Passo di Valcava vanuit San Gottardo

Valcava vanaf Torre de Busi. Zeer veeleisende klim, vooral de laatste 4 km met de resterende 400 meter hoogtewinst. Hellingen ook op 21％ en stukken bijna altijd in dubbele cijfers. We daalden af naar Roncola en klommen naar de vijver van Pertus. Deze afdaling had een erg mooi en breed wegdek. Op de terugweg staken we de rivier de Adda over tussen Villa d'Adda en Imbersago met het beroemde Leonardo-veerpontje, dat in beide richtingen met de waterstroom mee vaart. (PS: onlangs weer in gebruik genomen. Zie de site).

Afgelegd met MTB, het eerste deel, tot ongeveer de splitsing met de droompas soepel, daarna steil. De laatste paar kilometer verschrikkelijk maar zeer bevredigend. Enkele drinkfonteinen richting de top, maar ik kan de drinkbaarheid van het water niet garanderen. De terugweg kan worden gedaan vanaf Roncola, waardoor een mooie lus ontstaat en een afschuwelijke afdaling aan de Lecco-kant wordt vermeden.

Historische en beroemde klim in de omgeving. Erg zwaar, misschien wel de zwaarste in het gebied, samen met San Fermo aan de kant van Berzo. Na de top is het uitzicht op de Alpen spectaculair.

Ik ben een afwijkende fietser, ik gebruik mijn MTB alleen op asfalt, voornamelijk voor beklimmingen. Deze in het bijzonder is een erg mooie en voor mij vermoeiende thuisklim. De eerste 8 km zijn al met al goed te rijden, dan komt het beruchte stuk bij 18％, dat kort daarna wordt gevolgd door nog een stuk bij 17％ dat heel langzaam afvlakt vlak voor de pas.

Grote klim voor degenen die het vocht uit hun botten willen krijgen, de laatste 3 kilometer zijn 18％...16％....15％.....％..... voor elk wat wils, en niet te inspannend.

Supermooi superhard! De beklimming begint rustig en wordt dan steeds harder en laat je geen kans om te rusten. Vaak meer dan 10％. Het uitzicht is prachtig over de vallei, met de wolkenkrabbers van Milaan op de achtergrond. De weg is uitstekend en er is geen verkeer, zelfs niet als je om 7.30 uur op pad bent. Op de top stonden al fi buon'ora twee vrachtwagens broodjes en diverse producten te serveren. Absolute aanrader is de rit naar beneden vanaf de andere kant en de terugweg vanaf Passo Culmine San Pietro. Het meer is weinig te zien tijdens de beklimming

Een niet te missen klim in het bergamasque gebied. vanaf torre de busi klim je aanvankelijk met lichte hellingen voor ongeveer 1 km dan begint een moeilijk gedeelte van ongeveer 2,5 km met hellingen in dubbele cijfers tot aan de splitsing voor colle sogno. vanaf daar blijven de hellingen hoog maar minder steil voor een paar km tot de 3 moeilijkste km beginnen. een eerste zeer moeilijke sectie die aankomt op de 18％ (daar'is het bord!) dan 2-300 m om adem te halen en de andere zeer harde muur begint. om te eindigen een paar km iets minder moeilijk maar nog steeds tussen 6-9％ tot aan de top met de zeer hoge antennes. 100 m na de pas richting valle imagna kun je genieten van een geweldig uitzicht op de orobie. asfalt op verschillende plaatsen verpest dus wees voorzichtig tijdens de afdaling.

Een van de zwaarste beklimmingen in de omgeving, je moet jezelf sparen in de eerste 7 km want daarna... wordt het een hel! Hellingen van 12 tot 18％ in de laatste kilometers, zeer bevredigend om de top te bereiken. Moet je minstens één keer in je leven doen.

Een klim die plaatselijk bekend staat om zijn hardheid in het gedeelte dat wordt voorafgegaan door het bord 18％. Niet erg schilderachtig en zonder drinkwaterfonteinen, zelfs niet op de top waar in het weekend een kiosk met een paar bankjes de talrijke fietsers opwacht. Je kunt een mooie lus maken door aan de zijkant af te dalen naar Costa Imagna en vanaf daar beslissen welke verdere afdaling je kiest.

Hallo Er is geen jaar dat de Valcava me naar haar toe trekt, vanuit mijn huis als ik het raam open doe kijkt ze me aan en ik begroet haar.

Pedaalbare klim vanaf Torre de' Busi tot een hoogte van ongeveer 900 meter; vanaf hier zijn er 3,5 km zeer zware klimmen, met pieken van 18％ hellingsgraad (aangegeven door een bord langs de weg) tot 500 meter van Valico di Valcava. Hier is er een prachtig panorama over de Imagna-vallei.

Die is er altijd. Een onbeloonde, harde, barre klim in een desolaat gebied waar de renner alleen staat tegen de verwachtingen in. Goed maar ruw asfalt, laatste 4 km zwaar, kan winderig zijn, kan eenzaam zijn. Geen panorama, geen zitplaatsen, niets op de top. Hardheid in zijn pure essentie. Vanaf daar is een uitstekende rondrit mogelijk.

Mooie klim, laatste stuk zeker zwaar en beenbrekend, maar het geeft toch voldoening om de top te bereiken.

Dit is een van de zwaarste beklimmingen in de streek rond Lecco en wordt soms opgenomen in de Giro di Lombardia. Beroemd is de muur op 18％ ongeveer 3 km van het einde, het laatste stuk is een beproeving. Voor sterke benen. Helaas is er geen panorma op de top, maar u kunt zich troosten met een broodje salami uit de bus.