.