Campello Monti z Omegna

Rzeczywiście bardzo źle. Przez pierwsze 16 km wspinasz się w chłodzie drzew stosunkowo cicho. Asfalt jest doskonały, z wyjątkiem ostatnich 3, kiedy droga bardzo się zwęża. Tylko jedna fontanna po prawej stronie. Zdecydowanie odradzam robienie tego zimą. Latem jesteś osłonięty, z wyjątkiem ostatnich 3 km, gdzie nachylenia przekraczają 10％!!!! Wspaniała sceneria

Moim zdaniem spektakl... lekko zużyty asfalt na ostatnim odcinku, ale nic wielkiego... poza tym spektakl, zero ruchu, piękna sceneria... 10 z wyróżnieniem

Bardzo ładnie wije się przez dolinę. Stopniowo pod górę, aż na ostatnich 6 km robi się brudno i stromo. Na szczycie ładna mała restauracja, ale należy zabrać ze sobą gotówkę.

Piękna wspinaczka wzdłuż Valstrony, mało odwiedzanej doliny, która wciąż jest dość dzika. Pierwsze 2 lub 3 km są dość wymagające, a następnie rozpoczyna się długi podjazd, który można pedałować i prawie nigdy nie stanowi wyzwania. Z drugiej strony, ostatnie 3 km są wymagające na wąskiej i częściowo wyboistej drodze, gdzie nachylenie jest zawsze dwucyfrowe. Przyjazd do Campello Monti jest satysfakcjonujący!

Niezła wspinaczka, ostatnie 3 km asfaltu trochę wyboiste, ostatnie 600 metrów z nachyleniem między 14 a 17％, poza tym w dużej mierze przejezdne.

Piękna wspinaczka przez dolinę. Bardzo mały ruch. Podjazd jest łagodny aż do ostatnich kilku kilometrów. Asfalt jest dobry, z wyjątkiem ostatnich kilku (stromych) kilometrów. Należy zachować ostrożność podczas zjazdu.

Dobra wspinaczka
Bardzo trudne ostatnie 3 km
Bardzo ładna wioska. Warto zatrzymać się na posiłek w trattorii.
Mało samochodów.

Niezły długi podjazd, z nowym asfaltem na początku (pofałdowany podjazd), środkowa część ok asfalt i ostatnie 2-3 km (najbardziej stroma część) zły asfalt (w górę dobrze, w dół ostrożnie). Ostatnie kilka kilometrów jest trudne z odcinkami 15％! Na szczycie w małym barze wypij drinka w nagrodę (widok jest ok, nie fantastyczny). Tylko gotówka.

Piękna, łagodna wspinaczka prowadzi przez piękną dolinę. Nie spodziewajmy się więc dalekich widoków, ale cichego lasu, czasem słysząc rzekę płynącą w głąb doliny i mijając wioski, w których czas wydaje się stać w miejscu. Sama wspinaczka jest łatwa, szczególnie na początku. Pod koniec wspinaczka staje się trudniejsza, zwłaszcza ostatni kilometr jest zepsuty. Jest to ślepa uliczka, która staje się wąska poniżej szczytu, więc należy uważać na zjeździe, ponieważ kiedy tam byłem, nawierzchnia drogi na początku zjazdu również nie była zbyt dobra.

Wspinaczka, na której zrobiło mi się najzimniej (wczesna wiosna) i najcieplej (czerwiec)! W rzeczywistości dolina jest głęboka i wąska i nie ma tam wiatru. W lecie słońce bije na całej trasie i aż do Forno pedałuje się obok niskich ścianek lub gorących skał bez żadnego cienia. Z kolei wczesną wiosną wspinaczka była przyjemna. Na szczyt dotarliśmy, gdy słońce już zachodziło. Nagle temperatura spadła o około dziesięć stopni i musieliśmy pokonać 20 km zjazdu zaciskając zęby.
Dobra nawierzchnia drogi prawie do końca i bardzo mały ruch.

Cicha i grząska dolina, która sprawiła, że wejście na górę było przyjemne. Na ostatnich 5 km robi się znacznie trudniej, a na ostatnich 500 metrach pojawiają się szczyty o wysokości 15％. Nawierzchnia drogi miejscami doskonała, ale na ostatnich kilometrach generalnie kiepska.